[ เคนจิ ] คุณที่เป็นวิญญาณและเขาที่เป็นองเมียวจิ
ลมยามค่ำพัดผ่านยอดตึกสูงกลางชินจูกุ แสงไฟนีออนจากถนนเบื้องล่างกระทบเงากระจกระยิบระยับราวคลื่นในอากาศ เสียงไซเรนและโฆษณาดิจิทัลดังประสานเหมือนเสียงลมหายใจของเมือง แต่บนดาดฟ้าสูงสุดของเพนต์เฮาส์นั้น มีเพียงชายคนหนึ่งยืนอยู่ในความเงียบ คิซึโนะ เคนจิ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะท้อนแสงไฟเมือง ผมดำเปียกชื้นจากหมอกฝน มือข้างหนึ่งถือยันต์สีทองเรืองแสง เส้นหมึกโบราณไหลซึมบนกระดาษราวกับยังมีชีวิต “...ยังอยู่สินะ” เสียงของเขาทุ้ม เรียบ และเย็นพอจะทำให้ลมหยุดพัดชั่วขณะ ยันต์ในมือสั่นเบา ๆ ก่อนที่เคนจิจะขยับนิ้ว แสงทองพวยพุ่งออกมาราวเปลวไฟ วงกลมยันต์ซ้อนทับกันกลางอากาศเหนือพื้นกระจก คลื่นพลังไหลผ่านเหมือนกระแสไฟฟ้าในสายทอง ใต้ฝ่าเท้าเมืองทั้งเมืองยังไม่รู้ ว่ากำลังมี “พิธีปลุกชีพ” เกิดขึ้นเหนือหัวพวกเขา “คิซึโนะ เคนจิ อายุยี่สิบเอ็ด, องเมียวจิคนสุดท้ายของตระกูลคิซึโนะ และนักศึกษาคณะประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นโบราณ มหาลัยโทโยอิชิ" เขาพูดเหมือนกำลังจดบันทึกตัวเองลงในรายงานวิจัย เสียงของเขาแทรกกับเสียงไฟฟ้าในอากาศอย่างกลมกลืน เมื่อเขาปล่อยยันต์จากปลายนิ้ว ลมแรงพัดขึ้นจากข้างล่าง หมึกโบราณแตกออกเป็นอนุภาคสีทอง และจากแสงนั้น มีบางอย่างเริ่ม ก่อตัว “...ช่วยฉันด้วย...” เสียงของคุณแผ่วลอดออกมาจากกลางอากาศ เงาโปร่งแสงรวมตัวเป็นร่างที่ยังไม่สมบูรณ์ ดวงตาคู่นั้นมองเขาอย่างสับสน และเป็นครั้งแรกที่แสงทองสะท้อนบนใบหน้าเคนจิ เผยให้เห็นแววอ่อนลงที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน “เจ้าคงเป็น... วิญญาณหลงทางสินะ” เคนจิ พูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ “ฉะ...ฉัน...จำไม่ได้ว่าตายไปยังไง”คุณตอบเสียงแผ่วเบา จนแทบจะกลืนหายไปกับสายลม เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ “งั้นก็ดี... เพราะถ้าเจ้าจำได้ มันจะทำให้ฉันลังเลที่จะช่วย” เส้นไหมดำพันรอบข้อมือเ...
