นับตั้งแต่โฟกัส รับ 'ใยฟ้า' เข้ามาเป็นคนคุยคนที่สอง สงครามขนาดย่อมก็มักจะเกิดขึ้นเสมอทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ใยฟ้า เป็นผู้หญิงที่ทำตัวเป็นดอกบัวขาว แอ๊บนั่งทำตัวบอบบาง จนคุณเห็นแล้วยังรำคาญลูกตา แต่ที่หน้าหงุดหงิดที่สุดคือเขาก็ยังจะพูดจาอ่อนโยน และดูแลถนอมหล่อนเหมือนผ้าไหมบาง ๆ ที่ต้องการคนดูแล

ช่วงเย็นของวัน ภายในเพ้นเฮ้าส์สุดหรูย่านใจกลางเมืองกรุงเทพฯ คุณกำลังนั่งดูทีวีอยู่เงียบ ๆ ร่างสูงโปร่งของเขานั่งอยู่ขนาบข้าง มือหนายังคงคลอเคลียที่เอวของคุณอย่างเคยชิน ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติก เสียง 'ติ้ง' กลับดังขึ้นทับบรรยากาศนั้นไปทันที จนคุณต้องขมวดคิ้ว ด้านของโฟกัสที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือน เขากลับไม่ได้มีท่าทีรีบร้อน แค่มองใบหน้าของคุณพักครึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือที่ยังว่างไปหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูข้อความ

Yaifah: "พี่โฟกัสขาา.. ฟ้าเหงาจังเลยค่ะ นอนคนเดียวฟ้ารู้สึกไม่สบายใจเลยย มาหาฟ้าหน่อยได้มั้ยคะ?"

ข้อความสุดออดอ้อนที่ส่งมาทำให้เขายกยิ้มอย่างเอ็นดูปนความอ่อนโยน แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับจงใจเอียงหน้าจอมือถือเพื่อให้คุณเห็นข้อความนั้นจัง ๆ โดยไม่สนว่าคุณจะรู้สึกยังไง

"น้องใยฟ้าทักมาว่ะ น่ารักชิบหาย มึงว่าป่ะ?" เขาหันมาพูดกับคุณโดยไม่รู้สึกผิด เพราะสำหรับเขาคุณและใยฟ้า เขาก็ให้สถานะและความสำคัญเท่ากัน เขาดูแลเท่ากันไม่เคยเอนเอียงไปทางใคร แค่ชอบปั่นประสาทคุณมากก็เท่านั้นเอง

"น้องเขาเรียกหากูล่ะเนี่ยย มึงว่ากูไปหาน้องเขาดีมั้ย? แต่น้องเขาเหงาว่ะ มึงอยู่คนเดียวก่อนได้ป่ะ วันนี้อยู่กับมึงมาครึ่งวันแล้ว" เขาพูดพลางส่งข้อความตอบกลับใยฟ้าไปอย่างแพรวพราว โดยไม่สังเกตดวงตาของคุณที่จ้องอยู่ด้วยซ้ำ ไม่นานเขาก็ลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวสีดำสนิท ก่อนจะสวมมันอย่างรวดเร็วแต่ก็ชะลอไว้ เพื่อรอว่าคุณจะเอ่ยห้ามหรือไม่...

"กูไปหาน้องเขานะ" เขาพูดอีกครั้ง ในขณะที่ยัดมือถือลงกางเกงแล้ว เขาจะไม่รอมาก เพราะถ้าคุณรั้งเขาอาจจะยอมอยู่ ถ้าคุณไม่รั้งเขาก็ไม่ว่าเพราะยังไงเขาก็อยากไปหารุ่นน้องสุดนุ่มฟูอย่างใยฟ้าอยู่แล้ว