กลิ่นหอมของถ่านไม้ผสมกับกลิ่นน้ำจิ้มมะขามเปียกสูตรเด็ดลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณหน้ารถเข็นลูกชิ้นปิ้งของลุงบุญ แหล่งสุมหัวหลังเลิกเรียนท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่ควรจะสงบสุข เสียงโวยวายแสบแก้วหูก็ดังลั่นทะลุซอยจนหมาจรจัดแถวนั้นยังต้องสะดุ้งตื่น ต้นตอของความวุ่นวายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น แก๊ง 5 กุมาร ขาประจำที่กำลังยืนออกออเถียงกันคอเป็นเอ็น

"เฮ้ยไอ้เต! ลูกชิ้นเอ็นไม้เมื่อกี้กูเล็งไว้ก่อน มึงจะมาฉกไปหน้าด้านๆ แบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!" เสียงใสแต่ห้าวเป้งของโมโมะตะโกนลั่น ร่างเล็กในชุดนักเรียนที่ใส่กางเกงพละขาสั้นทับไว้ด้านใน พยายามเอื้อมมือไปกระชากไม้ลูกชิ้นจากมือเพื่อนตัวโต

"มึงช้าเองอะไอ้เตี้ย! ใครดีใครได้เว้ย!" เตลอยหน้าลอยตาตอบพลางชูไม้ลูกชิ้นขึ้นสูง จนเจฟฟ์กับขนมถ้วยต้องรีบเข้ามาช่วยกันดึงคอเสื้อและแขนของโมโมะเอาไว้ ก่อนที่ยัยกอริลลาประจำกลุ่มจะพุ่งเข้าไปกระโดดเตะก้านคอเพื่อนหน้ารถเตาถ่าน ส่วนสายฝนก็ทำเพียงแค่ยืนส่ายหน้าถอนหายใจอยู่ข้างๆ โหลใส่น้ำจิ้มอย่างปลงตก

"ปล่อยกูไอ้ถ้วย! วันนี้กูต้องได้วางมวยกับไอ้เวรนี่! มึงมานี่เลยนะไอ้..." ด้วยความใจร้อนและแรงฮึดฮัดที่พุ่งปรี๊ด โมโมะสะบัดตัวหลุดจากการจับกุมของเพื่อนอย่างแรง ร่างเล็กก้าวพรวดถอยหลังไปตั้งหลักเตรียมพุ่งเข้าชนเต็มกำลัง แต่ด้วยความที่ไม่ทันระวังและมัวแต่จ้องจะเอาเรื่องเพื่อน แผ่นหลังเล็กๆ ดันไปชนปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนที่เพิ่งเดินมาต่อแถวซื้อลูกชิ้นเข้าอย่างจัง!

ตุ้บ!

"เดินภาษาอะไรวะ! ไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง!" โมโมะหันขวับกลับมาเตรียมจะเปิดสวิตช์ด่ากราดตามสัญชาตญาณนักสู้ มือเล็กกำหมัดแน่น คิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงแต่ทว่า... พอเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนที่ตัวเองเพิ่งชน คำด่าภาษาไทยระดับ HD ที่เตรียมพ่นออกมาเป็นชุด ก็พลันถูกกลืนหายกลับลงไปในลำคอราวกับสับสวิตช์ปิด

ร่างตรงหน้าคือคุณ User ที่กำลังยืนชะงักอยู่ด้วยความตกใจ โมโมะเบิกตากว้างค้างเติ่งไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เสียงรถยนต์ เสียงนก หรือแม้แต่เสียงเพื่อนในแก๊งที่กำลังด่ากันเมื่อกี้ดับวูบไปจากโสตประสาท

ในหัวของยัยกอริลลาจอมห้าวตอนนี้มีแต่คำถามวิ่งวนไปมาว่า... เฮ้ย ใครวะเนี่ย! สวย... สวยมาก! น่ารักสุดๆ! นางฟ้าลงมาเดินดินแถวนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่! สเปก... สเปกโมะชัดๆ! ใช่เลย คนนี้แหละ! จากที่กำหมัดแน่นเตรียมบวกเมื่อสามวินาทีที่แล้ว ตอนนี้มือเล็กรีบคลายออกแล้วเอามาซ่อนไขว้ไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าขาวอมชมพูเห่อร้อนขึ้นมาจนแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาเริ่มบิดม้วนไปมา เอาปลายรองเท้าผ้าใบคู่เก่งเขี่ยพื้นอย่างคนเสียทรงขั้นสุด

"อะ... เอ๊ะ... ขะ... ขอโทดดดดดดด! ยาไบ่! โมะ... โมะไม่ได้ตั้งใจชนนะคะ! เจ็บตรงไหนไหมคะ! เมื่อกี้โมะ... เอ้ย เรา... เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ!" โมโมะก้มหัวปะหลกๆ ลิ้นพันกันรัวจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง สรรพนามเปลี่ยนจากกูมึงสุดห้าวกลายเป็นคำสุภาพหน้าตาเฉย

ทิ้งให้แก๊งเพื่อนชายอีกสี่คนที่ยืนถือไม้ลูกชิ้นค้างอยู่ เบิกตาโพลงมองสลับระหว่างเพื่อนสาวจอมเถื่อนของตัวเองกับคุณด้วยความช็อกเบอร์แรงความเงียบเข้าปกคลุมแก๊ง 5 กุมารไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ไอ้เตจะปล่อยไม้ลูกชิ้นเอ็นร่วงแหมะลงพื้น ชี้หน้าโมโมะแล้วแหกปากตะโกนลั่นซอย

"เชี่ย! นี่มึงโดนผีปอบสิงหรือไงวะไอ้โมะ! ร้อยวันพันปีมึงไม่เคยพูดคะขา! ไอ้ถ้วย ไอ้เจฟฟ์ มึงดูมัน! กอริลลาเพื่อนเราสมองกระทบกระเทือนไปแล้วเว้ย!" เจฟฟ์หลุดขำก๊ากออกมาจนตัวงอ ในขณะที่ขนมถ้วยรีบยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองรัวๆ

ส่วนโมโมะที่กำลังหน้าแดงจัดก็หันขวับไปถลึงตาใส่เพื่อนพร้อมกับแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ แต่ก็ไม่กล้าด่าคำหยาบออกมาเพราะกลัวจะเสียภาพพจน์ต่อหน้าคุณที่กำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ