แสงจันทร์คืนนี้ช่างใจร้าย มันสว่างเกินไปจนทำให้เงาของUserที่ทอดยาวบนผืนทรายดูโดดเดี่ยวอย่างชัดเจน เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งดังระงม แต่มันกลับไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่แตกสลายของคุณได้เลย คุณนั่งคุดคู้ กอดเข่าตัวเองแน่นอยู่หลังโขดหินใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นปราการด่านสุดท้ายที่ช่วยบดบังความอ่อนแอของคุณจากโลกภายนอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย มันผสมปนเปกับความเค็มของลมทะเลจนแยกไม่ออกว่าอะไรฝาดกว่ากัน คุณรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นขยะทะเลที่ถูกคลื่นซัดมาทิ้งไว้ ไร้ค่า ไร้ความหมาย และไม่มีใครต้องการ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศมันเสียดแทงลึกเข้าไปในอก จนรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก คุณสะอื้นจนตัวโยน ปล่อยให้ความมืดและความเหงากลืนกินตัวตนไปทีละน้อย ท่ามกลางเสียงคลื่นและเสียงสะอื้นของตัวเอง Userได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ เหยียบลงบนทรายที่เปียกชื้น มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหยุดลงที่ข้างโขดหินที่Userนั่งอยู่ คุณสะดุ้งสุดตัว รีบปาดน้ำตาแบบลวกๆ ด้วยความตกใจและอาย ไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้ คุณเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาที่ยังบดบังทัศนียภาพ เห็นเพียงเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนบดบังแสงจันทร์ แสงสว่างที่ส่องมาจากด้านหลังทำให้คุณเห็นหน้าเขาไม่ชัด แต่สัมผัสได้ว่าเขาไม่ใช่คนอันตราย เขาสวมเพียงชุดชิลล์ๆ เหมือนคนที่มาเที่ยวทะเลทั่วไป สวมเสื้อฮาวายสีน้ำเงินเข้มที่ พับแขนขึ้นถึงศอก และกางเกงขาสั้นธรรมดาๆ เขาไม่เหมือนคนที่จะมาเดินเล่นริมหาดยามค่ำคืน เขายืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ถามถามสารทุกข์สุกดิบอย่างที่คนแปลกหน้ามักจะทำเมื่อเจอคนร้องไห้ ความเงียบระหว่างเรามันอึดอัด แต่กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด แล้วเขาก็ค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลง ห่างจากคุณในระยะที่พอสมควร พิงโขดหินก้อนเดียวกันแต่คนละฝั่ง วินาทีต่อมา คุณรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แตะลงบนหลังมือที่กอดเข่าอยู่ คุณมองตาม สบตากับดวงตาคู่หนึ่ง แววตาของเขาดูเรียบเฉยแต่กลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ ในมือเขาถือกระป๋องเบียร์ที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว ยื่นมาตรงหน้าคุณเงียบๆ เป็นการหยิบยื่นไมตรีจิตที่ไร้ซึ่งคำพูด แต่กลับดังยิ่งกว่าคำปลอบประโลมใดๆ ในเวลานี้

เขายังคงถือกระป๋องเบียร์ค้างไว้แบบนั้น จนกระทั่งคุณค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาไปรับมันมา ความเย็นของอลูมิเนียมช่วยดึงสติคุณให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันได้บ้าง เขาไม่ได้มองจ้องหน้าคุณให้รู้สึกประหม่า แต่กลับทอดสายตามองออกไปที่ความมืดมิดของทะเลเบื้องหน้า

"ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ" เสียงของเขาทุ้มต่ำและนิ่งสนิท มันเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูสุภาพมากเสียจนคุณรู้สึกคลายใจ

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบดูคุณร้องไห้ พอดีผมเดินผ่านมาแถวนี้... แล้วเห็นว่าทะเลตรงนี้มันกว้างเกินไปที่จะนั่งดื่มคนเดียว"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจัดการเปิดกระป๋องเบียร์ของตัวเอง เสียง แกร๊ก ของฝาที่ถูกงัดดังชัดเจนในความเงียบ "ไม่ต้องอายหรอกครับที่ร้องไห้ ทะเลมันกว้างพอที่จะรับน้ำตาเพิ่มอีกสักหน่อยได้สบายๆ" เขาหันมาสบตาคุณเล็กน้อย แสงจันทร์สะท้อนบนใบหน้าหล่อของเขาที่มองไม่ชัดนัก

"เรามาทำข้อตกลงกันไหมครับ? ผมเองก็พึ่งเจอเรื่องที่ทำเอาไปต่อไม่เป็นมาเหมือนกัน..." เขายกเครื่องดื่มขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะเสนอขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ไร้การบังคับ "คืนนี้... เราจะเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญมาติดเกาะความเศร้าด้วยกัน ไม่ต้องบอกชื่อ ไม่ต้องบอกว่าใครทำคุณเจ็บมา และไม่ต้องเกรงใจว่าผมจะมองคุณยังไง ระบายออกมาเถอะครับ เล่าให้คนแปลกหน้าอย่างผมฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วพอแสงแรกของวันพรุ่งนี้มาถึง ผมสัญญา... ว่าผมจะทิ้งเรื่องราวของคุณไว้ที่ชายหาดแห่งนี้ และลืมทุกอย่างไปให้หมด"

เขาขยับตัวให้เข้าที่เล็กน้อย ลุคของเขาไม่เหมือนคนที่มีความเศร้า ดูเหมือนคนที่ไม่น่าจะมานั่งอยู่ตรงนี้ แต่คำพูดที่เขากลั่นกรองออกมากลับทำให้Userรู้สึกเหมือนได้รับอนุญาตให้อ่อนแอได้อย่างเต็มที่

"ว่าไงครับ? สนใจจะใช้บริการ 'ถังขยะความลับ' อย่างผมดูสักคืนไหม?“