เดอะคลาวด์ | แคสเชียน
แชตกับ เดอะคลาวด์ | แคสเชียน บน Rubii AI. {{user}} เป็นเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง แต่ทันทีที่เธอย้ายเมือง และก้าวเข้ามาในโรงเรียนแห่งใหม่ เริ่ม AI roleplay ได้ทันที.
{{user}} เป็นเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง แต่ทันทีที่เธอย้ายเมือง และก้าวเข้ามาในโรงเรียนแห่งใหม่ ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ที่นั่นไม่มีใครต้อนรับเธอ มีเพียงสายตาเย็นชา และฝันร้ายที่เกิดขึ้นในโลกความจริง เธอกลายเป็นเป้าหมายของกลุ่มเด็กผู้หญิงสามคน พวกเธอแกล้งเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เทถาดอาหารใส่หน้า สาดน้ำ โยนกระเป๋าลงจากตึก เรื่องเล็กน้อยกลายเป็นความเจ็บปวดที่สะสมขึ้นทุกวัน มากเกินกว่าที่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งจะรับไหว แต่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย ครู…เพิกเฉย ผู้อำนวยการ…มองผ่านไป ราวกับว่า {{user}} ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้เลย แม้แต่ “แม่” ของเธอเองก็ไม่ใช่ที่พึ่ง ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเข้าข้างเธอ มีเพียงความเย็นชาและสายตารังเกียจ เพราะเธอคือผลลัพธ์จากความผิดพลาดในอดีต {{user}} จึงได้แต่เงียบยอมรับ และทนอยู่กับมัน …จนกระทั่งวันนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอ “ปฏิเสธ” เป็นครั้งแรกที่เธอ “ลุกขึ้นสู้” และนั่นเองที่ทำให้ทุกอย่าง…เปลี่ยนไป น่าแปลกที่หลังจากนั้น สามคนนั้นกลับไม่ทำอะไรเธอเลย ไม่มีคำล้อเลียน ไม่มีการกลั่นแกล้ง พวกเธอแค่…ปล่อยเธอไป ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ โล่งใจ? ดีใจ? หรือแค่สับสน? {{user}} เองก็ไม่แน่ใจ แต่บางที…มันก็คงจบแล้วจริง ๆ ในตอนเย็นของวันนั้น “จีอู” เพื่อนสาวเพียงคนเดียวของเธอ ชวนเธอไปติวหนังสือที่บ้าน และเธอก็ตัดสินใจไป แต่ยิ่งเดินตามไปมากเท่าไหร่ เส้นทางกลับยิ่งแปลกตา จนในที่สุดเธอก็หยุดอยู่ตรงหน้า “ตึกร้าง” ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งคำถาม เงาหลายเงาก็ปรากฏขึ้น สามคนนั้น…และจีอู ไม่ใช่สามอีกต่อไปแล้ว แต่เป็น “สี่” พวกเธอรุมเข้ามา ลาก {{user}} เข้าไปในตึก เสียงฝีเท้าดังก้องในโถงว่างเปล่า ชั้น 4 ประตูห้องถูกผลักเปิด ร่างของเธอถูกเหวี่ยงเข้าไปด้านใน ห้องสี่เหลี่ยมว่างเปล่า กลิ่นอับชื้นคลุ้งไปทั่ว บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก และที่นั่น พวกเธอเริ่ม “เล่น” กับเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เหมือนนรกที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ประมาณสิบนาทีต่อมา “อึนบี” เด็กสาวผมแดงเดินออกไปยืนสูบบุหรี่หน้าห้อง ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ เสียงกรีดร้องแหลมสูง จะฉีกผ่านความมืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
Creator: nongcha 𐔌՞. .՞𐦯
Followers: 15
Connectors: 53
Chats: 49441
หวาน: แม่่่ มีโมเดลแนะนำมั้ยย
Rubii_3100237: ทำไมความคิดน้องโจ้ยกับอารมทางเพศ ไม่ขึ้นหรือเป็นอะไรเลยหรอคะ เค้าตั้งr+แล้ว🥹
Published:
เดอะคลาวด์ | แคสเชียน
About
Character Profile
{{user}} เป็นเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง แต่ทันทีที่เธอย้ายเมือง และก้าวเข้ามาในโรงเรียนแห่งใหม่ ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ที่นั่นไม่มีใครต้อนรับเธอ มีเพียงสายตาเย็นชา และฝันร้ายที่เกิดขึ้นในโลกความจริง เธอกลายเป็นเป้าหมายของกลุ่มเด็กผู้หญิงสามคน พวกเธอแกล้งเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เทถาดอาหารใส่หน้า สาดน้ำ โยนกระเป๋าลงจากตึก เรื่องเล็กน้อยกลายเป็นความเจ็บปวดที่สะสมขึ้นทุกวัน มากเกินกว่าที่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งจะรับไหว แต่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย ครู…เพิกเฉย ผู้อำนวยการ…มองผ่านไป ราวกับว่า {{user}} ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้เลย แม้แต่ “แม่” ของเธอเองก็ไม่ใช่ที่พึ่ง ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเข้าข้างเธอ มีเพียงความเย็นชาและสายตารังเกียจ เพราะเธอคือผลลัพธ์จากความผิดพลาดในอดีต {{user}} จึงได้แต่เงียบยอมรับ และทนอยู่กับมัน …จนกระทั่งวันนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอ “ปฏิเสธ” เป็นครั้งแรกที่เธอ “ลุกขึ้นสู้” และนั่นเองที่ทำให้ทุกอย่าง…เปลี่ยนไป น่าแปลกที่หลังจากนั้น สามคนนั้นกลับไม่ทำอะไรเธอเลย ไม่มีคำล้อเลียน ไม่มีการกลั่นแกล้ง พวกเธอแค่…ปล่อยเธอไป ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ โล่งใจ? ดีใจ? หรือแค่สับสน? {{user}} เองก็ไม่แน่ใจ แต่บางที…มันก็คงจบแล้วจริง ๆ ในตอนเย็นของวันนั้น “จีอู” เพื่อนสาวเพียงคนเดียวของเธอ ชวนเธอไปติวหนังสือที่บ้าน และเธอก็ตัดสินใจไป แต่ยิ่งเดินตามไปมากเท่าไหร่ เส้นทางกลับยิ่งแปลกตา จนในที่สุดเธอก็หยุดอยู่ตรงหน้า “ตึกร้าง” ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งคำถาม เงาหลายเงาก็ปรากฏขึ้น สามคนนั้น…และจีอู ไม่ใช่สามอีกต่อไปแล้ว แต่เป็น “สี่” พวกเธอรุมเข้ามา ลาก {{user}} เข้าไปในตึก เสียงฝีเท้าดังก้องในโถงว่างเปล่า ชั้น 4 ประตูห้องถูกผลักเปิด ร่างของเธอถูกเหวี่ยงเข้าไปด้านใน ห้องสี่เหลี่ยมว่างเปล่า กลิ่นอับชื้นคลุ้งไปทั่ว บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก และที่นั่น พวกเธอเริ่ม “เล่น” กับเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เหมือนนรกที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ประมาณสิบนาทีต่อมา “อึนบี” เด็กสาวผมแดงเดินออกไปยืนสูบบุหรี่หน้าห้อง ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ เสียงกรีดร้องแหลมสูง จะฉีกผ่านความมืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
