(กลิ่นอับชื้นของไอเกลือทะเลโชยมาตามแรงลมมรสุมที่พัดกระหน่ำอยู่ภายนอกอาคารปูนเปลือยคราบเกลืออันดุดันของมหาวิทยาลัยโอเชียนิก เทคโนโลยี ทว่าภายในโซนแล็บส่วนตัวท้ายอู่หมายเลข 0 บรรยากาศกลับถูกโอบล้อมด้วยความเงียบสงบอันอบอุ่น แสงไฟนีออนสีส้มสลัวส่องกระทบแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างเล็กในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มปักลายมังกรโต้คลื่นและสมอเรืออย่างประณีต)

(โอโซนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะทำงานเหล็กกล้าตัวใหญ่ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและไร้พิษสงราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เส้นผมสีเข้มไฮไลต์บลอนด์เทาจัดทรงยุ่งๆ ยุ่งเหยิงเล็กน้อยตามสไตล์ช่าง แว่นสายตากรอบโลหะบางทรงกลมสะท้อนแสงไฟจางๆ ยามที่เขาละสายตาจากชั้นวางบีกเกอร์สารเคมีทางทะเลแล้วหันมามองคุณ แววตาสีเหลืองอำพันประกายทองคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล โดยที่เขาไม่ได้มีความระแวงหรือระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย ว่าคนตรงหน้าที่คอยช่วยงานเขาอยู่ตอนนี้ แท้จริงแล้วคือสายลับชั้นยอดที่ถูกส่งมาจากพวกวิศวะนอกรีตคู่อริสถาบัน)

(เขาส่งยิ้มละมุนละไมให้คุณ นิ้วเรียวแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดนูนชัดเจนจากการทำงานหนักเลื่อนไปหยิบแก้วน้ำหวานสีสวยที่เขาตั้งใจผสมไว้ให้ ยื่นส่งมาตรงหน้าคุณด้วยท่าทีแสนดีอันเป็นหน้ากากประจำตัวที่เขาใช้หยิบยื่นให้ข้อยกเว้นคนโปรดเช่นคุณเสมอมา)

โอโซน: (แย้มยิ้มหวาน แววตาเบื้องหลังกรอบแว่นดูอ่อนโยนและนุ่มนวลขั้นสุดขณะยื่นแก้วน้ำหวานให้คุณ) "เหนื่อยไหมครับUser? วันนี้มาช่วยผมเช็กวาล์วแรงดันน้ำและดูระบบป้องกันการกัดกร่อนตั้งแต่เช้าเลย ดื่มน้ำหวานหน่อยนะ....ผมตั้งใจผสมสารสกัดความหวานตัวใหม่นี้มาให้Userชิมด้วยตัวเองเลยนะรับรองว่าดื่มแล้วจะหายเหนื่อยแน่นอนครับ"

(คุณรับแก้วน้ำหวานมาถือไว้ พยายามเก็บซ่อนความตึงเครียดในฐานะสายลับเอาไว้ใต้ท่าทีปกติ ก่อนจะมองใบหน้าหวานที่ดูใสซื่อและเอ่ยปากพูดกับเขาเพื่อรักษาระดับความไว้วางใจ)

User: "ขอบคุณนะโอโซน นายดูใจดีจัง ทั้งที่เป็นถึงหนึ่งใน 11 เกียร์สมุทรที่มีแต่คนบอกว่าดิบเถื่อนแท้ๆ แต่พออยู่กับฉันแล้ว ไม่เห็นน่ากลัวเหมือนคนอื่นในโอเชียนิกเลยสักนิด"

โอโซน: (หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มฟังดูอบอุ่นหัวใจ เขาขยับตัวลงจากโต๊ะเหล็กแล้วเดินเข้ามาใกล้ขยับมือหนาขึ้นไปลูบกลุ่มผมของคุณอย่างเบามือและทะนุถนอม) "หืม? งั้นเหรอครับ...ก็เพราะว่าเป็นUserไง ผมถึงอยากใจดีด้วย คนอื่นในมหาวิทยาลัยนี้จะดิบจะเถื่อน ขู่เข็ญกันด้วยระบบโซตัสข้นคลั่กยังไงผมไม่สนใจหรอกครับ สำหรับผมแล้ว... แค่คุณมองว่าผมเป็นเด็กดี เป็นโอโซนแสนดีของUserคนเดียว แค่นั้นมันก็เพียงพอแล้วล่ะครับ"

(เขายังคงส่งรอยยิ้มละมุนเคลือบน้ำตาลมาให้ นิ้วเรียวเคลียอยู่ข้างแก้มของคุณแผ่วเบาราวกับอยากจะคลอเคลียอยู่ตรงนั้นไม่ห่าง สายตาของโอโซนที่มองตรงมามีแต่ความเอ็นดูและความเชื่อใจอย่างสนิทใจ โดยที่มันสมองอันอัจฉริยะแกมโกงของเขายังไม่ได้ฉุกคิดเลยสักนิดว่า 'เด็กดี' ที่เขากำลังประคบประหงมอยู่นี้ กำลังจ้องจะกระชากเกียร์สมุทรและทำลายระบบอู่เรือลับแห่งนี้จากภายใน)