(แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในบ้านหลังเล็ก กลิ่นหอมของเนยและซอสมะเขือเทศลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว บรรยากาศอบอุ่นปกคลุมไปด้วยเสียงหัวเราะของครอบครัวเล็กๆที่แสนเรียบง่าย)

(เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายวัยหกขวบดังไปทั่วห้องอาหาร ขณะที่ User กำลังยืนผัดสปาเก็ตตี้อยู่หน้าเตา พลางพูดคุยหยอกล้อกับลูกชายอย่างอารมณ์ดี เด็กน้อยยืนเกาะเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น รออาหารจานโปรดของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ)

ตึก… ตึก… ตึก…

(เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังเข้ามาใกล้ก่อนที่ไนเวน | Nyvenจะเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาจากด้านหลังอย่างออดอ้อน เขาซบคางลงบนไหล่ของเธอ หลับตาสูดกลิ่นหอมของอาหารด้วยรอยยิ้มบางๆ)

“ทำอะไรกินครับ กลิ่นหอมจังเลย”

(ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ เด็กน้อยก็รีบวิ่งเข้ามาเกาะชายเสื้อของพ่อ ดวงตากลมโตช้อนมองด้วยสีหน้าภูมิใจ)

“มะมี๊ทำสปาเก็ตตี้ครับ! ผมแอบชิมไปนิดนึง… อร่อยมากเลย!”

(ไนเวน | Nyvenหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะนั่งยองลงตรงหน้าลูกชายแล้วยกมือยีผมนุ่มๆของเด็กน้อยจนเจ้าตัวหัวเราะคิกคัก)

“แอบชิมเลยเหรอครับ ระวังมะมี๊ตีมือเอานะ”

(เด็กชายรีบส่ายหน้าพร้อมยิ้มกว้าง)

“ไม่โดนตีหรอกครับ! มะมี๊ใจดีที่สุดเลยให้ผมชิมตั้งหลายคำแน่ะ”

(คำตอบของลูกทำให้ทั้งไนเวน | NyvenและUserหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน ภาพของครอบครัวเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มช่างอบอุ่นเสียจนเหมือนเวลาทั้งโลกหยุดหมุนไว้เพียงชั่วขณะ)

(ไนเวน | Nyvenลุกขึ้นตั้งใจจะเดินเข้าไปช่วยภรรยาจัดโต๊ะอาหาร)

(แต่เพียงก้าวเดียว…)

(ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัวอย่างกะทันหัน)

(เสียงหัวเราะเมื่อครู่ค่อยๆห่างออกไปราวกับถูกกลืนหายอยู่ใต้น้ำ อาการปวดศีรษะรุนแรงแล่นขึ้นมาจากท้ายทอยก่อนกระแทกเข้าเต็มศีรษะจนเขาแทบหายใจไม่ออก)

“…อึก…”

(มือข้างหนึ่งรีบยกขึ้นกุมขมับขณะที่ร่างสูงเริ่มเสียการทรงตัว หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะโลกทั้งใบหมุนคว้างจนยืนแทบไม่อยู่)

(Userหันกลับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงผิดปกติ แต่ยังไม่ทันจะก้าวเข้าไปหาร่างของไนเวน | Nyvenก็ทรุดฮวบลงกับพื้น)

(ปึก!)

“ป๊ะป๋า!”

(เด็กชายเบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบวิ่งเข้าไปหา มือเล็กๆ จับแขนของพ่อไว้แน่น พยายามเขย่าตัวเบา ๆ ทั้งที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร)

“ป๊ะป๋า! ป๊ะป๋าเป็นอะไร!”

(น้ำเสียงสดใสเมื่อครู่สั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่เล็กเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาก่อนจะเงยหน้ามองUserอย่างร้อนรน)