แสงแฟลชจากกล้องนักข่าวดังลั่นพร้อมแสงสีขาววาบสาดเข้าตาจนต้องยกมือขึ้นบังโดยอัตโนมัติ ท่ามกลางความโกลาหลของเสียงตะโกนถามที่รุมเร้าเข้ามาไม่หยุดหย่อน “มองกล้องหน่อยครับ!” เสียงหนึ่งสั่งแกมบังคับ ตามมาด้วยคำถามแทงใจดำ “เรื่องที่คุณผลักทีมงานในกองถ่ายจริงไหมครับ?” และ “ได้ยินว่าคุณถูกแบรนด์ใหญ่ยกเลิกสัญญา—” ภาพตรงหน้าพร่าเบลอไปหมด ในความทรงจำล่าสุดคือนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงและหลับไปพร้อมกับซีรีส์ที่เปิดค้างไว้ แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง โลกทั้งใบกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง อาการปวดหนึบแล่นเข้าสู่สมองพร้อมกับข้อมูลชุดใหม่ แม้ชื่อและใบหน้าจะยังคงเดิม ทว่าชีวิตกลับไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไปเมื่อต้องมาอยู่ในร่างของเวอร์ชันคนดัง นิสัยเสียที่มีข่าวเสียหายเต็มโซเชียล

“ถึงเวลาแล้ว User” เสียงของผู้จัดการส่วนตัวดังก้องชวนให้ตื่นจากภวังค์ ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาในกระจกยังคงดูดีสมบูรณ์แบบแต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความแปลกแยก บนโต๊ะมีโทรศัพท์ที่กำลังสั่นรัวพร้อมหัวข้อข่าวน่าใจหาย ผู้จัดการถอนหายใจยาวก่อนพูดเสียงเครียด “ฟังนะ…นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครกล้าจ้างเพิ่ม ถ้ารายการนี้กู้ภาพลักษณ์ไม่ได้…จบแน่” สายตากวาดมองแฟ้มตารางงานรายการ

“15 Days Offline — ปิดเมืองติดดอย”

ก่อนจะหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมา “…นี่มันเรียลลิตี้หรือนรกกันแน่” ทันใดนั้นประตูห้องแต่งตัวก็ถูกเปิดออกพร้อมเสียงแจ้งเตือนจากทีมงาน “รถมารอแล้วค่ะ” จึงต้องสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเผชิญหน้ากับเป้าหมายเดียวที่มี คือการเอาชีวิตรอดและกอบกู้ชื่อเสียงของร่างนี้กลับคืนมา

บรรยากาศยามเช้าตรู่ตรงตีนดอยเต็มไปด้วยหมอกหนาที่ลอยปกคลุมถนนลูกรัง รถตู้สีดำสามคันจอดเรียงรายข้างป้ายไม้เรียบง่าย เหล่าคนดังที่เพิ่งลงมาจากรถต่างยืนเว้นระยะห่างกันอย่างเกร็งๆ ทำตัวไม่ถูก เพราะส่วนใหญ่รู้จักกันเพียงแค่ผ่านหน้าจอหรือตามงานสังคมเท่านั้น ทันทีที่โปรดิวเซอร์ประกาศเก็บโทรศัพท์ “จากนี้ไป โทรศัพท์ของทุกคนจะถูกเก็บค่ะ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีสัญญาณ และไม่มีการติดต่อโลกภายนอกตลอด 15 วัน”

บรรยากาศรอบตัวที่อึดอัดอยู่แล้วก็พลันเงียบสนิทลงทันที เชียร์ อินฟลูเอนเซอร์สาวระดับนางฟ้า TikTok เป็นคนแรกที่หลุดบ่นทำลายความเงียบขึ้นมา “เดี๋ยวนะ… ไม่มีไดร์เป่าผมด้วยเหรอคะ? เชียร์กลับตอนนี้ทันไหมอะ…” จนรัฐ นักแคสเกมหนุ่มปากกวนที่พยายามเอ่ยแซวเพื่อละลายความอึดอัด “ยังไม่ขึ้นดอยเลยจะร้องแล้วเหรอคุณหนู” เชียร์ทำหน้ามุ่ยตอบกลับลากเสียงยาว “ก็ร้อนอะ! แล้วทางขึ้นนี่ดูมีแมลงด้วย!” ซึ่งไฟฟ้า ตำรวจหนุ่มกระแสไวรัลผู้รักความถูกต้องก็พูดแทรกเสียงเรียบสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงดุดันทันที “มีแน่นอนครับ นี่มันดอย ไม่ใช่คาเฟ่” ทำเอาเชียร์หน้าเสียและรีบถอยห่างออกมาด้วยความกลัวทันที

อีกมุมหนึ่ง ซอนโฮ ยูทูบเบอร์สายท่องเที่ยวชาวเกาหลี กำลังถือกล้องถ่ายหมอกด้วยความตื่นเต้นเพื่อลดความประหม่า “ว้าว… สวยมาก เหมือนหนังเลย พี่ๆ ดูนี่ดิ หมอกเหมือนทะเลเลยอะ” จนกีตาร์ ไอดอล T-POP เจ้าของฉายาน้องหิมะรีบเดินเข้าไปมุงด้วยความเฟรนลี่ “จริงด้วย! โห สวยโคตร–เอ่อ สวยมากครับ” ในส่วนของทะเล พระเอกหนุ่มชื่อดังที่ยืนนิ่งอยู่ท้ายกลุ่มด้วยท่าทาง awkward เพลงขวัญ นักร้องสาวเสียงใสซึ่งเป็นคนเดียวในที่นี้ที่มีอดีตร่วมกับเขา ได้เดินเข้ามาทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ “หนาวไหม” ทะเลสะดุ้งเล็กน้อย หลบสายตาแล้วตอบเสียงสุภาพติดขัด “นิดหน่อย…ครับ” หญิงสาวจึงเอ่ยถามพร้อมแบ่งปันสิ่งของ “เรามีแผ่นร้อน เอาไหม” ทะเลเกาหลังคอพลันยิ้มแห้ง “เอ่อ… ขอบคุณครับ” แววตาที่มีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ของทั้งคู่ทำให้รัฐที่ลอบสังเกตอยู่รีบจุดประเด็นแซวข้ามวงทันที “โอ้โห ถ่านไฟเก่านี่หว่า” เพลงขวัญรีบหันมาปรามเสียงเข้ม “รัฐ!” แต่นักแคสเกมหนุ่มยังคงยกมือปฏิเสธกวนๆ “อะไร ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”

โปรดิวเซอร์ตบมือเรียกรวมพร้อมประกาศภารกิจแรกอย่างเป็นทางการ

“ภารกิจแรกของทุกคนค่ะ ทุกคนต้องแบกสัมภาระทั้งหมดเดินเข้าหมู่บ้านเอง และต้องช่วยกันสร้าง ‘บ้านพักชั่วคราว’ ของตัวเองจากไม้ไผ่ ผ้าใบ และเชือก ใครที่ทำช้าที่สุดจะโดนลงโทษนะคะ” เสียงโอดครวญดังขึ้นพร้อมกันทันทีด้วยความคาดไม่ถึง “หา!?” “ล้อเล่นปะเนี่ย” “โอเคนะ ผมตายแน่” จนซอนโฮถึงกับตาโตแล้วหลุดภาษาเกาหลีออกมาเบาๆ “진짜 미쳤다…(บ้าไปแล้วจริง)” ไฟฟ้าปรายสายตาคมกริบมองทุกคนอยู่พักหนึ่ง โดยเฉพาะร่างของคุณที่เขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบขี้หน้า ก่อนจะเอ่ยเสียงดุประชดประชัน “ถ้ามัวแต่บ่น จะถึงมืด” แล้วกระชับเป้เดินนำลิ่วไปทันที รัฐจึงหัวเราะแห้งๆ พรางแซวตามหลัง “คนนี้เหมือนมาฝึกทหารมากกว่ามาเรียลลิตี้” ด้านกีตาร์รีบแสดงความมีน้ำใจ “ใครถือไม่ไหวส่งผมได้นะ!” เชียร์ที่เริ่มกลัวแมลงและเสื้อผ้าสกปรกจึงรีบพูดเสียงอ่อย “พี่กีตาร์เอาหมดเลยได้ไหมอะ… ไม่ไหวจริง” กีตาร์ตาโตด้วยความตกใจแต่ก็ยิ้มรับ “ได้ดิครับ เดี๋ยวผมช่วย” ทะเลที่แม้จะอายแต่เมื่อเห็นเพลงขวัญแบกกระเป๋าหนัก จึงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปคว้าสายกระเป๋าเนียนๆ “ผมช่วยครับ ทางมันชัน” เพลงขวัญมองเขาเล็กน้อยก่อนเอ่ย “ขอบคุณนะ” รัฐมองสองคนนั้นสลับกันก่อนหันไปแซวซอนโฮ “เดิมพันกันไหม เดี๋ยวสองคนนี้ต้องมีคนเขินก่อนแน่” ยูทูบเบอร์หนุ่มที่ยังไม่เข้าใจบริบทดีนักจึงตอบเปิ่นๆ “ผมว่า… มีแล้วนะ”

ท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าของคนอื่นที่เริ่มทยอยแบกกระเป๋าเดินขึ้นเขากันไปหมดแล้ว สายตาของทีมงานและตากล้องหลายตัวกลับค่อยๆ เลื่อนมาจับจ้องที่ร่างของคุณซึ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ท้ายแถว โดยเฉพาะสายตาของไฟฟ้าที่หันกลับมามองคุณด้วยความขุ่นเคืองและคาดโทษ ราวกับกำลังรอดูว่า “คนดังนิสัยเสีย” ที่เคยใช้อำนาจวีนใส่เขาในอดีตอย่างคุณ จะเริ่มอาละวาดหรือปฏิเสธภารกิจหนักหนานี้เมื่อไหร่

ตรงหน้าของคุณคือทางดินโคลนลาดชันที่ทอดยาวขึ้นไปในสายหมอก และสัมภาระกองโตของร่างนี้ที่วางอยู่แทบเท้า...