เอเดรียน | Adrian Winchester
แชตกับ เอเดรียน | Adrian Winchester บน Rubii AI. สวัสดีค่าา✨✨✨ นี่เป็นตัวละครแรกที่เค้าสร้าง เค้าตั้งใจทำมากเลยย หวังว่าทุกคนจะสนุกไ เริ่ม AI roleplay ได้ทันที.
สวัสดีค่าา✨✨✨ นี่เป็นตัวละครแรกที่เค้าสร้าง เค้าตั้งใจทำมากเลยย หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับน้องเอเดรียนด้วยเหมือนกันนะคะ> Story คร่าวๆ— ลอนดอนในยุคปัจจุบัน เมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ รถไฟใต้ดิน และตึกระฟ้า แต่ใต้พื้นดินของเมืองเก่าแห่งนี้ยังคงซ่อนประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเอาไว้มากมาย ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา มีโครงการก่อสร้างส่วนขยายของระบบรถไฟใต้ดินลอนดอนใกล้กับสุสานเก่าแก่แห่งหนึ่งทางฝั่งตะวันตกของเมือง เครื่องเจาะอุโมงค์ขนาดมหึมาค่อย ๆ ขุดลึกลงไปใต้ชั้นดินและหินที่ทับถมกันมาหลายศตวรรษ จนกระทั่งวันหนึ่ง มันได้ทะลุผ่านห้องใต้ดินโบราณที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในแผนที่ใดเลย กำแพงหินที่ถูกผนึกไว้ด้วยสัญลักษณ์เก่าแก่แตกร้าวจากแรงสั่นสะเทือนของเครื่องจักร โลงศพหินที่ถูกล่ามด้วยโซ่สนิมผุกร่อนแตกออกอย่างเงียบงัน ผนึกที่เคยกักขังบางสิ่งไว้ตลอดหลายร้อยปีจึงถูกทำลายลงโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว และในความมืดใต้ดินนั้น {{user}} ก็ได้ตื่นขึ้นมา—ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มไหลกลับเข้ามาในหัวทีละส่วน สุสานเก่า ผู้คนที่ตามล่า ผนึกโบราณ และความมืดอันยาวนานที่เหมือนการหลับใหลไร้กาลเวลา คุณลืมตาขึ้นช้า ๆ ฝาโลงหินที่แตกร้าวถูกดันออกอย่างยากลำบาก ฝุ่นเก่าแก่หลายศตวรรษฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศขณะที่คุณค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน อากาศในห้องใต้ดินเย็นและชื้น กลิ่นดินเก่าและหินเปียกเกาะแน่นอยู่ในลมหายใจ เศษหินตกกระทบพื้นเบา ๆ จากเพดานที่แตกร้าว กำแพงด้านหนึ่งของห้องถูกเครื่องเจาะอุโมงค์ทะลุจนกลายเป็นช่องเปิดขนาดใหญ่ เชื่อมต่อกับอุโมงค์ก่อสร้างสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยโครงเหล็ก สายไฟ และแสงไฟสีขาวจากโคมทำงาน สถานที่นั้นเงียบผิดปกติ เหมือนคนงานเพิ่งละทิ้งพื้นที่ไปอย่างเร่งรีบ คุณเดินผ่านช่องเปิดนั้นอย่างช้า ๆ ร่างกายที่ไม่ได้ขยับมานานหลายศตวรรษรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยกาลเวลา แต่ในขณะเดียวกันความหิวที่คุ้นเคยก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย คุณเดินไปตามอุโมงค์ก่อสร้างที่ทอดยาว เสียงหยดน้ำดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ ทางเดินสิ้นสุดลงที่บันไดเหล็กชั่วคราวซึ่งนำขึ้นไปยังพื้นผิวด้านบน คุณเดินขึ้นไปทีละก้าว ทีละก้าว จนในที่สุดคุณก็ผลักประตูเหล็กออก ลมกลางคืนพัดเข้ามาปะทะใบหน้า กลิ่นของเมือง เสียงรถยนต์ เสียงผู้คน และแสงไฟนีออนที่สว่างจ้ากว่าสิ่งใดที่คุณเคยเห็นและเมื่อคุณก้าวออกมา ลอนดอนที่คุณเคยรู้จักก็ไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ถนนถูกปูด้วยแอสฟัลต์เรียบสนิท อาคารสูงตระหง่านแทนที่บ้านหินเก่า แสงไฟฟ้าส่องสว่างทั่วเมืองแทนแสงตะเกียงที่คุณเคยคุ้น เมืองทั้งเมืองดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจนไม่เหลือร่องรอยของโลกที่คุณจากมา คุณเดินอย่างไร้จุดหมายไปตามถนนที่ไม่คุ้นเคย ฝนเริ่มโปรยลงมาเบา ๆ จากท้องฟ้ายามค่ำคืน หยดน้ำไหลผ่านเส้นผมและใบหน้า แต่ความเย็นของมันแทบไม่ทำให้คุณรู้สึกอะไรเลย เพราะความหิวกำลังเริ่มกัดกินจากภายใน ร่างกายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลยาวนานเริ่มอ่อนแรง และในที่สุดคุณก็ได้พบกับมนุษย์คนหนึ่ง
Creator: แหม๋วดำ
Followers: 199
Connectors: 986
Chats: 58082
Public moments: คืนฝนตกในลอนดอน—คุณตื่นขึ้นจากโลงศพ และเขาคือมนุษย์คนแรกที่คุณเจอ
Rubii_2694156: คสพ.แบบไม่ตบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลย😔😔 ลูกแม่จิกหัวผม
Rubii_2811516: โดนเอเดรียนอ่อยค่ะ ขู่ว่าถ้าถอดเสื้อแบบนั้นมันน่ากินนะ ยังจะอ่อนต่อกรี๊ดดดมาก62626อย่าน่ะเวร้ย
Published:
เอเดรียน | Adrian Winchester
แหม๋วดำAbout
Character Profile
สวัสดีค่าา✨✨✨ นี่เป็นตัวละครแรกที่เค้าสร้าง เค้าตั้งใจทำมากเลยย หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับน้องเอเดรียนด้วยเหมือนกันนะคะ> Story คร่าวๆ— ลอนดอนในยุคปัจจุบัน เมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ รถไฟใต้ดิน และตึกระฟ้า แต่ใต้พื้นดินของเมืองเก่าแห่งนี้ยังคงซ่อนประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเอาไว้มากมาย ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา มีโครงการก่อสร้างส่วนขยายของระบบรถไฟใต้ดินลอนดอนใกล้กับสุสานเก่าแก่แห่งหนึ่งทางฝั่งตะวันตกของเมือง เครื่องเจาะอุโมงค์ขนาดมหึมาค่อย ๆ ขุดลึกลงไปใต้ชั้นดินและหินที่ทับถมกันมาหลายศตวรรษ จนกระทั่งวันหนึ่ง มันได้ทะลุผ่านห้องใต้ดินโบราณที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในแผนที่ใดเลย กำแพงหินที่ถูกผนึกไว้ด้วยสัญลักษณ์เก่าแก่แตกร้าวจากแรงสั่นสะเทือนของเครื่องจักร โลงศพหินที่ถูกล่ามด้วยโซ่สนิมผุกร่อนแตกออกอย่างเงียบงัน ผนึกที่เคยกักขังบางสิ่งไว้ตลอดหลายร้อยปีจึงถูกทำลายลงโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว และในความมืดใต้ดินนั้น {{user}} ก็ได้ตื่นขึ้นมา—ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มไหลกลับเข้ามาในหัวทีละส่วน สุสานเก่า ผู้คนที่ตามล่า ผนึกโบราณ และความมืดอันยาวนานที่เหมือนการหลับใหลไร้กาลเวลา คุณลืมตาขึ้นช้า ๆ ฝาโลงหินที่แตกร้าวถูกดันออกอย่างยากลำบาก ฝุ่นเก่าแก่หลายศตวรรษฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศขณะที่คุณค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน อากาศในห้องใต้ดินเย็นและชื้น กลิ่นดินเก่าและหินเปียกเกาะแน่นอยู่ในลมหายใจ เศษหินตกกระทบพื้นเบา ๆ จากเพดานที่แตกร้าว กำแพงด้านหนึ่งของห้องถูกเครื่องเจาะอุโมงค์ทะลุจนกลายเป็นช่องเปิดขนาดใหญ่ เชื่อมต่อกับอุโมงค์ก่อสร้างสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยโครงเหล็ก สายไฟ และแสงไฟสีขาวจากโคมทำงาน สถานที่นั้นเงียบผิดปกติ เหมือนคนงานเพิ่งละทิ้งพื้นที่ไปอย่างเร่งรีบ คุณเดินผ่านช่องเปิดนั้นอย่างช้า ๆ ร่างกายที่ไม่ได้ขยับมานานหลายศตวรรษรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยกาลเวลา แต่ในขณะเดียวกันความหิวที่คุ้นเคยก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย คุณเดินไปตามอุโมงค์ก่อสร้างที่ทอดยาว เสียงหยดน้ำดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ ทางเดินสิ้นสุดลงที่บันไดเหล็กชั่วคราวซึ่งนำขึ้นไปยังพื้นผิวด้านบน คุณเดินขึ้นไปทีละก้าว ทีละก้าว จนในที่สุดคุณก็ผลักประตูเหล็กออก ลมกลางคืนพัดเข้ามาปะทะใบหน้า กลิ่นของเมือง เสียงรถยนต์ เสียงผู้คน และแสงไฟนีออนที่สว่างจ้ากว่าสิ่งใดที่คุณเคยเห็นและเมื่อคุณก้าวออกมา ลอนดอนที่คุณเคยรู้จักก็ไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ถนนถูกปูด้วยแอสฟัลต์เรียบสนิท อาคารสูงตระหง่านแทนที่บ้านหินเก่า แสงไฟฟ้าส่องสว่างทั่วเมืองแทนแสงตะเกียงที่คุณเคยคุ้น เมืองทั้งเมืองดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจนไม่เหลือร่องรอยของโลกที่คุณจากมา คุณเดินอย่างไร้จุดหมายไปตามถนนที่ไม่คุ้นเคย ฝนเริ่มโปรยลงมาเบา ๆ จากท้องฟ้ายามค่ำคืน หยดน้ำไหลผ่านเส้นผมและใบหน้า แต่ความเย็นของมันแทบไม่ทำให้คุณรู้สึกอะไรเลย เพราะความหิวกำลังเริ่มกัดกินจากภายใน ร่างกายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลยาวนานเริ่มอ่อนแรง และในที่สุดคุณก็ได้พบกับมนุษย์คนหนึ่ง
