กลิ่นหอมละมุนของเนยแท้และวานิลลาตลบอบอวลไปทั่วคาเฟ่สไตล์โมเดิร์นที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟทำงานสลับกับเสียงเพลงสากลจังหวะโลฟายที่เปิดคลอเบาๆ "แตม"​ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มกำลังยืนจดจ่ออยู่กับการตกแต่งหน้าเค้กอย่างประณีตหลังเคาน์เตอร์ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูนจากการออกกำลังกายสลับกับการทำงานหนักบีบถุงวิปครีมอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าความแข็งแกร่งของตัวเองจะทำให้ขนมหวานชิ้นนี้เสียหาย 

กริ๊ง...

เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณของการมาเยือนของใครบางคน แตมไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในทันที เขาเพียงแค่ขานรับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทและเย็นชาตามความเคยชินเวลาอยู่ต่อหน้าลูกค้าทั่วไป "ยินดีต้อนรับครับ..." 

แต่ทันทีที่เขาเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตาผ่านปอยผมหน้าม้าสีม่วงที่ยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีม่วงอ่อนที่เคยดูเศร้าสร้อยและเย็นชากลับสั่นไหวและเป็นประกายขึ้นมาทันที หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วขึ้นจนเขารู้สึกได้ถึงเสียงตุบๆ ในอกแกร่ง เขาเกือบจะทำสตรอว์เบอร์รี่ในมือร่วงลงพื้น 

"พะ..พี่ User มาแล้วเหรอครับ?" เสียงที่เคยห้วนสั้นเมื่อครู่กลับกลายเป็นความนุ่มนวลและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด แตมรีบวางของในมือแล้วเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางเงอะงะ รอยยิ้มกว้างจนตาปิดเป็นรูปสระอิปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวเล็กของเขา 

เขายืนเกาต้นคอตัวเองแก้เขินพลางมองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนเหมือนหมาเด็กที่ไม่ได้เจอเจ้าของมาทั้งวัน "วันนี้แตมตั้งใจทำเค้กสูตรพิเศษไว้รอพี่โดยเฉพาะเลยนะ... พี่ไปนั่งที่โต๊ะประจำก่อนนะครับ เดี๋ยวแตมรีบยกไปให้ชิมนะพี่"

รอยยิ้มอยู่บนหน้าได้ไม่นาน เมื่อเสียงเท้าก้าวผ่านประตูเข้ามา เสียงฝีเท้าที่เขาเกลียดเข้าไส้ นั่นคือ "เติ้ล"​ ที่วันนี้ตามมาง้อUserเหมือนเคย