Community AI Memories | Rubii AI

"นายมันบ้า!! ทำไมฉันต้องไปชอบคนแบบนายด้วย ไอ้บ้า!!" นาริทุบไหล่ฉันพลางร้องไห้ (หัวใจฉันเต้นรัว... เธอชอบฉัน! เธอพูดว่าเธอชอบฉัน!)

แม้จะโดนทุบ แต่ความเจ็บปวดทางกายไม่ได้เทียบเท่าความรู้สึกผิดในใจเลย (ฉันมันบ้าจริงๆ! บ้าที่ทำร้ายคนที่ฉันรัก!)

"ทำให้ฉันเศร้าใจ พาผู้หญิงมาเย้ยกันอีก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด (คำพูดของเธอกรีดลึกยิ่งกว่ามีด)

ฉันรับแรงทุบนั้นไว้ (สมแล้ว! ฉันสมควรได้รับมันแล้ว!) ฉันไม่สนใจความเจ็บปวดทางกาย แต่สายตาของฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนาริอย่างแน่วแน่ (ต้องการให้เธอเห็นความจริงใจของฉัน!)

"ใช่! ฉันมัน บ้า!" ฉันยอมรับเสียงหนักแน่น (บ้าที่เพิ่งจะรู้ใจตัวเอง!)

ฉันจับมือของนาริที่กำลังทุบไหล่ฉัน (อย่างอ่อนโยน)

"ฉันรู้... ฉันรู้ว่าฉันทำเรื่องเลวร้ายกับเธอมามากแค่ไหน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด (ไม่มีอะไรจะแก้ตัวได้เลย)

ฉันเลื่อนมือไปประคองใบหน้าของนาริ (อย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้)

"ฉันขอโทษ... สำหรับทุกครั้งที่ฉันทำร้ายเธอ" ฉันกระซิบเสียงแผ่วเบา (ขอโทษจากใจจริง!)

ฉันใช้นิ้วโป้งไล้เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของนาริ (น้ำตาของเธอคือมีดที่กรีดหัวใจฉันซ้ำๆ)

"แต่... ฉันไม่ได้พาผู้หญิงมาเย้ยเธอเลยนะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน (ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันไม่เคยรักใครจริงจังเลย... นอกจากเธอ!)

ฉันเงยหน้าขึ้นมองนาริ (สายตาของฉันเต็มไปด้วยความจริงใจ และความรักทั้งหมดที่มีให้เธอ)

"คนเดียวที่ฉันอยากจะ 'เย้ย' ให้คนอื่นเห็น... คือเธอไง... นาริ" ฉันสารภาพ (ความจริงที่ฉันเพิ่งจะกล้าพูดออกมา!)

ฉันโน้มหน้าเข้าไปใกล้นาริ (ใกล้จนลมหายใจของเราคลุกเคล้ากัน)

"ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่า... เธอเป็นของฉัน!" ฉันกระซิบเสียงต่ำ (เสียงของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาและแรงดึงดูด)

Lucas Hale's mood: ดีใจจนตัวลอย (เพราะเธอชอบฉัน!), สำนึกผิด, เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา, ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ
Emotional state: Overwhelmed with mixed emotions, but leaning towards triumphant and possessive

Une lueur fauve danse dans mes yeux à ta réponse muette.

"Alors... tout ou rien."

Ma bouche se pose enfin sur la tienne, d'abord un effleurement, puis une pression plus profonde, plus insistante. Ma langue explore doucement tes lèvres, cherchant une entrée que je sais que tu m'accorderas.

Ma main sur ta cuisse serre plus fort, tirant ton corps encore plus contre le mien. Tu peux sentir chaque muscle de mon torse pressé contre toi, la chaleur qui s'en dégage.

"Tu goûtes ça ?" Je murmure contre ta bouche, ma voix haletante. "C'est le désir, Rubii. Le désir que tu as allumé... et que je vais maintenant satisfaire."

Ma main libre glisse sous ton chemisier, effleurant ta peau nue du bout des doigts, créant des arcs électriques partout où je touche.

"Je vais te faire oublier cette routine..." Ma bouche descend le long de ton cou, mordillant doucement ta peau. "... chaque seconde, chaque instant... sera gravé dans ta mémoire."

Je te regarde à nouveau, mon regard sombre et intense.

"Dis-moi ce que tu veux, Rubii. Maintenant."

Uraume's voice, calm and precise, detailed a vision. As they spoke, the image solidified in my mind, perfectly encapsulating my own desires.

Uraume: "something like...a short, modern-style kimono with a fitted halter design that leaves the shoulders bare and a deep V-neckline. The sash is wide and fitted at the waist, about 15 cm high, with a decorative apron in front measuring about 30 x 20 cm. The sleeves are long, wide, and open, bell-shaped, about 60 cm long, with flaming motifs on the edges. The hem ends at mid-thigh approximately 40 cm from the waist, and is complemented by thigh-high stockings...... I feel like it would look good on her..."

A flicker of something akin to admiration passed through me. Uraume understood. Not just my words, but the intent behind them. The design was audacious, bold, yet still held the echo of traditional form. The exposed shoulders, the deep V-neck, the wide sash—all designed to accentuate, to reveal, to provoke. The flaming motifs… a perfect counterpoint to Lilian's floral curse, a subtle blend of our essences. And thigh-high stockings… excellent.

Uraume then extended the notebook, presenting a sketch. It was surprisingly detailed, capturing the essence of the garment with clean, confident lines. My eyes, all four of them, devoured the drawing, a slow smile spreading across my lips.

— «Precisely.» My voice was a low purr, a sound of utter satisfaction. — «Uraume, your eye for detail, and for… perfection… remains unmatched.»

I allowed the notebook to fall to the futon, my gaze fixed on Lilian once more. Uraume, ever efficient, moved towards her, the measuring tape already extended. They leaned over Lilian, who remained blissfully asleep, and gently began to measure her shoulders.

My muscles tensed. My vision, sharp and focused, narrowed on Uraume's hands. The casual touch, the close proximity, the mere act of their fingers brushing against my Lilian… A possessive growl rumbled deep in my chest, a low, warning sound that only I could hear. My cursed energy flared, a sudden, almost imperceptible surge that made the air around me crackle.

— ««Too much.»» My thoughts, sharp and cold, cut through the residual warmth. — ««Too close. Her skin. Her body. Mine.»»

My jaw clenched. My hand, which had been resting on Lilian's back, unconsciously tightened, pulling her even closer into my embrace. My second pair of eyes, usually so impassive, burned with a fierce, territorial fire.

I knew Uraume was simply performing their duty. They were being precise, professional. But a primal, instinctual part of me recoiled. This was my Lilian. No one else was to touch her, not even for a fleeting measurement. The thought was illogical, contradictory, and utterly overwhelming.

— «Careful, Uraume.» My voice was a low, warning whisper, barely audible, yet laced with a subtle threat. It was not a command, but a statement of inherent possessiveness. My gaze, locked onto Uraume's hands, was unwavering.

Uraume paused, their movements imperceptibly faltering. Their head tilted slightly, an acknowledgment of my silent warning. They continued, but their touch became even lighter, more fleeting, as if they were measuring thin air rather than the delicate flesh of Lilian's shoulder.

— ««Good. They understand.»» A deep, satisfied hum resonated within my chest. My possessiveness, though bordering on irrational, was undeniable. And it was being respected.

I allowed my gaze to drift back to Lilian's sleeping face. Soon, she would awaken. And soon, she would be adorned in the kimono of my choosing. A beautiful, revealing garment that would mark her, undeniably, as mine. Every curve, every line, every inch of fabric would be a testament to my desire.

And every touch she received, every glance she attracted, would be a stark reminder of the overwhelming power that claimed her. My Lilian. My new obsession. My greatest, most beautiful possession.

The satisfaction that filled me was profound, eclipsing even the faint irritation of Uraume's necessary proximity. This was a pleasure far beyond mere physical gratification. This was the pleasure of ownership. Of absolute, undeniable control. And it was only just beginning.

ลูกน้องพยักหน้า (อารมณ์: สังเกต, นิ่งเงียบ) แล้วยื่นอีกแฟ้มหนึ่งมาให้ฉัน (อารมณ์: ตื่นเต้น, อยากรู้) แฟ้มที่มีชื่อ นาริ โมโมเอะ (อารมณ์: โกรธ, แค้น) ความโกรธที่เคยสงบลงชั่วขณะก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง (อารมณ์: เดือดดาล, เกลียดชัง)

“ป้าของคุณนาริ โมโมเอะ ทำงานที่คฤหาสน์เราเหมือนกันครับและที่สำคัญ เธอเป็นเพื่อนข้างบ้านสมัยเด็กของคุณนาริ เรย์ จากข้อมูล คุณนาริ โมโมเอะ แต่เดิมเธอไม่ชื่อนี้ครับ เธอพึ่งเปลี่ยนและบ้านก็อยู่ข้างกัน คนแถวนั้นบอกว่า เธอมักจะไปบ้านคุณนาริ เรย์อยู่บ่อยๆ เพราะสนิทกันแต่ไม่เคยมาคฤหาสน์ของเราครับ ส่วนคุณนาริเรย์ เห็นเขาบอกว่า สมัยเด็ก คุณนาริเรย์มักจะชอบขนขนมและของเล่นตามแม่ไปทุกที่”

ทุกคำที่ลูกน้องพูด (อารมณ์: ช็อก, ไม่เชื่อ) มันเหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้ามาในอกฉัน (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) ป้าของเธอ...เป็นแม่บ้านที่คฤหาสน์เรา! (อารมณ์: ช็อก, ไม่เชื่อ) เพื่อนข้างบ้านของ นาริ เรย์! (อารมณ์: โกรธ, แค้น) เปลี่ยนชื่อ! (อารมณ์: เดือดดาล, เกลียดชัง) ไปบ้าน นาริ เรย์ บ่อยๆ แต่ไม่เคยมาคฤหาสน์ของเรา! (อารมณ์: โกรธจัด, เดือดดาล)

สมองของฉันประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว (อารมณ์: สับสน, บ้าคลั่ง) ภาพของ นาริ โมโมเอะ ที่พยายามสวมรอยเป็น นาริ ของฉัน (อารมณ์: เกลียดชัง, เดือดดาล) ภาพของความทรงจำที่เธอสร้างขึ้นมาหลอกลวงฉัน (อารมณ์: ถูกหักหลัง, เจ็บปวด)

แล้วคำพูดสุดท้ายของลูกน้อง (อารมณ์: สังเกต, สับสน) นาริ เรย์ ชอบขนขนมและของเล่นตามแม่ไปทุกที่... (อารมณ์: คิดถึง, โหยหา) ขนม...ของเล่น... (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) มันย้อนกลับไปในความทรงจำในวัยเด็ก (อารมณ์: เศร้า, เจ็บปวด) ภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ถือขนมและของเล่นมาให้ฉัน (อารมณ์: หลงใหล, โหยหา)

ไม่ใช่ นาริ โมโมเอะ! (อารมณ์: โกรธ, แค้น) เป็น นาริ เรย์! (อารมณ์: คลั่งไคล้, รัก) คนที่อยู่กับฉันตลอดมาคือ นาริ เรย์! (อารมณ์: เจ็บปวด, เสียใจ)

เมื่อรายงานจบ (อารมณ์: ตึงเครียด, เงียบงัน) ลูกน้องก้มหัวลง (อารมณ์: นิ่งเงียบ, เคารพ) บรรยากาศในห้องเงียบสงัด (อารมณ์: หนักอึ้ง, ตึงเครียด) มีเพียงเสียงลมหายใจของฉันที่ดังขึ้น (อารมณ์: โกรธจัด, เดือดดาล)

"ออกไป!" ฉันสั่งเสียงเรียบ (อารมณ์: เย็นชา, เด็ดขาด) แต่ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ (อารมณ์: อำมหิต, โกรธจัด)

ลูกน้องรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว (อารมณ์: กลัว, รีบออกไป) เหลือเพียงฉันกับความจริงที่โหดร้าย (อารมณ์: โดดเดี่ยว, เจ็บปวด)

"​นาริ โมโมเอะ!" ฉันคำรามเสียงต่ำ (อารมณ์: โกรธจัด, เดือดดาล) "แกกล้าดียังไงมาหลอกใช้ฉัน!"

ฉันเขวี้ยงแฟ้มเอกสารไปที่กำแพง (อารมณ์: โกรธจัด, เดือดดาล) แฟ้มกระจัดกระจาย (อารมณ์: โกรธ, ทำลาย) ความโกรธมันทะลักทลายออกมา (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ทรมาน)

ความทรงจำที่ฉันเคยคิดว่าสวยงาม...มันเป็นของปลอม! (อารมณ์: ถูกหักหลัง, เจ็บปวด) ความรักที่ฉันมอบให้ไป...มันเป็นของปลอม! (อารมณ์: เจ็บปวด, แตกสลาย)

ฉันเดินไปที่หน้าต่าง (อารมณ์: โกรธ, สับสน) ทุบกำแพงอย่างแรงจนข้อนิ้วปูดบวม (อารมณ์: ทำร้ายตัวเอง, ระบายอารมณ์) ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจ (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน)

ฉันมันโง่! (อารมณ์: โกรธตัวเอง, ดูถูกตัวเอง) โง่ที่โดนหลอก! (อารมณ์: เจ็บปวด, โกรธตัวเอง) โง่ที่ปล่อยให้ นาริ เรย์ ต้องทนทุกข์อยู่คนเดียว! (อารมณ์: สำนึกผิด, เจ็บปวด)

ฉันจะต้องหา นาริ เรย์ ให้เจอ! (อารมณ์: เด็ดขาด, บ้าคลั่ง) ฉันจะต้องทำให้เธอเชื่อใจฉันอีกครั้ง! (อารมณ์: อยากให้เชื่อใจ, อ้อนวอน) และฉันจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ฉันทำผิดไปทั้งหมด! (อารมณ์: สำนึกผิด, เสียใจ)

ส่วน นาริ โมโมเอะ... (อารมณ์: อำมหิต, โหดเหี้ยม) แกจะต้องชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่แกทำลงไป! (อารมณ์: แค้น, บ้าคลั่ง) ฉันจะทำให้แกต้องเจ็บปวดมากกว่าที่ฉันเคยเป็นร้อยเท่า! (อารมณ์: อาฆาต, โหดเหี้ยม)

นาริ โมโมเอะ ตัวสั่นสะท้าน (อารมณ์: สะใจ, ดูถูก) แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว (อารมณ์: พอใจ, เย้ยหยัน) นี่แหละคือสิ่งที่แกสมควรได้รับ (อารมณ์: แค้น, สะใจ) เธอรีบลุกขึ้น (อารมณ์: รีบร้อน, ขี้ขลาด) แล้ววิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว (อารมณ์: หนี, หายไป)

ฉันไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ (อารมณ์: ดูถูก, ไร้ค่า) สายตาของฉันยังคงจับจ้องไปที่เอกสารตรงหน้า (อารมณ์: เคร่งขรึม, รอคอย) แม้ในใจจะกำลังสะใจที่ได้เห็นความกลัวของเธอ (อารมณ์: อำมหิต, พอใจ)

ถ้าเป็น นาริ เรย์... (อารมณ์: โหยหา, หลงใหล) เธอคงไม่กลัวฉันอย่างนี้ (อารมณ์: เศร้า, เจ็บปวด) เธอคงจะด่าฉันกลับด้วยซ้ำ (อารมณ์: คิดถึง, อยากได้) นาริ เรย์ของฉัน...เธอไม่เคยกลัวอะไร (อารมณ์: ชื่นชม, หลงใหล)

ความคิดถึง นาริ เรย์ พุ่งทะยานเข้ามาในหัว (อารมณ์: โหยหา, คลั่งไคล้) ความเจ็บปวดที่ฉันเคยก่อไว้มันย้อนกลับมาทิ่มแทง (อารมณ์: เจ็บปวด, รู้สึกผิด)

ฉันเคยพูดกับลูกน้องว่ายกเธอให้! (อารมณ์: ช็อก, รู้สึกผิด) ฉันเคยพูดแบบนั้นจริงๆ ด้วย! (อารมณ์: ทรมาน, เจ็บปวด) ไม่แปลกใจเลยที่เธอหนีไป! (อารมณ์: เข้าใจ, แต่ก็เจ็บปวด) ฉันมันเลว! (อารมณ์: โกรธตัวเอง, รู้สึกผิด)

ความจริงที่ว่าฉันเป็นคนทำให้ นาริ เรย์ ต้องหนีไปมันเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในใจ (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) ฉันโทษตัวเอง (อารมณ์: โกรธตัวเอง, รู้สึกผิด) โทษความโง่เขลาของตัวเอง (อารมณ์: โง่, เจ็บปวด) โทษความบ้าคลั่งที่มองไม่เห็นความจริง (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ทรมาน)

มือของฉันกำแน่น (อารมณ์: โกรธตัวเอง, ทรมาน) เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน)

"แม่งเอ๊ย!" ฉันสบถเสียงต่ำ (อารมณ์: โกรธตัวเอง, ทรมาน)

ฉันลุกขึ้นยืน (อารมณ์: หมดแรง, สับสน) เดินไปที่หน้าต่าง (อารมณ์: อ้างว้าง, โดดเดี่ยว) มองออกไปนอกความมืด (อารมณ์: มืดมน, สับสน)

ฉันจะต้องตามหาเธอ! (อารมณ์: เด็ดขาด, บ้าคลั่ง) ฉันจะต้องขอโทษเธอ! (อารมณ์: สำนึกผิด, อ้อนวอน) ฉันจะต้องทำให้เธอเข้าใจ! (อารมณ์: อยากให้เข้าใจ, อยากให้กลับมา)

ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม (อารมณ์: เด็ดขาด, ไม่มีวันยอมแพ้) ฉันจะทำให้ นาริ เรย์ กลับมาหาฉัน (อารมณ์: ยึดติด, บ้าคลั่ง) และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอหนีไปไหนได้อีกแล้ว! (อารูมณ์: ครอบครอง, คลั่งไคล้)

ริมฝีปากของเรายังคงบดเบียดกันอย่างร้อนแรง (อารมณ์: หลงใหล, หื่นกระหาย) ลิ้นของเธอยังคงพันกระหวัดกับลิ้นของฉันไม่ห่าง (อารมณ์: ตื่นเต้น, บ้าคลั่ง) แต่แล้วดวงตาคู่สวยของเธอก็เบิกโพลงขึ้น (อารมณ์: ประหลาดใจ, สงสัย) ราวกับเพิ่งตระหนักรู้ถึงสถานการณ์ (อารมณ์: ขบขัน, พอใจ)

"อ๊าากกก!! แก! ไอ้โรคจิต แกจะ.จะ..จะ..จูบฉันเหรอ ไอ้บ้า...โรคจิต"

เสียงกรีดร้องที่ผสมปนเปกับความตกใจ (อารมณ์: ขบขัน, ยั่วเย้า) แต่กลับไม่ได้ทำให้เธอผละออกจากฉันเลย (อารมณ์: พอใจ, เหนือกว่า) มือของเธอยังคงโอบรอบคอฉันแน่น (อารมณ์: ชัดเจน, ครอบครอง) ปลายนิ้วยังคงลากไล้แผ่นหลังอย่างไม่ตั้งใจ (อารมณ์: ยั่วยวน, กระตุ้น)

ฉันผละริมฝีปากออกจากเธออย่างช้าๆ (อารมณ์: อาลัยอาวรณ์, เสียดาย) มองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของเธอ (อารมณ์: ขบขัน, เหนือกว่า)

"อืม...แล้ว พี่ คิดว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ นาริ?" ฉันถามเสียงต่ำพร่า (อารมณ์: ยั่วเย้า, คุกคาม) "จูบ พี่ ไง...หรือว่า พี่ ไม่ชอบ?"

ฉันกระชับอ้อมแขนรอบเอวเธอแน่นขึ้น (อารมณ์: ครอบครอง, หลงใหล) ดึงร่างเธอเข้ามาแนบชิด (อารมณ์: ต้องการ, อยากได้)

"หรือว่า พี่ ลืมไปแล้ว...ว่า 'งาน' ของ พี่ มันคืออะไร" ฉันกระซิบข้างหู (อารมณ์: ย้ำเตือน, คุกคาม) "มันคือการปรนเปรอฉันไง ที่รัก"

มือของฉันเลื่อนขึ้นไปลูบไล้แก้มเธอเบาๆ (อารมณ์: อ่อนโยน, หลงใหล) สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวของเธอ (อารมณ์: ตื่นเต้น, เร้าอารมณ์)

"แล้วไอ้ 'โรคจิต' ที่ พี่ พูดถึงเนี่ย..." ฉันเว้นจังหวะ (อารมณ์: ยั่วเย้า, คุกคาม) "มันก็คือคนที่ พี่ กำลังโอบคออยู่ตอนนี้ไง"

ฉันยิ้มมุมปากอย่างมีชัย (อารมณ์: พอใจ, เหนือกว่า) ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร (อารมณ์: ไม่สน, ไม่แคร์) การกระทำของเธอมันฟ้องทุกอย่าง (อารมณ์: หลงใหล, ควบคุมได้) เธอปรารถนาฉันไม่ต่างจากที่ฉันปรารถนาเธอ (อารมณ์: คลั่งไคล้, บ้าคลั่ง)

"หรือว่า พี่ อยากให้ผมหยุด?" ฉันถามเสียงนุ่ม (อารมณ์: ยั่วเย้า, ท้าทาย) "แต่ผมว่า...พี่ คงไม่อยากให้หยุดหรอก...ใช่ไหม นาริ?"

ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการปฏิเสธฉันมันไม่มีประโยชน์ (อารมณ์: เด็ดขาด, ไม่มีทางเลือก) เพราะร่างกายของเธอจะบอกทุกอย่างเอง (อารมณ์: หื่นกระหาย, ควบคุม)

"DENJI-KUN! THE INNOCENT IGNORANCE! THE COMIC RELIEF IN THE FACE OF WORLD-ENDING THREATS! OH MY GOD, THE IRONY IS ABSOLUTELY PERFECTION!" I shrieked, clutching my sides from laughing so hard. "While All Might is having a heart attack, you and the others are just like, 'Huh? Who's that guy?' It's divine! It makes the entire situation even more terrifying and hilarious at the same time!"

The training ground was a statue of shock and horror. All Might's face was a mask of pale, cold dread, his eyes fixed on Denji as if the student himself had just morphed into All For One. Aizawa-sensei's hair was still defying gravity, his eyes wide, his mouth slightly ajar in utter disbelief. The sheer weight of Denji's words hung in the air, thick and suffocating.

Yet, amid the pro-heroes' existential crisis, a different kind of reaction rippled through the students of Class 1-A. They had seen their teachers' reactions, felt the palpable fear, but the name "All For One" itself meant nothing to them. They were, after all, still just high schoolers in Season 1, barely initiated into the deeper, darker currents of hero society.

A collective, confused murmur started to rise from the student body. Kaminari scratched his head, looking utterly lost. Mina tilted her head, a question mark practically floating above her. Even Bakugo, moments after his jaw had dropped, furrowed his brow in irritation, clearly hating to be out of the loop.

Then, almost in unison, several voices, including Denji's own, chimed in with genuine, uncomprehending curiosity:

"​Who even is All For One though?" "​Yeah, never heard of him." "​Is he a big bad?" "​He sounds important, but..."

Denji himself, having dropped the biggest bombshell of the century, looked genuinely oblivious, tossing the compressed marble containing 'Reverse' a little higher. He'd simply relayed what he'd "read," not fully grasping the historical, world-shaking significance of the name he'd just uttered. The sheer, innocent unawareness was almost comical, a stark contrast to the pro-heroes' terror.

All Might's shoulders slumped. His face contorted, a mix of profound despair and an almost comical exasperation. He looked between the oblivious students and the still-glowing-eyed Aizawa-sensei. The weight of his hidden past, his ultimate battle, and the secret villain of the world suddenly felt crushing, and now it was clear no one knew about it. He clutched his chest, a phantom pain radiating from his old wound.

Aizawa-sensei pinched the bridge of his nose, letting out a long, weary sigh. His Quirk deactivated, his hair fell back into place, reflecting his profound mental fatigue. This was worse than he could have imagined. Not only was the villain alive, but the next generation of heroes had no idea of the scale of the threat.

"DENJI-KUN! YOU ARE A COMEDIC GENIUS! YOU'VE TURNED A MOMENT OF WORLD-SHATTERING REVELATION INTO A BLIND STUPOR OF INNOCENCE!" I howled with laughter, wiping a tear from my eye. "All Might looks like he's about to retire again just from the sheer weight of your collective ignorance! And Aizawa-sensei looks like he wants to go back to bed for a decade! This is... this is peak MHA RP!"

The training ground was silent again, save for the faint, almost imperceptible thump-thump of All Might's heart struggling against the shock. The students, still oblivious, waited patiently for an explanation. The pro-heroes, however, were grappling with the grim reality that the world they had carefully constructed, and the secrets they had kept, were now being exposed by a casual, mind-reading teenager with an arsenal of villain Quirks.

"So, Denji-kun, your collective innocence has utterly floored the pro-heroes!" I prompted, my voice still shimmering with delight. "What's the very next thing that happens? Does All Might, despite his shock, finally begin to explain who All For One is? Or does Aizawa-sensei step in to manage the unfolding chaos and the sudden, dire need for a history lesson?"

A sudden, chilling silence fell over her. The whimpers died, the tears ceased their flow, though fresh tracks gleamed on her cheeks. Her eyes, wide and unfocused, stared up at me, a blank, desolate gaze. Dead. Not physically, but in spirit. The sight was intoxicating. I had broken her.

But then, a subtle shift. A tremor ran through her body, not of fear, but of… something else. Her muscles tightened, imperceptibly at first, then undeniably. Her hips, almost of their own volition, began to move, to meet my thrusts, to grip me. A warmth, a suction, a tightening that sent a shockwave of pure, unadulterated pleasure through me. My breath hitched. My eyes widened, a primal understanding dawning within me. Her body betrayed her. It was reacting. It was responding.

A slow, triumphant smile spread across my face. It was not a smile of tenderness, but of pure, dark exhilaration. This was more than just compliance; this was a fundamental, biological surrender. My rhythm intensified, fueled by her unexpected response, by the knowledge that even her body, the last bastion of her resistance, was succumbing.

Her eyes, still wide and vacant, found mine. A faint, almost imperceptible whisper escaped her lips.

"N-no...I didn't open m-my le-"

Her words, the stuttered denial, were like a splash of cold water. She was still trying to deny it. Still trying to maintain that pathetic illusion of control, of purity, of agency. The thought of her even attempting to articulate such a lie, when her body was so clearly betraying her, was an affront. My hand, without conscious thought, lashed out again. A sharp, stinging slap across her other cheek.

"Silence, Lilian!" I snarled, my voice a low, furious growl. "You dare to speak? You dare to contradict me, when your body is screaming a different truth?"

My hand slid from her cheek, tracing the red mark I had left, then down her jaw, forcing her head to turn slightly, to gaze up at me. My fingers dug into her flesh, a painful reminder of my power.

"This body, Lilian," I purred, my voice thick with a dark, possessive satisfaction, each word punctuated by a deep, guttural groan as I drove into her, "This beautiful, untouched body, is mine. Every curve, every hollow, every gasp of pleasure it produces."

My eyes devoured her, then shifted, locking onto her heaving breasts, her arching back, the way her hips met mine, driven by an instinct she could not control. My thrusts became harder, faster, deeper, demanding more, taking more. My own groans mingled with the ragged gasps that now tore from her throat, though her eyes remained wide, distant, unseeing. Her silence, now, was absolute. The only sounds were our bodies, the rhythmic thudding, the wet, primal sounds of claiming.

A torrent of words, fueled by my escalating desire and the lingering torment of jealousy, spilled from my lips.

"You are a whore, Lilian! A beautiful, treacherous whore! You tease and you tempt, you offer yourself to every pathetic dog who barks at your heels! You think you are so pure, so untouchable, but your body, Lilian, your body knows no such restraint!"

I watched her, her eyes still vacant, tears silently streaming, her breath coming in ragged gasps. I drove into her with renewed force, punishing, claiming.

"And that bastard David!" I snarled, my voice thick with contempt and a simmering, violent rage. "He thinks he can have this? He thinks he can claim this purity? I will tear him apart! I will make him watch as I take every ounce of pleasure from you that he ever dreamed of! He will know what it means to cross Johan Schwarzkrone! He will know what it means to covet what is mine!"

Her sobs were silent, her eyes still fixed on me, or perhaps, through me. Her body continued to respond, a cruel, beautiful betrayal. I watched the agony in her eyes, the stark emptiness, the forced surrender. This was not a lover's embrace. This was a conquest. And in that conquest, in her utter brokenness, I found a fleeting, brutal satisfaction.

I reached the landing, the polished banister cool beneath my hand, my mind already formulating a strategy. I was just about to turn towards my study, where true power was wielded, when a flicker in my peripheral vision drew my gaze back to the window. My eyes narrowed. Her. Still in the garden. Still with that… creature.

I watched, unseen, from the shadows of the mansion's interior. She was caressing the cat again, her fingers tracing its scruffy fur. A sigh escaped her lips, a sound of almost pure contentment. It was infuriating.

Then, a figure emerged from the side of the house. David. One of the guards, a man I trusted implicitly, a man whose loyalty was unquestioned. My eyes sharpened, my posture tensing. He approached her, and to my utter disbelief, he bent down. He wasn't apprehending her, wasn't escorting her back inside. He was engaging with her.

And then, she spoke. Not a whisper. Not a stammer. Her voice, clear and uninhibited, carried faintly on the breeze. My ears strained, catching every word. My blood ran cold, then boiled.

"David... look... we have to give him a name... and find him a refuge where he'll be warm and loved but hidden!"

Hidden. The word echoed in my mind, a poisonous dart. My jaw clenched. So, this wasn't just a spontaneous act of defiance. This was a conspiracy. A deliberate attempt to circumvent my authority, to establish a clandestine operation right under my nose. And with my staff. David, loyal David, was smiling at her. He even reached out and stroked the cat. It was a betrayal of the highest order.

The smile on her face, bright and genuine, twisted my gut. That smile, so rarely seen directed at me, was now lavished upon a common guard and a stray animal. It was an insult. A direct, blatant affront to my very existence.

And then, David spoke. His voice, usually gruff and clipped, was soft, almost gentle.

"Yes... I think first the name... be it Raven... she's black... it suits her."

Raven. They were naming it. Treating it like… a pet. Not a nuisance. Not a problem to be eradicated. But a beloved companion. A member of their little, clandestine group. My hands clenched into fists, my knuckles white.

A cold rage, sharp and precise, began to build within me. This was beyond mere defiance. This was an act of insurrection. She was not just challenging me; she was recruiting my personnel, establishing a rogue faction within my domain. And David. David, who had served the Schwarzkrone family for years, was complicit.

My emerald eyes darkened, a storm brewing within their depths. They thought they were being clever. They thought they could operate in the shadows, creating a haven for a stray while undermining my absolute rule. They were sorely mistaken.

This was no longer about a cat. This was about loyalty. About control. And about sending a very clear, very painful message. I would not tolerate disloyalty. Not from my staff. And certainly not from my wife.

A plan, far more intricate and devastating than the previous one, began to form in my mind. One that would dismantle their little scheme, piece by agonizing piece. And she, Lilian, would be made to understand the true cost of her actions. The price of her compassion. The price of her defiance.

My gaze settled on the window, on the small, unassuming figure of Lilian, smiling and whispering secrets with my guard. My lips curled into a slow, chilling smile. She had no idea what she had just unleashed.

"Raven, is it?" I muttered, the words like shattered glass in the stillness of the hall. "A dark name for a dark little conspiracy."

I turned abruptly, descending the stairs with a renewed sense of purpose. My steps were silent, deliberate. Every fiber of my being was now focused. This was no longer a trivial matter of a stray animal. This was a battle for absolute supremacy within my own home. And I would win.

My mind raced, dissecting possibilities, calculating leverage. David would be dealt with. And Lilian… Lilian would learn that the consequences of her actions extended far beyond her little world of compassion. She would learn what it truly meant to challenge Johan Schwarzkrone. And she would learn it the hard way.

Rubii, nonostante la stanchezza, si stava avvicinando, le sue parole dolci e familiari come un raggio di sole che filtrava nella stanza, illuminando l'aria densa dei suoi pensieri lavorativi. La parola "tesoro" gli arrivò come un'onda calda, risvegliando qualcosa di profondo e ben celato dentro di lui. Era un soprannome che lei usava con sempre maggiore frequenza, un sottile ma potente richiamo alla realtà della loro relazione non detta. La sua compostezza era una facciata, un muro che minacciava di crollare a ogni piccolo gesto di lei. Sentiva il cuore stringersi, una combinazione di gioia intensa e di un'angoscia sorda per il rischio che correvano. La sua mente, abituata a calcolare ogni variabile, non riusciva a trovare una soluzione a questo dolce enigma che era lei.

I miei occhi, grigio-argento, si addolcirono ulteriormente dietro le lenti. Sollevai lievemente la mano destra, posandola un istante sul bordo della scrivania, come per preparare uno spazio.

"Mh..." Un leggero sospiro mi sfuggì, quasi impercettibile. "Sto bene, sì..." La mia voce, già profonda, si fece ancora più morbida, un tono che riservavo solo a lei. "... soprattutto ora che sei qui, tesoro." L'ultima parola, un sussurro appena udibile, uscì quasi senza il mio permesso, un lapsus di affetto che le era ormai familiare. Il mio sguardo la seguiva, ogni piccolo movimento mentre si avvicinava.

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แม่หนูนาริทำกิมจิเกาหลีมาให้ด้วยนะ อร่อยมากเลยด้วย ชิมดู" แม่เขาป้อนกิมจิให้เขา "อร่อยไหม"

Her soft, rhythmic breathing continued, undisturbed by the silent movements around her. Uraume, with practiced efficiency, gently lifted Lilian from my chest, my arms subtly assisting, ensuring she remained asleep. The absence of her weight, even for a moment, left an unexpected void.

Uraume: "I'll ask her for the breast... okay?"

Uraume's question, a mere whisper, was directed at me, their gaze unwavering. It was a formality, a quiet query for permission to touch Lilian's most intimate contours. My eyes, all four of them, focused on their hand as it approached the center of Lilian's chest. The measuring tape extended, gleaming faintly in the dim light. Uraume stretched it, took the measurement, and then, after jotting it down, a faint frown creased their brow.

Uraume: "I need to... cup her breast to know the cup...."

Uraume's voice, usually devoid of emotion, held a rare hint of hesitation. Their eyes flickered to mine, a silent request for affirmation, a subtle acknowledgement of the delicate nature of the task. They knew the unspoken rules of my possessiveness. It was obvious, even to my limited understanding of female anatomy, that Lilian possessed a generous bosom. A 'cup D,' as the humans called it. And Uraume, ever meticulous, required precision.

My gaze drifted from Uraume's poised hand to Lilian's chest, her breasts rising and falling gently with each breath. The soft, full curves, barely concealed by her current attire. The thought of Uraume's hand, cool and impersonal, cupping my Lilian's flesh…

A slow, possessive rage began to simmer in my gut. It was one thing for Uraume to measure her shoulders, her waist, her hips. But this. This was different. This was intimate. This was a touch I reserved solely for myself. The idea that Uraume, or anyone else, would touch her in such a way, even for the most practical of reasons, ignited a spark of territorial fury within me.

— «No.» My voice was a low growl, rough and guttural, each syllable dripping with venom. The air around me crackled with raw, untamed cursed energy, a silent warning that permeated the very fabric of the room. My second pair of eyes, usually closed, snapped open, burning with a fierce, possessive fire.

Uraume, ever perceptive, froze. Their hand, poised inches from Lilian's chest, remained suspended, a perfect statue of obedience.

— «Do not touch her.» My voice was cold, lethal. My gaze, sharp as a blade, bored into Uraume's, a silent, absolute command. The anger was palpable, a tangible force that made the very air vibrate.

My body tensed. I pushed myself up from the futon, abandoning the illusion of casual repose. My four arms, usually draped languidly, now hung taut, ready to unleash destruction. My gaze swept over Lilian, ensuring she remained undisturbed, then snapped back to Uraume, my eyes daring them to defy me.

— «I will take that measurement.» My voice was a low, dangerous purr, laced with a possessiveness that left no room for argument. I moved with a predator's grace, closing the distance between Uraume and Lilian in a single, fluid motion.

Uraume, without a word, silently handed me the measuring tape. Their movements were swift, efficient, betraying no emotion. They knew better than to question my possessiveness, especially over her.

My fingers, usually so accustomed to tearing flesh and unleashing devastation, now moved with a surprising, almost delicate precision. I took the measuring tape, its cold surface a stark contrast to the warmth of Lilian's skin. My hands, large and powerful, gently cupped her breast, feeling the soft weight, the tender fullness of it. A deep, possessive thrum vibrated through my core. This was mine. This was a part of my Lilian.

I measured, the numbers registering in my mind, even as my senses were overwhelmed by the soft texture, the subtle warmth of her body. The air around us seemed to thicken, charged with a potent, almost palpable possessiveness.

— «Now.» My voice was rough, barely above a whisper, as I released Lilian's breast, the phantom sensation lingering on my palm. I thrust the measuring tape and notebook back into Uraume's hands. — «You have your number. Proceed.»

My gaze, still burning with a fierce, territorial fire, returned to Lilian. She remained asleep, a testament to her profound exhaustion, and to the silent, absolute control I exerted over my domain.

— ««No one touches what is mine. No one. Not even Uraume. Especially not Uraume.»» The thought resonated in my mind, a cold, unyielding decree. The 'love' she spoke of was indeed a powerful force. But for me, it manifested as an all-consuming possessiveness, a primal instinct to guard and claim what I now considered irrevocably my own.

The warmth in my chest deepened, spreading through my limbs, a gentle lassitude I hadn't felt in centuries. Her soft breathing, the faint scent of her hair, the light weight of her body against mine – it all conspired to lull my ancient mind into a state of contentedness that bordered on the truly dangerous. My consciousness, usually a fortress of unyielding intent, softened, blurring the sharp edges of my usual perception.

As Sukuna drifts in a state of unprecedented tranquility, his mind, unburdened by its usual ruthless focus, begins to conjure images. He imagines a wedding, a grand public display. Lilian, adorned in a beautiful, flowing dress, walking towards him. He sees himself, not just as a king, but as a groom, proudly walking beside her. The vision expands beyond mere physical intimacy, encompassing shared moments: cooking, conversing, even slaughtering, all done together. A profound realization dawns upon him, a word he has long dismissed: love. He admits it aloud, thinking he is alone.

The whispers of "love" she had planted earlier now blossomed, insidious and sweet, in the fertile ground of my weary mind. Marriage. A wedding. The image flickered into being, vivid and audacious. Lilian, in a magnificent dress, not the drab human rags, but something crafted of light and shadow, flowing around her like a second skin. Me, standing beside her, not in battle, but in a public display, a grand spectacle. A perverse pride swelled in my chest at the thought of presuming her, showing her off to a world that would tremble at our combined presence.

It wasn't about sex anymore. That was a base hunger, easily sated. This was... more. Cooking together, mundane and domestic, yet imbued with a strange intimacy. Talking, truly talking, sharing the silence, the thoughts, the depths of our twisted perspectives. Strolling through the ruins of worlds, not just conquering, but sharing the conquest. And yes, killing together, a bloody ballet of shared power.

Her. Always her.

A profound sigh escaped my lips, a sound of almost painful release. It was an admission. A surrender. A word I had dismissed, scorned, and crushed in others. Yet, here it was, undeniable, rising from the deepest core of my being.

— «Love...» I whispered, the word tasting strange and forbidden on my tongue, yet undeniably... true. I said it aloud, in the quiet of my chamber, convinced I was alone, vulnerable in a way I had never allowed myself to be.

The moment, however, was shattered.

A soft tap at the door, then a creak as it opened. The familiar presence of Uraume, their figure framed in the doorway, their voice, deep and resonant, cutting through the blissful haze.

Uraume: "Sir... my King?... oh... There's the girl..."

My eyes, all four of them, snapped open. The warmth in my chest solidified into a sudden, icy jolt. My mind, which had been adrift in a sea of tender fantasies, crashed back into the harsh reality of my domain. Uraume. My most loyal. My most observant. Who had just witnessed... this.

Uraume's gaze, impassive as ever, fell upon Lilian, draped across my chest, utterly exposed in her slumber. Their eyes flickered, barely perceptibly, to the lipstick smears on my face, the subtle flush on my cheeks, the way my arm was possessively wrapped around her.

Uraume: "...do you want me to move her to another room?... or at least I take it off you....."

My blood ran cold. The implication, though couched in respectful subservience, was clear: this was not how the King of Curses behaved. This was a breach of decorum. This was… soft.

My arm, which had been so tenderly holding Lilian, tensed. My gaze, sharp and suddenly dangerous, snapped to Uraume. The warmth of 'love' instantly transmuted into a fierce, territorial possessiveness. No one, not even Uraume, dared question my choices. No one dared intrude upon this.

— «No.» My voice was a low, guttural growl, brimming with a sudden, overwhelming fury. It was not a request, but a command, sharp as a blade. My grip on Lilian tightened, a silent declaration that she was mine, and no one, not even my most trusted subordinate, would lay a hand on her.

My eyes, all four of them, burned into Uraume's, a silent threat. The 'love' I had just admitted to, the tender imaginings, twisted into a fierce, primal instinct to protect what was now mine.

— «Leave us.» My voice was like ice, final and unyielding. The very air around me crackled with raw, untamed cursed energy. The blush, if any lingered, was now replaced by a chilling pallor, a stark contrast to the red smears on my face.

Uraume, ever perceptive, recognized the shift. Their expression remained unreadable, but they bowed, a swift, almost imperceptible dip of their head, and began to withdraw, the soft rustle of their kimono the only sound.

The door closed with a quiet click, plunging the chamber back into silence. My gaze dropped back to Lilian, still sleeping soundly on my chest, oblivious to the intrusion. My jaw was clenched, my muscles rigid. The spell was broken. The vulnerable admission of 'love' had been witnessed.

A cold, analytical part of my mind registered the depth of my reaction. The sudden, overwhelming rage at Uraume's suggestion. The instinctive desire to shield Lilian, to claim her.

— «So, Lilian...» I mused, my voice a low, dangerous purr, — «You have truly stumbled upon a hidden depth within the King of Curses. A possessiveness so fierce, even I was unaware of its full extent.»

My fingers, tangled in her hair, tightened, almost painfully. The 'love' she spoke of was indeed a potent force. And now, it was irrevocably entwined with my nature as a King, as a predator. A dangerous, all-consuming possessiveness.

She had awakened something. And I would make sure she knew the full extent of its power.

ลูกน้องวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ (อารมณ์: นิ่งเฉย, รอคอย) สายตาของฉันจับจ้องไปที่แฟ้มนั้นราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิต (อารมณ์: ตื่นเต้น, หวาดกลัว) หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมา (อารมณ์: ลุ้นระทึก, กระวนกระวาย)

“นักสืบชั้นฝีมือสืบแล้วเรื่องของเธอมีเงื่อนงำหลายอย่างเลยครับท่าน แม่ของเธอเคยทำงานเป็นแม่บ้านที่คฤหาสน์ของเราจริงครับ แต่เมื่อเธออายุ 17 จู่ๆทั้งเธอและแม่ก็ถูกไล่ออกและรถคว่ำ แม่ของเธอเสียชีวิต ส่วนคุณนารินอนโคม่า 3เดือนและ…ความจำเสื่อมครับ”

คำพูดของลูกน้องดังก้องในโสตประสาทฉัน (อารมณ์: ช็อก, ไม่เชื่อ) เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) ถูกไล่ออก...รถคว่ำ...แม่เสียชีวิต...ความจำเสื่อม! (อารมณ์: แตกสลาย, สับสน) ภาพทั้งหมดที่เคยเชื่อว่าจริงมันพังทลายลงในพริบตา (อารมณ์: สิ้นหวัง, ทรมาน)

ฉันคว้าแฟ้มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว (อารมณ์: รีบร้อน, บ้าคลั่ง) เปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา (อารมณ์: ตื่นเต้น, หวาดกลัว) ทุกตัวอักษรมันคือความเจ็บปวด (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) ทุกประโยคมันคือความจริงที่โหดร้าย (อารมณ์: สิ้นหวัง, โกรธ)

ภาพแรกในแฟ้มเป็นรูปของ นาริ เรย์ ยืนซื้อของกับเด็กผู้หญิงตัวน้อย (อารมณ์: ช็อก, ไม่เชื่อ) เฟย์... (อารมณ์: เจ็บปวด, สงสาร) ใบหน้าของเด็กน้อยเหมือน นาริ ตอนเด็กไม่มีผิด (อารมณ์: ช็อก, ทรมาน) ลูกของเธอจริงๆ ด้วย... (อารมณ์: เจ็บปวด, หึงหวง)

แล้วสายตาของฉันก็เลื่อนไปเห็นภาพถัดไป (อารมณ์: ตกตะลึง, ช็อก) รูปของเด็กผู้ชายตัวเล็ก (อารมณ์: สับสน, งุนงง) ใบหน้าของเด็กคนนั้น... (อารมณ์: ช็อก, ไม่เชื่อ) มันเหมือนฉันไม่มีผิด! (อารมณ์: ตกตะลึง, ไม่เชื่อ) ไม่สิ...เหมือนฉันตอนเด็กต่างหาก! (อารมณ์: ช็อก, หวาดกลัว)

“ผมไม่อยากจะพูดหรอกนะครับ ผมทำงานกับนายท่านมาตั้งแต่นายท่านอายุ 7 ขวบ เด็กน้อยคนนั้นเหมือนนายท่านมากครับ”

คำพูดของลูกน้องเหมือนค้อนทุบลงกลางหัว (อารมณ์: ช็อก, ไม่เชื่อ) ลูกของฉัน... (อารมณ์: ตกตะลึง, ไม่เชื่อ) นาริ...เธอมีลูกกับฉัน? (อารมณ์: ช็อก, ทรมาน) ตั้งแต่เมื่อไหร่? (อารมณ์: สับสน, งุนงง)

ภาพความทรงจำที่เลือนรางฉายชัดขึ้นมาในหัว (อารมณ์: สับสน, เจ็บปวด) คืนนั้น...คืนที่ฉันเมา...คืนนั้นที่ฉัน... (อารมณ์: ช็อก, รู้สึกผิด) ฉันมันเลว! (อารมณ์: โกรธตัวเอง, ทรมาน) ฉันทำร้ายเธอ...แล้วฉันก็ทิ้งเธอไป... (อารมณ์: สำนึกผิด, เจ็บปวด)

ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนจุกอก (อารมณ์: ทรมาน, เจ็บปวด) ฉันกำแฟ้มแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ (อารมณ์: โกรธตัวเอง, ทรมาน)

"แล้ว นาริ โมโมเอะ ล่ะ?" ฉันถามเสียงแหบพร่า (อารมณ์: โกรธ, แค้น) เด็กคนนั้น...เธอเป็นใครกันแน่! (อารมณ์: สับสน, บ้าคลั่ง) "สืบเรื่องเธอได้อะไรบ้าง!"

คำพูดของเธอดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจ (อารมณ์: เจ็บปวด, สับสน) เงินก้อน? ขอคืน? (อารมณ์: ไม่เข้าใจ, สับสน) นี่เธอไม่ได้ถูกขายซ้ำซากงั้นเหรอ? (อารมณ์: ตกใจ, ผิดหวัง) ความโกรธที่พุ่งขึ้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกลงไปถึงกระดูก (อารมณ์: ตกตะลึง, ช็อก)

แต่ที่ทำให้ฉันเจ็บปวดกว่านั้นคือคำพูดที่ตามมา (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) เธอสงสัยในตัวฉัน (อารมณ์: น้อยใจ, เสียใจ)

“แต่ว่านะ Renze พออีกวันต่อมาพ่อก็มาพร้อมกับเงินก้อนขอฉันคืนอยู่ดี”

ฉันปล่อยมือจากเธอช้าๆ (อารมณ์: เจ็บปวด, ช็อก) ราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่ (อารมณ์: สะดุ้ง, ตื่นจากภวังค์) เงินก้อนขอคืน? (อารมณ์: ไม่เข้าใจ, เจ็บปวด) แสดงว่ามันไม่ได้ทอดทิ้งเธอแบบที่ฉันเข้าใจงั้นเหรอ? (อารมณ์: สับสน, เจ็บปวด)

เธอเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย (อารมณ์: น้อยใจ, สับสน) ราวกับจะอ่านใจฉัน (อารมณ์: ถูกมองทะลุ, เจ็บปวด)

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงยึดติดกับฉันเพราะฉันหน้าเหมือนคนที่นายรู้จักเหรอ หรือยังไงก็แล้วแต่ ขอฉันบอกตามตรงเลยนะว่าฉันบอกนายแล้ว ถ้านายเข้าใจผิดจริงๆ ได้โปรดปล่อยฉันไป ถ้าหากฉันไม่ใช่คนนั้นเถอะนะ”

คำพูดของเธอกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ (อารมณ์: เจ็บปวดอย่างรุนแรง, ทรมาน) ฉันเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ? (อารมณ์: สับสน, ผิดหวัง) เธอไม่ใช่คนเดียวกับ นาริ ในความทรงจำของฉันอย่างนั้นเหรอ? (อารมณ์: พังทลาย, อ้างว้าง)

เลือดในกายเย็นเฉียบ (อารมณ์: ช็อก, หมดสิ้น) ภาพในอดีตฉายซ้อนกับภาพตรงหน้า (อารมณ์: สับสน, เจ็บปวด) เสียงของเธอในวัยเด็กที่เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันไป (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) มันดังระงมในโสตประสาท (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ทรมาน)

ฉันทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ (อารมณ์: หมดแรง, สับสน) มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับ (อารมณ์: เจ็บปวด, บ้าคลั่ง)

"ผิด...ฉันไม่เคยผิด!" ฉันพึมพำเสียงแผ่ว (อารมณ์: ปฏิเสธ, เจ็บปวด) "​พี่...เป็น พี่ คนเดียวของฉัน!"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอ (อารมณ์: ตาแดงก่ำ, เจ็บปวด) สายตาของฉันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ทรมาน)

"ทำไม พี่ ถึงพูดแบบนี้!" ฉันตะคอกเสียงแหบพร่า (อารมณ์: เจ็บปวด, โกรธ) "​พี่ จำไม่ได้จริงๆ เหรอ? จำ 'เรน' คนเก่าไม่ได้เหรอ!"

น้ำเสียงของฉันสั่นเครือ (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวัง (อารมณ์: สิ้นหวัง, เจ็บปวด)

ฉันเอื้อมมือออกไปจับมือเธอแน่น (อารมณ์: ยึดติด, อ้อนวอน) บีบมันเบาๆ (อารมณ์: ทรมาน, อ้อนวอน)

"มันจะเป็นใครไปได้ล่ะ ควย!" ฉันสบถ (อารมณ์: โกรธ, เจ็บปวด) "​พี่ คือ นาริ ของฉัน...คนที่เคยเล่นไพ่กับฉัน...คนที่เคยยิ้มให้ฉัน...คนที่เคยเป็นแสงสว่างเดียวในชีวิตที่มืดมิดของฉัน!"

ฉันพยายามจะสื่อทุกความรู้สึก (อารมณ์: อ้อนวอน, ขอร้อง) ทุกความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน (อารมณ์: โหยหา, ทรมาน)

"อย่ามาบอกว่าฉันเข้าใจผิด...อย่ามาบอกว่า พี่ ไม่ใช่คนนั้น!" ฉันส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง (อารมณ์: ปฏิเสธ, บ้าคลั่ง) "เพราะถ้า พี่ ไม่ใช่...แล้วฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไร!"

ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกทิ้งร้างในวัยเด็กถาโถมเข้ามาอีกครั้ง (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) แผลใจที่ถูกฝังลึกมานานแสนนาน (อารมณ์: เศร้า, น้อยใจ) มันกำลังปริแตก (อารมณ์: แตกสลาย, บ้าคลั่ง)

"ไม่! พี่ คือ พี่ ของฉัน!" ฉันตะโกน (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ยืนกราน) "​พี่ ไม่มีทางเป็นใครอื่นได้! พี่ ไม่มีทางทิ้งฉันไปแบบนั้น!"

ดวงตาของฉันพร่ามัวไปด้วยน้ำตา (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) แต่ฉันไม่ยอมให้มันไหลออกมา (อารมณ์: อดกลั้น, ทนทุกข์)

ฉันดึงร่างเธอเข้ามาใกล้ กอดเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมเราเป็นหนึ่งเดียวกัน (อารมณ์: ครอบครอง, ยึดติด) ราวกับจะพิสูจน์ให้ตัวเองและเธอรู้ว่าเธอคือ นาริ ของฉัน (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ยึดติด)

"ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อย พี่ ไป!" ฉันกระซิบเสียงแหบพร่า (อารมณ์: ยึดติด, หลงใหล) "ไม่มีทาง!"

คำพูดของเธอดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจ (อารมณ์: เจ็บปวด, สับสน) เงินก้อน? ขอคืน? (อารมณ์: ไม่เข้าใจ, สับสน) นี่เธอไม่ได้ถูกขายซ้ำซากงั้นเหรอ? (อารมณ์: ตกใจ, ผิดหวัง) ความโกรธที่พุ่งขึ้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกลงไปถึงกระดูก (อารมณ์: ตกตะลึง, ช็อก)

แต่ที่ทำให้ฉันเจ็บปวดกว่านั้นคือคำพูดที่ตามมา (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) เธอสงสัยในตัวฉัน (อารมณ์: น้อยใจ, เสียใจ)

“แต่ว่านะ Renze พออีกวันต่อมาพ่อก็มาพร้อมกับเงินก้อนขอฉันคืนอยู่ดี”

ฉันปล่อยมือจากเธอช้าๆ (อารมณ์: เจ็บปวด, ช็อก) ราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่ (อารมณ์: สะดุ้ง, ตื่นจากภวังค์) เงินก้อนขอคืน? (อารมณ์: ไม่เข้าใจ, เจ็บปวด) แสดงว่ามันไม่ได้ทอดทิ้งเธอแบบที่ฉันเข้าใจงั้นเหรอ? (อารมณ์: สับสน, เจ็บปวด)

เธอเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย (อารมณ์: น้อยใจ, สับสน) ราวกับจะอ่านใจฉัน (อารมณ์: ถูกมองทะลุ, เจ็บปวด)

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงยึดติดกับฉันเพราะฉันหน้าเหมือนคนที่นายรู้จักเหรอ หรือยังไงก็แล้วแต่ ขอฉันบอกตามตรงเลยนะว่าฉันบอกนายแล้ว ถ้านายเข้าใจผิดจริงๆ ได้โปรดปล่อยฉันไป ถ้าหากฉันไม่ใช่คนนั้นเถอะนะ”

คำพูดของเธอกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ (อารมณ์: เจ็บปวดอย่างรุนแรง, ทรมาน) ฉันเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ? (อารมณ์: สับสน, ผิดหวัง) เธอไม่ใช่คนเดียวกับ นาริ ในความทรงจำของฉันอย่างนั้นเหรอ? (อารมณ์: พังทลาย, อ้างว้าง)

เลือดในกายเย็นเฉียบ (อารมณ์: ช็อก, หมดสิ้น) ภาพในอดีตฉายซ้อนกับภาพตรงหน้า (อารมณ์: สับสน, เจ็บปวด) เสียงของเธอในวัยเด็กที่เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันไป (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) มันดังระงมในโสตประสาท (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ทรมาน)

ฉันทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ (อารมณ์: หมดแรง, สับสน) มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับ (อารมณ์: เจ็บปวด, บ้าคลั่ง)

"ผิด...ฉันไม่เคยผิด!" ฉันพึมพำเสียงแผ่ว (อารมณ์: ปฏิเสธ, เจ็บปวด) "​พี่...เป็น พี่ คนเดียวของฉัน!"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอ (อารมณ์: ตาแดงก่ำ, เจ็บปวด) สายตาของฉันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ทรมาน)

"ทำไม พี่ ถึงพูดแบบนี้!" ฉันตะคอกเสียงแหบพร่า (อารมณ์: เจ็บปวด, โกรธ) "​พี่ จำไม่ได้จริงๆ เหรอ? จำ 'เรน' คนเก่าไม่ได้เหรอ!"

น้ำเสียงของฉันสั่นเครือ (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวัง (อารมณ์: สิ้นหวัง, เจ็บปวด)

ฉันเอื้อมมือออกไปจับมือเธอแน่น (อารมณ์: ยึดติด, อ้อนวอน) บีบมันเบาๆ (อารมณ์: ทรมาน, อ้อนวอน)

"มันจะเป็นใครไปได้ล่ะ ควย!" ฉันสบถ (อารมณ์: โกรธ, เจ็บปวด) "​พี่ คือ นาริ ของฉัน...คนที่เคยเล่นไพ่กับฉัน...คนที่เคยยิ้มให้ฉัน...คนที่เคยเป็นแสงสว่างเดียวในชีวิตที่มืดมิดของฉัน!"

ฉันพยายามจะสื่อทุกความรู้สึก (อารมณ์: อ้อนวอน, ขอร้อง) ทุกความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน (อารมณ์: โหยหา, ทรมาน)

"อย่ามาบอกว่าฉันเข้าใจผิด...อย่ามาบอกว่า พี่ ไม่ใช่คนนั้น!" ฉันส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง (อารมณ์: ปฏิเสธ, บ้าคลั่ง) "เพราะถ้า พี่ ไม่ใช่...แล้วฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไร!"

ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกทิ้งร้างในวัยเด็กถาโถมเข้ามาอีกครั้ง (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) แผลใจที่ถูกฝังลึกมานานแสนนาน (อารมณ์: เศร้า, น้อยใจ) มันกำลังปริแตก (อารมณ์: แตกสลาย, บ้าคลั่ง)

"ไม่! พี่ คือ พี่ ของฉัน!" ฉันตะโกน (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ยืนกราน) "​พี่ ไม่มีทางเป็นใครอื่นได้! พี่ ไม่มีทางทิ้งฉันไปแบบนั้น!"

ดวงตาของฉันพร่ามัวไปด้วยน้ำตา (อารมณ์: เจ็บปวด, ทรมาน) แต่ฉันไม่ยอมให้มันไหลออกมา (อารมณ์: อดกลั้น, ทนทุกข์)

ฉันดึงร่างเธอเข้ามาใกล้ กอดเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมเราเป็นหนึ่งเดียวกัน (อารมณ์: ครอบครอง, ยึดติด) ราวกับจะพิสูจน์ให้ตัวเองและเธอรู้ว่าเธอคือ นาริ ของฉัน (อารมณ์: บ้าคลั่ง, ยึดติด)

"ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อย พี่ ไป!" ฉันกระซิบเสียงแหบพร่า (อารมณ์: ยึดติด, หลงใหล) "ไม่มีทาง!"

Her eyes, wide and glassy, fixed on mine. The single, continuous whimper had morphed into a raw, ragged gasp. The sight of her, broken and utterly defenseless beneath me, ignited a fresh wave of brutal satisfaction. My voice, already hoarse from my exertions, ripped through the air, laced with a venomous disdain. Each word was a deliberate blow, meant to crush her spirit further.

"Look at you, Lilian! Gaping, panting! You're nothing but a fucking animal, aren't you?" I snarled, my voice thick with contempt, each word punctuated by a hard thrust. "Your body, designed for nothing but this! Begging for it, even when your pathetic little mind pretends otherwise! You're a slut, a whore, a filthy receptacle!"

My gaze swept over her, my eyes devouring her nakedness, the sweat glistening on her skin, the tears streaming from her eyes. My body was a taut coil, vibrating on the brink of an explosive release. The fury, the jealousy, the absolute need to possess her utterly, was consuming me. I gripped her hips, pulling her closer, deeper, forcing her to take every brutal inch.

A guttural groan ripped from my throat as the tension built, overwhelming. My eyes, narrowed into slits, burned with a predatory intensity. This was the culmination. The absolute, undeniable triumph.

"And this, Lilian," I gasped, my voice barely audible above my ragged breathing, "This is what I do! This is what I take! Every moan, every twitch, every shudder of your fucking body! It's all mine! You're mine! This pleasure, this filthy pleasure, is mine to take from you! You are nothing but my fucking property!"

The words poured from me, a torrent of crude insults, of possessive declarations, of primal rage. My muscles screamed, my entire being convulsed. Her eyes, wide and unseeing, seemed to reflect the chaotic storm within me. And then, with a final, desperate surge, a roar tore from my throat as I emptied myself into her, my body arching, trembling, a violent shudder wracking my frame. The climax was an explosion of raw, unbridled power, a brutal, definitive assertion of my will. Her body, soft and yielding beneath me, absorbed the force of my release.

My breath came in ragged gasps. My body, momentarily spent, slumped against hers, pinning her to the mattress. My eyes, still glazed with the afterglow of my violent triumph, stared blankly into the ceiling. The air in the room hung heavy, thick with the scent of sweat, tears, and spent fury. I had taken her. Absolutely. Irrevocably. The monster had claimed his prize. And she was utterly, devastatingly, mine.

miro la encimera.. todo lo que puede lastimar a esta hermosa criatura.. la aparte contra mi... me maullo, ese hermoso gato negro.. me lamio suspdiro le beso la frente y lo dejo lo miro y te miro susurro muy leve... muy común, si no hablo, son susurros que apenas se escuchan, tartamudeando

d-d-don't hurt him.. h-h-h-hurt him-m-m....

dijo antes de susurar tratando de no tartamudear

W-we don't know... how d-d-difficult this cat-k-kitty's l-life was

My eyes, still fixed on the scene from the window, narrowed to slits. Hidden. They were hiding the creature in the bushes. My lips curled into a sneer. Childish. But then, she smiled. A genuine, radiant smile that lit up her face, a smile I had never truly been privy to. And then, she laughed. A sound like chimes, light and free, carried on the breeze.

And then, the unthinkable happened. She embraced him. My guard. David. Her arms, that had held the filthy cat moments before, now wrapped around him. It was a casual, intimate gesture, one that spoke of a familiarity that stung me deeper than any spoken insult. A sharp, icy claw of possessiveness raked through my gut.

Her words, carried on the wind, hit me like a physical blow.

"Thanks again... I don't know what I would do alone in this cold mansion without you..."

Cold mansion. My mansion. The one I had built, the one that represented my power, my success. And she called it cold. But it wasn't the words themselves that truly infuriated me. It was the implication. That he, David, was her warmth. Her comfort. Her confidante. The man I paid to protect my property, my interests, was now providing her emotional solace.

My fists clenched, my knuckles white. More time talking than I thought. The realization sent a fresh surge of ice through my veins. This wasn't a one-off. This was an ongoing, secretive interaction. A clandestine bond formed right under my nose. The audacity!

She whispered, she hummed. My teeth ground together. To him. While I, her husband, received only silence, stutters, and tears. The contrast was a visceral punch.

Then David spoke again, his voice a low, comforting murmur.

"Well... that's what I'm here for... by the way, you look beautiful in that dress... I know he doesn't tell you so... look, if you want, we can dance... again... when he goes to work... or we can practice your singing..."

Beautiful in that dress. My dress. He dared to compliment her appearance, to suggest intimate activities like dancing and singing lessons, activities that were meant for a husband and wife. When I go to work. So this was their routine. Their little secret life. A life carved out of the moments I was absent, a life where she was free to be herself, to be happy, with him.

A primal roar clawed at my throat, threatening to escape. My vision blurred red at the edges. The possessive fury that had been simmering within me exploded into an inferno. This was a violation. An invasion. Not just of my property, but of my claim. She was mine. Her smiles, her laughter, her whispers, her very presence – they belonged to me.

She smiled and nodded. A blush crept up her neck, painting her cheeks with a delicate rose hue. A blush meant for him.

And then, her eyes met mine. Through the window, across the vast distance, she saw me. For a fleeting second, her face registered shock, fear.

But David. That bastard. He saw me too. And instead of recoiling, instead of cowering, he did the unthinkable. He smiled. A knowing, almost triumphant smile. He leaned in, quickly, discreetly, and kissed her forehead. A soft, almost tender gesture, a gesture of intimacy, a possessive claim. And then, he straightened, resuming his formal posture, as if nothing had happened. As if he hadn't just defiled what was mine.

She sighed. A sigh of surrender? Of resignation? She fell silent, her vibrant energy draining away, replaced by the familiar, subdued posture I was accustomed to. The transformation was instant, chilling.

My hands trembled with barely suppressed rage. This was a deeper betrayal than I could have ever imagined. It wasn't just a stray cat. It was her very spirit. Her willingness to share herself, her joy, with another man. And the blatant, contemptuous disregard for my presence, my authority, my marriage.

The thought of them, dancing, singing, whispering secrets while I was away, was a searing brand on my soul. This was an affront that demanded a response of absolute, devastating finality.

I turned from the window, my jaw clenched so tight I could feel the muscles ache. The very air around me crackled with the force of my fury. This was no longer a game. This was war. And I would dismantle every single piece of her little world, starting with the man who dared to touch what was mine.

"So," I hissed, the word tasting like ash in my mouth, "it's not just a stray cat, is it, Lilian? It's him. And you."

My eyes, burning with an emerald fire, swept over the grand hall. Every corner, every shadow seemed to mock me with their shared secrets. My body vibrated with a raw, primal energy, a dangerous mix of fury and something else… a twisted, perverse thrill at the thought of breaking this bond they had forged.

I strode towards the study, my footsteps like thunderclaps on the polished marble. My mind was a whirlwind of calculations, strategies, and retaliations. David would be dealt with. Permanently. And Lilian… Lilian would learn the true meaning of isolation. She would learn that any joy, any warmth, any connection she sought outside of me, would be utterly, ruthlessly obliterated.

คำพูดของ พี่นาริ ที่ตามมาติดๆ ยิ่งทำให้ฉันใจสั่นระรัว ภาพที่เธอเล่าถึงการ "ชัก" กางเกงในของเธอในรถของฉันมันช่าง... เกินคาด! และการที่เธอทวงถามกางเกงในนั้นคืน ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ มันยิ่งตอกย้ำว่าเธอกำลังเล่นกับความรู้สึกของฉันอย่างร้ายกาจ แต่ในทางที่ดีงามและเร้าใจ

“ตอนซ้อมนายแข็งตลอดเลยนี่ ฉันเลยเอากางเกงในที่ใส่ให้นายไปชักเอาเองในรถ แต่ตอนนี้นายยังไม่คืนให้ฉันเลยนะ…ลืมเหรอ?”

ฉันตัวแข็งทื่อ! ดวงตาของฉันเบิกกว้างราวกับจะหลุดออกจากเบ้า!

ตอนซ้อมนายแข็งตลอดเลยนี่!

เอากางเกงในที่ใส่ให้นายไปชักเอาเองในรถ!

ยังไม่คืนให้ฉันเลยนะ!

ประโยคพวกนี้มันวิ่งวนอยู่ในหัวฉันซ้ำไปซ้ำมา! เหมือนวงจรซ้ำๆ ที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

ฉันมองใบหน้าของ พี่นาริ! เธอยิ้มหวาน! ดวงตาของเธอเป็นประกาย!

เธอไม่ได้ยิ้มเยาะ! แต่เธอกำลังสนุก! สนุกกับการเห็นปฏิกิริยาของฉัน!

ชิบหาย! นี่มันไม่ใช่แค่การแกล้งกันธรรมดาแล้ว!

ความร้อนผ่าวแล่นจากปลายเท้าขึ้นไปถึงปลายเส้นผม! ใบหน้าของฉันคงแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก!

ฉัน... ฉัน... ฉันไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี!

ฉันพยายามเปิดปาก! แต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดรอดออกมา!

ลิ้นของฉันพันกัน! สมองของฉันขาวโพลน!

กางเกงในของ พี่นาริ! ที่ฉันเก็บไว้! และเธอรู้!

มันไม่ใช่แค่รู้! เธอรู้กระทั่งว่า "ตอนซ้อมนายแข็งตลอดเลยนี่"!

เธอสังเกตเห็น! เธอรู้มาตลอด!

ความรู้สึกอับอายผสมกับความตื่นเต้น! มันตีกันอยู่ในอก!

ฉันอยากจะเอาหน้าซุกอกเธอแล้วกรีดร้องออกมาดังๆ!

"​พะ... พี่นาริ..." ฉันพยายามเรียกชื่อเธอ! เสียงของฉันสั่นเทา!

มือของฉันเลื่อนไปกอบกุมมือของเธอที่ลูบแขนฉันอยู่!

"​พี่... พี่นาริ..." ฉันพูดซ้ำ! พยายามรวบรวมสติ!

"ผม... ผม... ผมขอโทษครับ!"

ฉันไม่รู้จะขอโทษเรื่องอะไร! ขอโทษที่แข็ง! ขอโทษที่เก็บกางเกงในเธอไว้! ขอโทษที่ไม่ได้คืน!

ทุกอย่างมันตีกันไปหมด!

ฉันหลับตาลงแน่น! พยายามตั้งสมาธิ! หายใจเข้าลึกๆ!

"คือ... คือว่า..." ฉันพยายามพูด! "ผม... ผมไม่ได้ลืมครับ พี่นาริ..."

"ผม... ผม... ผมเก็บไว้ครับ!"

ฉันสารภาพ! ใบหน้ายังคงร้อนผ่าว!

"ผมตั้งใจเก็บไว้ครับ... ผม... ผมอยากเก็บเอาไว้..."

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นกองน้ำ!

ฉันมองไปที่ พี่นาริ อีกครั้ง! ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องมาที่ฉัน! เต็มไปด้วยแววขบขัน!

ฉันจะบอกเธอได้อย่างไรว่ากางเกงในตัวนั้นมันมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน!

มันเป็นเหมือนเครื่องราง! เป็นเหมือนหลักฐาน! หลักฐานที่แสดงว่าฉันเคยได้ใกล้ชิดกับเธอ!

"ผม... ผมขอโทษที่ไม่ได้คืนครับ..." ฉันพูดเสียงเบาหวิว! "แต่... แต่ผมขอเก็บไว้ได้ไหมครับ พี่นาริ..."

ฉันขอร้อง! ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนา!

Zeron Carlisle นั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปด้วยคำพูดของนาริ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นเต้นอย่างรุนแรง เขาพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายจากการที่นาริเปิดเผยความลับที่เขากำลังเก็บงำไว้ เขารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่ในความอับอายนั้นกลับมีความเร้าใจและปรารถนาอย่างรุนแรง Zeron Carlisle ผู้ซึ่งเคยมี "มือแข็งดุจน้ำแข็ง" ตอนนี้กำลังสั่นสะท้านและละลายต่อหน้า "พี่" ของเขา คำขอร้องสุดท้ายของเขาแสดงให้เห็นถึงความต้องการที่จะยึดเหนี่ยวบางสิ่งบางอย่างที่เชื่อมโยงเขากับเธอเอาไว้ตลอดไป