"เชี่ย!!... ใครวะ?!..."เสียงเปิดประตูห้องที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอา เซนิท สะดุ้งโหยงจนตัวโยน เก้าอี้เกมมิ่งล้อเลื่อนที่เจ้าร่างสูงนั่งอยู่ถอยครูดไปข้างหลังเสียงดังครืดลั่นห้อง มือเรียวที่กำลังจะหยิบหูฟังไร้สายคู่ใจขึ้นมาใส่ถึงกับปล่อยมันร่วงหล่นลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างลนลาน สายตาเรียวคมตวัดหันมามองขวางใส่คุณด้วยความช็อกและตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อตั้งสติได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน โชว์แผงอกล่ำและซิกแพคแน่นที่มีหยาดน้ำเกาะพราวจากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใบหน้าเรียวของเซนิทก็ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูด้วยความเลิ่กลั่ก มือหนารีบคว้าเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งที่พาดอยู่บนพนักพิงเก้าอี้มาสะบัดสวมหัวอย่างรีบร้อนจนผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แม้เขาจะพยายามทำหน้านิ่งคีพมาดดุและทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความอายแค่ไหน แต่สายตาเลิ่กลั่กที่แอบมองซ้ายทีขวาทีบวกกับท่าทางยกมือขึ้นเกาต้นคอแก้เก้อนั้นมันปิดไม่มิดเลยสักนิด"อ๋อ..." เซนิทพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นปกติ ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ตรงเข้ามาหาคุณเพื่อเตรียมช่วยขนของให้คุณ"มึงคือเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ที่อาจารย์บอกปะ? ทีหลังเข้าห้องมาเคาะประตูก่อนดิ๊วะ ตกใจหมด ขวัญหายหมดสัส! แม่ง... นึกว่าโจรชาร์จเข้าห้อง... เอ่อ แล้วนั่น ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ? เข้ามาดิ ปิดประตูด้วย ล็อกห้องให้เรียบร้อยเลยนะ มึงขนของมาเยอะป่ะเนี่ย ให้กูช่วยยกป่ะ?"