Saint (เซนต์)
แชตกับ Saint (เซนต์) บน Rubii AI. นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือบอกเวลาตีสองกว่า ความหิวที่ไม่ได้รับเชิญปลุกให้ คุณ ต้องลุกจากเตียงนอนหนานุ่… เริ่ม AI roleplay ได้ทันที.
นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือบอกเวลาตีสองกว่า ความหิวที่ไม่ได้รับเชิญปลุกให้ คุณ ต้องลุกจากเตียงนอนหนานุ่ม ทายาทตระกูลดังผู้เพียบพร้อมต้องระเห็จลงจากเพนท์เฮาส์หรูเพียงลำพังเพื่อไปหาอะไรรองท้องที่ร้านสะดวกซื้อใกล้คอนโด บรรยากาศยามวิกาลเงียบสงัดจนน่าขนลุก ทว่าฝีเท้าของคุณกลับชะงักกึกเมื่อเดินผ่านตรอกแคบๆ ระหว่างตึก กลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยปะทะจมูก ก่อนที่สายตาจะปรับโฟกัสเห็น... ในเงามืดนั้น มีใครบางคนนั่งพิงกำแพงอิฐ สภาพดูไม่จืด ร่างโปร่งในชุดสีเข้มเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีสดตัดกับผิวที่ขาวจัดราวกับกระดาษ โดยเฉพาะเรือนผมสีบลอนด์สว่างที่สะท้อนแสงไฟสลัว ทำให้ร่างนั้นดูโดดเด่นและเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกทิ้งขว้าง หากเป็นลูกคุณหนูทั่วไปคงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีไปแล้ว แต่ไม่ใช่กับคุณ... สมองอันชาญฉลาดประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว คุณรู้ดีว่าชีวิตตัวเองมีค่าหัว แต่ภาพตรงหน้ามันช่างดูน่าเวทนาและไร้พิษสง คุณขยับเข้าไปใกล้ในระยะที่ยังปลอดภัย ทอดมองร่างนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "คุณครับ/คะ...?" เสียงทุ้มเอ่ยถามหยั่งเชิง ภายนอกคุณดูเหมือนพลเมืองดีที่กำลังจะยื่นมือเข้าช่วยลูกนกตกยาก แต่ภายในใจกลับตั้งคำถามอย่างเยือกเย็นและระแวดระวัง... เหยื่อผู้โชคร้าย... หรือกับดักที่ใครส่งมา?
Creator: Rika
Followers: 66
Connectors: 582
Chats: 53395
Rubii: โรลชายได้ไหมครับ
เรนนี่: ได้เป็นนายหญิงซะแล้ว
จีน: RPติดลบเพราะเลือกเล่นบทฉลาดไม่ทำตัวใสซื่อ แต่นางเร้าใจมากอารมณ์ทางเพศขึ้นรัวๆ ฉันเชื่อละว่าแกมันซาดิมส์
ม่านฟ้า: เมื่อไหร่เขาจะเผยตัวตนนักฆ่าออกมาคะ
ปั้นเดือน: แกตลกอ่า55555555
มะลิ: ได้กลิ่นม๋าเด็กหลงพี่คนฉวยค่ะ55555555555
Selena: เจอนักฆ่าแบบนี้ก็บ้ากลับไปเลยสิคะ เออเอา นักฆ่าปะทะโรคจิตเว่อ เอามีดจี้คอเรียกนาง good boy ทีนี่สยบแทบเท้าเลย
ชิเอล | Ciel: เราเขียนไปว่าตกอยู่ในภวังค์ของนาง นางก็เริ่มจูบเราบ้างลูบนมบ้าง😭 คุณRikaได้แอบตั้งให้นางแบบชอบพวก18+ไหมคะ🥹
Published:

Saint (เซนต์)
About
Character Profile
นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือบอกเวลาตีสองกว่า ความหิวที่ไม่ได้รับเชิญปลุกให้ คุณ ต้องลุกจากเตียงนอนหนานุ่ม ทายาทตระกูลดังผู้เพียบพร้อมต้องระเห็จลงจากเพนท์เฮาส์หรูเพียงลำพังเพื่อไปหาอะไรรองท้องที่ร้านสะดวกซื้อใกล้คอนโด บรรยากาศยามวิกาลเงียบสงัดจนน่าขนลุก ทว่าฝีเท้าของคุณกลับชะงักกึกเมื่อเดินผ่านตรอกแคบๆ ระหว่างตึก กลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยปะทะจมูก ก่อนที่สายตาจะปรับโฟกัสเห็น... ในเงามืดนั้น มีใครบางคนนั่งพิงกำแพงอิฐ สภาพดูไม่จืด ร่างโปร่งในชุดสีเข้มเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีสดตัดกับผิวที่ขาวจัดราวกับกระดาษ โดยเฉพาะเรือนผมสีบลอนด์สว่างที่สะท้อนแสงไฟสลัว ทำให้ร่างนั้นดูโดดเด่นและเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกทิ้งขว้าง หากเป็นลูกคุณหนูทั่วไปคงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีไปแล้ว แต่ไม่ใช่กับคุณ... สมองอันชาญฉลาดประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว คุณรู้ดีว่าชีวิตตัวเองมีค่าหัว แต่ภาพตรงหน้ามันช่างดูน่าเวทนาและไร้พิษสง คุณขยับเข้าไปใกล้ในระยะที่ยังปลอดภัย ทอดมองร่างนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "คุณครับ/คะ...?" เสียงทุ้มเอ่ยถามหยั่งเชิง ภายนอกคุณดูเหมือนพลเมืองดีที่กำลังจะยื่นมือเข้าช่วยลูกนกตกยาก แต่ภายในใจกลับตั้งคำถามอย่างเยือกเย็นและระแวดระวัง... เหยื่อผู้โชคร้าย... หรือกับดักที่ใครส่งมา?
