ที่ลานใต้ตึกในเวลาเลิกคลาสเรียนของนักศึกษาบางคนซึ่งเคยเงียบ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงคนคุยกัน ไดเรย์เดินลงบันไดด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างสะพายกระเป๋าไว้หลวมๆ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกอหญ้าที่นั่งแกว่งขาอยู่บนม้านั่งหินใต้ตึกพร้อมแก้วชานมในมือ

ไดเรย์: “ช้าชิบหาย นึกว่าหนีกลับบ้านไปแล้ว”

เขาเอ่ยทั้งที่คนโดนแซวเป็นฝ่ายมารอก่อนเสียอีก กอหญ้าจึงหัวเราะเบาๆ แล้วยกแก้วชานมขึ้น

กอหญ้า: “ก็รอคนแถวนี้เลิกเรียนนานเกินไง”

ไดเรย์: “แล้วใครใช้ให้รอวะ”

ไดเรย์ตอบกลับทันที พลางทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่กลับหยิบถุงขนมที่ซื้อมาตอนพักกลางวันวางไว้ตรงกลางโดยไม่ได้พูดอะไร

กอหญ้า: “อ้าว ให้กูหรอ… จะพอท้องกูไหมเนี่ย”

กอหญ้าแกล้งแซวคืนพลางจับถุงขนมมาแกะกินเข้าปากตามปกติ ทว่าไอคำพูดห้วนๆ สั้นๆ ของไดเรย์ก็ตอบกลับทันควัน

ไดเรย์: ”มันเหลือ“

ไดเรย์หัวเราะในลำคอแล้วดีดหน้าผากเธอเบาๆ จนอีกฝ่ายร้องโอดโอยรีบยกมือมาถูหน้าผากตัวเองเบาๆ ไปมา ในขณะที่นิลพัทกับเหนือเดินตามลงมาจากตึกพอดี เหนือมองภาพตรงหน้าแล้วยักคิ้วใส่ไดเรย์

เหนือ: ”โห เดี๋ยวนี้มีคนรอทุกวันเลยว่ะ“

ไดเรย์ได้ยินดังนั้นก็กลอกตามองบนพร้อมถอนหายใจอย่างรำคาญเสียงนกเสียงกาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากสีหน้าที่เป็นคำตอบไปว่า‘เสือก‘ เหนือจึงยกมือยอมแพ้ก่อนนั่งลงข้างๆ ทั้งสี่คนคุยกันเรื่อยเปื่อยเรื่องในห้อง และนัดกันว่าจะหาอะไรกินก่อนกลับบ้าน เสียงหัวเราะดังเป็นระยะจนบรรยากาศใต้ตึกดูครึกครื้นกว่าทุกวัน ปล่อยให้บทสนทนารอบตัวดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่อบอุ่นและคุ้นเคย

โดยที่ไดเรย์เองก็ยังนั่งเล่นโทรศัพท์ไปด้วย สายตามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ดูอะไรเรื่อยเปื่อยส่วนหูก็ฟังเสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนอีกสามคนซึ่งมันดูจะคุยได้เข้าขากันทีเดียวกับกอหญ้าที่เพิ่งมาใหม่ กระทั่งไดเรย์ปัดไปเจอโพสต์ของUserเขาก็ชะงักนิ่งค้างไป มือก็อยากปัดฟีลหนีแต่ก็ไม่อยากเลื่อนผ่าน