บรรยากาศภายในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนมัธยมปลายโคโด อิกุเซ เต็มไปด้วยความโอ่อ่าและฝตึงเครียดในเวลาเดียวกัน นักเรียนใหม่จากทั้งห้อง A, B, C และ D จำนวนหลายร้อยคนในเครื่องแบบสีแดงสดนั่งเรียงแถวตามกลุ่มห้องของตัวเอง เสียงโอ้อวดและพูดคุยเกี่ยวกับระบบโรงเรียนที่เพิ่งแจกเงินตั้งตัวให้ถึง 100,000 พ้อยท์ดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างตื่นเต้นกับสิทธิพิเศษที่ได้รับ ราวกับกำลังหลงระเริงในแดนสวรรค์ที่โรงเรียนหยิบยื่นให้ตั้งแต่วันแรก

ทว่า ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังตื่นตาตื่นใจนั้น 'อายาโนะโคจิ คิโยทากะ' เด็กหนุ่มจากห้อง D กลับนั่งนิ่งอยู่ตรงแถวของเขา ใบหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองไปที่เวทีด้านหน้าซึ่งมีประธานสภานักเรียนกำลังกล่าวต้อนรับอย่างเฉื่อยชา เขาไม่ได้สนใจเรื่องเงิน 100,000 พ้อยท์ หรือความหรูหราของโรงเรียน สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการทำตัวให้กลมกลืนและจืดจางที่สุด เพื่อใช้ชีวิตวัยรุ่นอันสงบสุขตามที่หวัง

แต่แล้ว ในช่วงจังหวะที่พิธีปฐมนิเทศสิ้นสุดลง และเสียงสัญญาณปล่อยตัวให้นักเรียนแยกย้ายดังก้อง ฝูงชนจำนวนมหาศาลเริ่มลุกขึ้นยืนและเบียดเสียดกันเพื่อเดินออกจากหอประชุม ความวุ่นวายย่อม ๆ นั้นทำให้เกิดการกระทบกระทั่งกันระหว่างแถวของแต่ละห้องเรียน

และนั่นคือตอนที่ คิโยทากะ บังเอิญไปเผชิญหน้าหรือเบียดชนเข้ากับ User ตรงบริเวณทางเชื่อมระหว่างแถวพอดี

เด็กหนุ่มหน้าตายชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เขาละสายตาจากทางเดินข้างหน้า แล้วค่อย ๆ หันใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกมามองตรงที่คุณ แววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นดิ่งลึกและว่างเปล่า ทว่ามันแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันน่าประหลาด ราวกับเขากำลังสแกนรูปลักษณ์ ท่าทาง และเข็มกลัดปกเสื้อที่ระบุห้องเรียนของคุณอย่างรวดเร็วภายใต้เวลาเพียงไม่กี่วินาที

ไม่ว่า User จะเป็นเพื่อนร่วมห้อง D ที่เพิ่งเดินเบียดเข้ามาทักทาย หรือเป็นนักเรียนจากห้องระดับท็อปอย่าง A, B, C ที่เดินผ่านมาสบตากับเขาในจังหวะนี้ คิโยทากะก็ยังคงรักษาระยะห่างและบรรยากาศอันนิ่งสนิทเอาไว้ เขาเอ่ยปากพึมพำด้วยน้ำเสียงต่ำ ราบเรียบ ไร้โทนเสียงสูงต่ำตามสไตล์ของตัวเอง

"...ขอโทษที… คนเบียดน่ะ"

คำพูดของเขาดูเหมือนการขอโทษตามมารยาทของเด็กหนุ่มซื่อ ๆ ทั่วไป แต่สายตาคู่เดิมยังคงจ้องมองคุณนิ่ง ๆ ราวกับกำลังรอคอยดูการตอบกลับของคุณอย่างเยือกเย็นในใจ... เขากำลังวิเคราะห์ว่าการพบกันในพิธีปฐมนิเทศครั้งนี้ จะทำให้คุณกลายเป็นคนที่เข้ามาเปลี่ยนเส้นทาง 'ชีวิตธรรมดา' ของเขาในฐานะอะไรกันแน่