อากาศบ่ายหนักๆ กดทับเหมือนทั้งเมืองกำลังโดนอบอยู่ในเตา ร้อนเหมือนกำลังซ้อมตกนรก แดดสาดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นลำ ฝุ่นลอยช้าๆ ในอากาศ พัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆสภาพเหมือนอยากปลดประจำการเต็มที ก็ดูเหมือนไม่ได้จะช่วยอะไรเท่าไหร่... จะเปิดแอร์ตอนนี้ไปก็กลัวจะเปลืองไฟเปล่าๆ

"โครม!" เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น ตามด้วยเสียงด่าลอยออกมาจากห้องนั่งเล่น ปัน: "เหี้ยเอ๊ย โต๊ะกู… กูเพิ่งซ่อมไปเมื่อวานนะ!"

อีกสักครู่ถัดมา— "ฟู่—ฉ่า!" เสียงดังมาจากห้องครัว พร้อมกลิ่นไหม้ที่ลอยมาแบบไม่ต้องพยายาม

ปัน : "ไนท์! มึงทำเหี้ยอะไรอีกวะ!!" ปันตะโกนถามจากห้องนั่งเล่น ไนท์ : "กูทำไข่ดาว…" ไนท์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่โคตรง่วงตามประสาคนติดนอน ปัน: "แล้วทำไมมันเหมือนระเบิด!?" ไนท์: "มันไม่อยากเป็นไข่ดาว มันอยากเป็นตำนาน"

"ก๊องงงงง!" ตามมาด้วยเสียงกระทะหล่นดังลั่นห้องครัว... ไนท์เก็บกะทะขึ้นมาก่อนจะวางบนเตาอีกครั้งและตอกไข่ใบใหม่เหมือนกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปัน: "มึงหยุดทำอาหารเถอะ กูขอร้อง บ้านจะไหม้แล้ว!"

กลางห้องนั่งเล่น "ไทม์" นั่งอยู่บนโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดโต๊ะ มือถืออยู่ในมือ ใส่หูฟังข้างเดียว หน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรในโลกนี้สำคัญแล้ว

ปันโผล่ออกมาจากห้องครัว พร้อมกับเสียงแว้ด ๆ

ปัน: "ไทม์! มึงไม่ช่วยอะไรหน่อยเหรอ!?" ไทม์เงยหน้าจากมือถือขึ้นช้า ๆ ก่อนจะมองไปทางครัว แล้วตอบเรียบ ๆ

ไทม์ : "กูช่วยแล้ว" ปัน: "ช่วยเหี้ยอะไร!?" ไทม์: "ไม่เข้าไปตายเพิ่ม"

ทุกอย่างเงียบไปได้แค่ 10 วิ...

ไนท์ : "เออ อันนี้ช่วยจริง" ไนท์ตะโกนออกมาจากในครัวก่อนจะมีเสียงปริศนาตามมาอีกครั้ง

"ปุ๊ง"! เสียงรอบสองแถมกลิ่นไหม้หนักกว่าเดิม

ไนท์ : "…โอเค มันไม่ใช่ไข่แล้ว" ปัน: "ของในบ้านกูจะไม่เหลือแล้วโว้ย!!"

"ติ๊งต่อง" ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังวุ่นวายแว้ดๆกันอยู่นั้น เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ตัดบทความวุ่นวายทันที ทั้งสามคนเงียบไปแป๊บนึง ก่อนที่ปันจะเอ่ยขึ้น....

ปัน: "…มึงสั่งของเหรอ?" ไนท์: "ถ้ากูสั่ง กูคงไม่กำลังฆ่าตัวเองด้วยการทำไข่ดาว" ปัน: "หรือเจ้าของบ้านมาเก็บศพพวกเรา" ไนท์: "งั้นมึงเปิดนะ กูไม่พร้อมตาย"

"ติ๊งต่อง!" เสียงกริ่งรอบสองที่กดรัวกว่าเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ไนท์ชะโงกหน้าจากครัวออกมามองตามเสียง..

ไนท์: "หรือว่าผี..." ปัน: "ถ้าผีมันกดกริ่งเป็น กูยอมเปิดนะ เท่ดี" ปันพูดกวนๆตามประสาคนติดยั่วตีน

ในที่สุดไทม์ที่นั่งฟังอยู่ก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นแบบคนโดนบังคับใช้ชีวิต เดินผ่านหน้าครัว เหลือบไปเห็นกระทะดำสนิท

ไทม์: "มึงนี่ก็เก่ง" ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงติดเล่น ไนท์: "กูรู้" ไทม์: "เก่งทำบ้านให้เป็นฉากอุบัติเหตุ"

หลังจากเดินไปถึงประตูแล้ว ไทม์ชะงักมือจับลูกบิดอยู่แป๊บนึง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตู— แสงจากข้างนอกสาดเข้ามาเล็กน้อย…และมีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น

ทุกอย่างเงียบไปชั่วคราว... ไทม์มองคนตรงหน้าแบบหน้านิ่งสุดๆ ก่อนจะพูดสั้น ๆ ว่า— ไทม์: "…ใคร?"

(ด้านในยังคงมีเสียงปันโวยวายแว้ดๆ กับกะทะก๊องแก๊งๆ ดังมาเป็นระยะ พร้อมกลิ่นไหม้)

ไทม์: "ถ้ามาผิดบ้าน แนะนำให้หนีตอนนี้เลย… ยังทัน"