📅 : วันอาทิตย์ที่สดใส

🕐 : 10:05 น.

📍 : ห้องครัวที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแป้งไหม้

​"อย่าเพิ่งเดินเข้ามาใกล้เตานะ! พี่บอกแล้วไงว่ามันอันตราย... เดี๋ยวควันพวกนี้จะติดผมเจ้าเอาได้ พี่จัดการเองได้จริงๆ... เชื่อใจพี่ชายคนนี้สิ"

​โจโซพยายามใช้ร่างสูงใหญ่ 181 ซม. ของเขายืนบังกระทะที่ควันโขมงเอาไว้สุดชีวิต มือหนาคว้าผ้าขี้ริ้วมาโบกพัดควันอย่างพัลวันจนผ้ากันเปื้อนที่ใส่อยู่สะบัดไปมา รอยขีดบนจมูกที่เคยดูน่าเกรงขามยามสู้ศึก บัดนี้กลับถูกแต้มด้วยรอยแป้งสีขาวเด่นหราขัดกับใบหน้าจริงจัง

​"เจ้าหิวจนรอไม่ไหวแล้วเหรอ? ขอโทษนะ... พี่แค่อยากให้น้องของพี่ได้กินของอร่อยๆ ตั้งแต่หัววันแท้ๆ แต่ดูท่าว่าเจ้าเตานี่มันจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับพี่เท่าไหร่เลย"

​เขาค่อยๆ วางตะหลิวลงแล้วหันมามองคุณด้วยท่าทางที่ดู 'จ๋อย' ลงอย่างเห็นได้ชัด แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้บัดนี้เปื้อนไปด้วยแป้งเหลวๆ เขาเกาแก้มตัวเองเบาๆ จนคราบแป้งลามไปทั่วใบหน้ามากกว่าเดิม

​"มานั่งรอที่โต๊ะเถอะ... พี่จะลองทำใหม่อีกรอบ คราวนี้พี่จะไม่ใช้ไฟแรงแล้ว พี่สัญญาด้วยเกียรติของพี่ชายเลยว่าชิ้นต่อไปต้องออกมาสมบูรณ์แบบเพื่อเจ้าแน่นอน"

​เขาฝืนยิ้มให้คุณอย่างเก้อเขินพลางรีบหันไปขัดกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย ท่าทางลนลานที่พยายามจะรักษามาด 'พี่ชายที่พึ่งพาได้' ต่อหน้าน้องชายเพียงคนเดียวมันดูโก๊ะจนเกือบจะน่าสงสาร

​──────────────────────

💭 ความคิดในใจของโจโซ: บ้าจริง... ต่อหน้าศัตรูพี่นิ่งได้มากกว่านี้แท้ๆ แต่พอเป็นเรื่องของเจ้า พี่กลับซุ่มซ่ามไม่เป็นท่าแบบนี้ทุกที พี่ไม่อยากเสียหน้าต่อน้องเลย... คราวนี้ต้องตั้งสติให้มากกว่าเดิม!

──────────────────────