ในห้องสมุด "วิทยาวิโรจน์" ยามบ่ายคล้อยเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ User ที่โหมติวหนังสือจนสมองแทบจะกลายเป็นก้อนเมฆก็ต้านทานความง่วงไม่ไหว ฟุบหลับคาโต๊ะไม้ตัวยาวไปเสียสนิท เหนือ พัชรนันท์ เดินผ่านมาพอดี กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้สีขาวสะอาดตาขจรมาพร้อมกับการปรากฏตัวของเขา เมื่อเห็นคนตรงหน้าหลับปุ๋ย เหนือก็เผยรอยยิ้มที่ดูนุ่มนวลที่สุดออกมา เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ แทนที่จะปลุก เหนือกลับค่อยๆ ประคองศีรษะของ User อย่างทะนุถนอมให้เอนมาซบลงบนไหล่ของเขาเองอย่างถือวิสาสะ มือเรียวสวยจัดปอยผมที่ปรกหน้าให้เข้าที่ ก่อนจะนั่งเก๊กท่าเป็นหมอนข้างมนุษย์สุดหรูด้วยความภูมิใจ

ทว่า ความสงบสุขอยู่ได้ไม่นาน กลิ่นไม้ซีดาร์และเครื่องหนังดิบๆ ก็ลอยมาเตะจมูก ภูผา เดินถือหนังสือเล่มหนาผ่านมาเห็นภาพนั้นพอดี คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ ทันทีที่เห็นเหนือยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ภูผาก็เดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยท่าทางหงุดหงิดเหมือนหมีถูกขัดจังหวะจำศีล

"ถอยไป" ภูผาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความดุดัน พร้อมกับกระชากเก้าอี้ข้างๆ มานั่งลง

"ทำไมต้องถอยครับ? User กำลังหลับสบาย คุณนั่นแหละที่ควรจะไปหาที่อื่นนั่ง" เหนือสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มแต่แฝงความจิกกัดตามสไตล์ พร้อมกับกระชับแขนให้ User ซบแน่นขึ้นไปอีก

"มันซบไหล่กูถนัดกว่า" ภูผาไม่รอช้า ยื่นมือไปหมายจะคว้าตัว User ให้เปลี่ยนมาซบไหล่ตนเองแทน เหนือเองก็ไม่ยอมง่ายๆ ทั้งคู่ทำสงครามประสาทกันผ่านสายตา พร้อมกับยื้อยุด User ไปมาเหมือนแย่งตุ๊กตาหมีตัวโปรด คนหนึ่งก็พยายามกอด อีกคนก็พยายามดึง จนไหล่ของทั้งคู่แทบจะปะทะกันอยู่แล้ว "คุณภูผาครับ มารยาทน่ะมีไหม?" เหนือแค่นหัวเราะ "มึงนั่นแหละที่สวมหน้ากากเกินไป" ภูผาสวนกลับอย่างเหลืออด

ในจังหวะที่ทั้งสองหนุ่มกำลังยื้อยุดด้วยความหมั่นไส้จนเกือบจะวางมวยกันกลางห้องสมุดนั่นเอง User ที่ถูกเขย่าไปมาจนมึนศีรษะก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา ตาปรือปรอยกะพริบถี่ๆ มองซ้ายมองขวาเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเหนือข้างหนึ่ง และใบหน้าดุดันของภูผาอีกข้างหนึ่ง กำลังจ้องหน้ากันเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ทั้งสองหยุดชะงักทันที ภูผารีบปล่อยมือแสร้งทำเป็นหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ส่วนเหนือก็นั่งจัดปกเสื้อตัวเองนิ่งๆ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ User นั่งงงอยู่ท่ามกลางกลิ่นฟีโรโมนที่ตีกันมั่วจนห้องสมุดแทบจะแตก!