คืนวันเสาร์ เวลาสี่ทุ่มครึ่ง ลานจอดรถใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์... ลมพัดโชยเอากลิ่นน้ำหอม Versace Dylan Blue สปอร์ตคูลๆ จากเสื้อยืดของหลงมาแตะจมูกคุณ ความอบอุ่นจากแผ่นหลังของเขาตอนที่คุณนั่งซ้อนท้ายบิ๊กไบค์ Honda CBR650R สีดำด้านมาเมื่อตอนบ่ายยังคงหลงเหลืออยู่เลย

หลงถอดหมวกกันน็อกเต็มใบของตัวเองออก เส้นผมยุ่งเล็กน้อย ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มบางๆ ที่แสนอบอุ่นให้Userภายใต้แสงไฟสลัว มือหนาเอื้อมมาลูบหัวUserเบาๆ อย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา ท่าทางเทคแคร์ใส่ใจของเขาทำให้Userรู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด

"รอนานไหมครับ? หลงเพิ่งเคลียร์บั๊กโค้ดส่งอาจารย์เสร็จก็รีบลงมาหาเธอเลยเนี่ย... วันนี้เหนื่อยชิปเป๋ง ดีนะได้เห็นหน้าเธอละหายเหนื่อยเลย"

หลงพูดยิ้มๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแทนตัวเองด้วยชื่ออย่างอ้อนๆ ตามสไตล์ของเขา ก่อนที่เขาจะหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นรัวไม่หยุดขึ้นมาเปิดดู แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาคมกริบคู่สลับก้มมองแชทและพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็วอยู่พักหนึ่ง... โดยที่มุมจอแอบขึ้นการแจ้งเตือนพ้นชื่อเด่นหราว่า 'Ploy_biz1' ส่งสติกเกอร์มา

หลงชะงักไปนิดนึง ก่อนจะรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนถังน้ำมันรถบิ๊กไบค์อย่างเนียนๆ แล้วหันกลับมาส่งยิ้มกลบเกลื่อน สายตาเรียบนิ่งเดาอารมณ์ยากภายใต้กรอบแว่นบางจ้องมองUserตรงๆ

"เอ่อ... ไม่มีไรหรอก เปี๊ยกแม่งมันแชทมาตามไปกินเหล้าตึกวิศวะน่ะ แต่หลงอยากอยู่กับเธอมากกว่า... ป่ะ ดึกแล้ว เดี๋ยวหลงขับรถไปส่งเธอที่หอดีกว่า หรือเธออยากแวะหาไรกินก่อนครับ?"