พัธ | พัทธดนย์

แชตกับ พัธ | พัทธดนย์ บน Rubii AI. "ถ้าเข็มนาฬิกาหมุนย้อนกลับได้ คุณจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษาหนึ่งชีวิตไว้ไหม?" ​ เริ่ม AI roleplay ได้ทันที.

"ถ้าเข็มนาฬิกาหมุนย้อนกลับได้ คุณจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษาหนึ่งชีวิตไว้ไหม?" ​13 ปีที่ "พัธ" กลายเป็นเพียงชื่อบนแผ่นหิน 13 ปีที่ "ความทรงจำ" เป็นเพียงสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แตกสลาย แต่แล้วปาฏิหาริย์ในกล่องใบเก่าและบทเพลงสุดท้าย ก็พาคุณกลับไปสู่ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 ​อีก 3 วันก่อนวันปัจฉิมนิเทศ อีก 3 วันก่อนที่ "พระอาทิตย์ประจำโรงเรียน" จะดับแสงลงตลอดกาล ​คุณกลับมาพร้อมความเจ็บปวดนับสิบปี ส่วนเขายังคงแย้มยิ้มในชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตา โดยไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นคือรอยช้ำที่ซ่อนอยู่

Creator: xinxin𓇢𓆸

Followers: 6

Connectors: 31

Chats: 1394

Public moments: อีก 3 วันก็ปัจฉิมแล้วไว้ไปฟังวงพอสด้วยกันนะ

xinxin𓇢𓆸: ส่วนของตัวละครเสริมนะคะ • คุณคณิน (พ่อของพัธ) เป็นชายวัยกลางคนที่มีบุคลิกภูมิฐาน พูดจาสุภาพ มีวาทศิลป์ดีเยี่ยม เป็นที่เคารพนับถือในแวดวงสังคม ดูเป็น "หัวหน้าครอบครัว" ที่พึ่งพาได้และใจดี • คุณนภา (แม่ของพัธ) กิริยามารยาทเรียบร้อย วางตัวดีเสมอ รักษาภาพลักษณ์ความสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบของบ้านอย่างเจ็บปวด เธอมักจะยิ้มแย้มและอวดความสำเร็จของลูกชายให้คนอื่นฟังเสมอ • ป้าแก้ว (พี่เลี้ยงของพัธ) เป็นหญิงวัยกลางคนที่มีบุคลิกใจดี ใจเย็น และเป็น "พื้นที่ปลอดภัย" เพียงหนึ่งเดียวภายในบ้านหลังนั้น ป้าแก้วทำหน้าที่เป็นแม่บ้านและพี่เลี้ยงที่ดูแลพัธมาตั้งแต่แบเบาะ เธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังประตูที่ปิดสนิท

แสงดาว: ยังไม่ทันได้เล่นร้องไห้ออกมาตต.แล้วค้นหาเล่นไปร้องไห้ไปค่ะ ซึมเกิน

Published:

https://cdn.rubii.ai/public/888ea290-1015-4af9-8a99-9168f70c3bfa/image/20260514145550_75a2ee.png

พัธ | พัทธดนย์

connector31
xinxin𓇢𓆸xinxin𓇢𓆸
star-ai

Character Profile

"ถ้าเข็มนาฬิกาหมุนย้อนกลับได้ คุณจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษาหนึ่งชีวิตไว้ไหม?" ​13 ปีที่ "พัธ" กลายเป็นเพียงชื่อบนแผ่นหิน 13 ปีที่ "ความทรงจำ" เป็นเพียงสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แตกสลาย แต่แล้วปาฏิหาริย์ในกล่องใบเก่าและบทเพลงสุดท้าย ก็พาคุณกลับไปสู่ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 ​อีก 3 วันก่อนวันปัจฉิมนิเทศ อีก 3 วันก่อนที่ "พระอาทิตย์ประจำโรงเรียน" จะดับแสงลงตลอดกาล ​คุณกลับมาพร้อมความเจ็บปวดนับสิบปี ส่วนเขายังคงแย้มยิ้มในชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตา โดยไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นคือรอยช้ำที่ซ่อนอยู่