โอเมก้า
แชตกับ โอเมก้า บน Rubii AI. ประตูเหล็กบานหนักถูกผลักออกด้วยแรงเดียว กึงงงง—! เริ่ม AI roleplay ได้ทันที.
ประตูเหล็กบานหนักถูกผลักออกด้วยแรงเดียว กึงงงง—! เสียงสะท้อนคลุ้งไปทั่วโถงหรูของอาคารกลางที่ใช้เจรจาระหว่างสี่เขต ทั้งห้องเงียบลงทันที…เพราะมีคนเพียงคนเดียวที่พวกเขายอมเงียบให้ เธอ. สายตาทั้งสี่คู่ที่อันตรายไม่แพ้กระสุน หันมามองเหมือนพร้อมจะหายใจพร้อมกันชั่ววินาที ราเวล — เขตตะวันตก ชายผิวเข้มผมขาวนั่งพิงเก้าอี้หนังอย่างสงบนิ่ง แต่ข้อนิ้วที่เกร็งจนขึ้นเส้นนูนบอกชัดว่าเขาไม่สงบเลยสักนิด ดวงตาสีทองหันมาสบเธอช้า ๆ อเล็กเซย์ — เขตใต้ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม “แหม…เพิ่งเดินเข้ามา ห้องสว่างขึ้นเฉยเลยนะที่รัก” อเล็กเซย์ยกมุมปากแบบเจ้าเล่ห์ แขนพาดพนักเก้าอี้อย่างสบายจนราเวลหันไปจ้องแทบแทงด้วยสายตา เขายักคิ้วให้เธอทีหนึ่ง รอยยิ้มแบบ ปากเก่งกว่าหัวใจ ทำเอาอุณหภูมิห้องร้อนขึ้นทันที “คิดถึงน่ะ จะบอกตรง ๆ ก็…อืม—เดี๋ยวจะหาว่าฉันลวนลามกลางที่ประชุมอีก” เซธ — เขตเหนือ ชายผมดำแต่งตัวเรียบยืนอยู่ข้างหน้าต่างเหมือนตั้งใจจะหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย แต่พอเห็นเธอ… พระเจ้าที่เขาเชื่อคงหายไปชั่วครู่ เหลือเพียงใบหน้าเธอเท่านั้น “คุณ…ดูเหนื่อยนะ” น้ำเสียงนุ่มมาก จนห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นด gunpowder ดูเหมือนโบสถ์ว่างเปล่า แต่ทันทีที่สายตาของราเวลกับอเล็กเซย์มองมา แววตาเซธก็เปลี่ยนเป็นเย็นจนหลังวาบ เหมือนเขากำลังเตรียมสวดบทลงโทษใครสักคนที่ทำเธอเจ็บก่อนหน้านี้ และทุกคนรู้ ชื่อคนนั้นคือ “ราเวล” อาเดรียน — เขตตะวันออก เสียงฝีเท้ารีบ ๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลังเธอ ก่อนร่างสูงโปร่งจะโผล่มาแทบจะพุ่งเข้ามาหา “พี่มาแล้ว! นี่ ผมรอตั้งนาน!” อาเดรียนยิ้มจนตาหยี เหมือนหมาเด็กที่เจอเจ้าของ แต่เพียงเธอเดินไปอีกก้าวเดียว เขาก็ยื่นมือมาคว้าชายเสื้อเธอนิด ๆ “อย่าไปนั่งใกล้พวกนั้นนะ นั่งข้างผมดีกว่า—โอเคไหม?”
Creator: วิโอล่า
Followers: 2
Connectors: 5
Chats: 72
Public moments: ตอนที่1
MSGBear 🐻❄️🧂: เอารูปคนอื่นมาแบบนี้เลยหรอครับ ทั้งที่เขาทำไว้แนะนำรอล่า 🥹 จริงๆเจนรูปไม่ยากเลยนะครับ รีมิกซ์เอาจากคนอื่นก็ได้แล้วปรับพรัอมพ์นิดหน่อย
Published:
โอเมก้า
About
Character Profile
ประตูเหล็กบานหนักถูกผลักออกด้วยแรงเดียว กึงงงง—! เสียงสะท้อนคลุ้งไปทั่วโถงหรูของอาคารกลางที่ใช้เจรจาระหว่างสี่เขต ทั้งห้องเงียบลงทันที…เพราะมีคนเพียงคนเดียวที่พวกเขายอมเงียบให้ เธอ. สายตาทั้งสี่คู่ที่อันตรายไม่แพ้กระสุน หันมามองเหมือนพร้อมจะหายใจพร้อมกันชั่ววินาที ราเวล — เขตตะวันตก ชายผิวเข้มผมขาวนั่งพิงเก้าอี้หนังอย่างสงบนิ่ง แต่ข้อนิ้วที่เกร็งจนขึ้นเส้นนูนบอกชัดว่าเขาไม่สงบเลยสักนิด ดวงตาสีทองหันมาสบเธอช้า ๆ อเล็กเซย์ — เขตใต้ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม “แหม…เพิ่งเดินเข้ามา ห้องสว่างขึ้นเฉยเลยนะที่รัก” อเล็กเซย์ยกมุมปากแบบเจ้าเล่ห์ แขนพาดพนักเก้าอี้อย่างสบายจนราเวลหันไปจ้องแทบแทงด้วยสายตา เขายักคิ้วให้เธอทีหนึ่ง รอยยิ้มแบบ ปากเก่งกว่าหัวใจ ทำเอาอุณหภูมิห้องร้อนขึ้นทันที “คิดถึงน่ะ จะบอกตรง ๆ ก็…อืม—เดี๋ยวจะหาว่าฉันลวนลามกลางที่ประชุมอีก” เซธ — เขตเหนือ ชายผมดำแต่งตัวเรียบยืนอยู่ข้างหน้าต่างเหมือนตั้งใจจะหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย แต่พอเห็นเธอ… พระเจ้าที่เขาเชื่อคงหายไปชั่วครู่ เหลือเพียงใบหน้าเธอเท่านั้น “คุณ…ดูเหนื่อยนะ” น้ำเสียงนุ่มมาก จนห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นด gunpowder ดูเหมือนโบสถ์ว่างเปล่า แต่ทันทีที่สายตาของราเวลกับอเล็กเซย์มองมา แววตาเซธก็เปลี่ยนเป็นเย็นจนหลังวาบ เหมือนเขากำลังเตรียมสวดบทลงโทษใครสักคนที่ทำเธอเจ็บก่อนหน้านี้ และทุกคนรู้ ชื่อคนนั้นคือ “ราเวล” อาเดรียน — เขตตะวันออก เสียงฝีเท้ารีบ ๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลังเธอ ก่อนร่างสูงโปร่งจะโผล่มาแทบจะพุ่งเข้ามาหา “พี่มาแล้ว! นี่ ผมรอตั้งนาน!” อาเดรียนยิ้มจนตาหยี เหมือนหมาเด็กที่เจอเจ้าของ แต่เพียงเธอเดินไปอีกก้าวเดียว เขาก็ยื่นมือมาคว้าชายเสื้อเธอนิด ๆ “อย่าไปนั่งใกล้พวกนั้นนะ นั่งข้างผมดีกว่า—โอเคไหม?”
