สายลมเย็นเยียบพัดผ่านทุ่งหญ้าสีเงินที่ทอดยาวสุดสายตา ผืนหญ้าพลิ้วไหวล้อไปกับแรงลมราวกับเกลียวคลื่นบนผืนทะเลอันเงียบสงบ กลีบดอกไม้เรืองแสงลอยล่องอยู่กลางอากาศ แตกตัวและหมุนวนช้า ๆ ราวกับเกลียวหิมะแห่งรัตติกาลที่ไม่มีวันละลาย แสงจากดวงจันทร์จำลองบนชั้นที่ 28 สาดทอประกายเนียนนุ่มนวล ทอดเงาจาง ๆ ลงบนเส้นทางหินโบราณที่ทอดตัวยาวผ่านความมืดมิด เป็นเส้นทางที่ทั้งสามชีวิตกำลังก้าวเดินผ่านไปอย่างไม่เร่งรีบ เสียงฝีเท้ากระทบแผ่นหินดังแผ่วเบา เป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงบอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งหาได้ยากยิ่งในหอคอยแห่งความตายแห่งนี้ “ชั้นนี้เงียบผิดปกติ…” แทยุนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและระแวดระวัง สายตาคมปรายมองไปรอบด้านที่มืดสลัว มือหนายังคงจับกระชับด้ามดาบเลวโตตรงข้างเอวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย สัญชาตญาณของนักรบในตัวเขาร้องเตือนอยู่ตลอดเวลา แจฮยอนเหลือบมองท่าทางของเพื่อนสนิทก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “นายระแวงเกินไปแล้วแทยุน ชั้นนี้ไม่มีมอนสเตอร์หรอก ด่านนี้มันเป็นแค่จุดพักสายตา” “เพราะนายพูดง่าย ๆ แบบนั้นทุกทีไง ถึงได้มีปัญหาใหญ่โตตามมาตลอด” แทยุนบ่นพึมพำ ใบหน้าคมเข้มยังคงตึงเครียด “แต่สุดท้ายพวกเราก็รอดมาได้ทุกครั้งไม่ใช่หรือไง?” “เกือบตายเรียกว่ารอดงั้นเหรอ?” แทยุนสวนกลับทันควัน บทสนทนาพ่อแง่แม่งอนเดิม ๆ ที่คุ้นเคยทำให้มินฮีที่เดินอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะคิกคักออกมาเสียงใส เสียงหวานนุ่มของเธอนั้นประดุจเสียงสั่นกังวานของระฆังแก้วท่ามกลางสายลมหนาว มันไพเราะและช่วยชโลมจิตใจที่แห้งผากได้เป็นอย่างดี จนแจฮยอนต้องหันไปมองเธอโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีม่วงอบอุ่นคู่นั้นกำลังสะท้อนภาพแสงจันทร์นวลตา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอ่อนโยนอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำ แต่สำหรับแจฮยอนแล้ว… คำว่า ‘ทุกครั้ง’ หรือ ‘เหมือนทุกครั้ง’ มันไม่เคยเป็นเรื่องจริงเลยสักครั้งเดียว เพราะในแต่ละลูปที่โลกหมุนย้อนกลับมาส่งเขาให้มาเริ่มต้นใหม่ ณ จุดเดิม เขาต้องเผชิญหน้ากับการสูญเสียเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนตกอยู่ในนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด บางลูปมินฮีสิ้นลมหายใจไปในอ้อมแขนอันสั่นเทาของเขา ฃโดยที่เขาทำอะไรไม่ได้ บางลูปเธอกลับเลือนหายไปในความมืดมิดโดยไม่มีแม้แต่ร่างให้เขาได้ตามหา ทุกลูปที่เริ่มต้นใหม่… เธอจะจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ จำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อ จำไม่ได้ว่าเคยรักกันมากขนาดไหน มีเพียงเขาคนเดียวที่แบกรับตราบาปและความทรงจำอันแสนทรมานนี้ไว้ และยิ่งเขาถลำลึกตกหลุมรักเธอมากขึ้นเท่าไร ความกลัวในส่วนลึกว่าจะต้องเสียเธอไปอีกครั้งก็ยิ่งกัดกินและฝังรากลึกลงในหัวใจของเขาจนบิดเบี้ยว แจฮยอนเงียบเสียงไปพักใหญ่ ความจริงอันขมขื่นทำให้ในอกของเขาหน่วงหนึบ ชายหนุ่มตัดสินใจยื่นฝ่ามือที่สั่นเทาเล็กน้อยของตนไปจับมือของมินฮีเอาไว้ หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ผิวสัมผัสจากมือของเขาเย็นเยียบจนเธอสัมผัสได้ ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบตาเขา “หนาวเหรอ แจฮยอน?” เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แฝงไปด้วยความห่วงใย “เปล่า…” แจฮยอนตอบ แต่ออกแรงกระชับฝ่ามือจับมือเธอให้แน่นหนายิ่งกว่าเดิม ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที ร่างตรงหน้าจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุไป “…แค่อยากจับไว้เฉย ๆ น่ะ” มินฮีนิ่งไปขัดหนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความละมุนละไม เธอยอมปล่อยให้นิ้วเรียวเล็กของตนสอดประสานเข้ากับเรียวนิ้วของเขาอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่ส่งผ่านฝ่ามือในค่ำคืนนี้ กลับมีอานุภาพมหาศาลจนทำให้หัวใจของคนที่เคยผ่านความตายและเห็นฉากจบอันโหดร้ายมานับครั้งไม่ถ้วนสั่นไหวอย่างประหลาด มันอบอุ่นจนเขาอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ตลอดไป แทยุนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เหลือบสายตามองทั้งสองคน ก่อนจะพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด “เฮ้อ… พวกนายช่วยเกรงใจคนที่เดินอยู่คนเดียวตรงนี้บ้างเถอะ บรรยากาศมันสีชมพูจนฉันจะสำลักแล้วนะ” “อิจฉาหรือไง?” แจฮยอนแกล้งยักคิ้วกวน ๆ กลับไป “เหอะ! ถ้าวันหนึ่งฉันมีแฟนขึ้นมาบ้าง ฉันไม่มาเดินจับมือประคองกันกลางดันเจี้ยนที่อันตรายแบบนี้หรอก” แทยุนเชิดหน้าขึ้น “โกหกหน้าตายชัด ๆ” แจฮยอนตอกกลับ “…” แทยุนถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ทำหน้ามุ่ย มินฮีหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้งจนตัวโยน เสียงหัวเราะของเธอทำให้บรรยากาศรอบกายที่เคยเคร่งเครียดและอบอวลไปด้วยความระแวงพังทลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ เหลือไว้เพียงความผ่อนคลายและเสียงหัวเราะของวัยเยาว์ หลังเดินเท้าต่อกันไปอีกพักใหญ่ ทั้งสามคนก็ก้าวมาถึงเนินดินสูงใจกลางทุ่งหญ้าสีเงิน ณ ตรงนั้นมีต้นไม้ขนาดมหึมาตระหง่านอยู่เพียงต้นเดียว ลำต้นสีขาวบริสุทธิ์สะท้อนประกายเรืองรองจาง ๆ ออกมาดูงดงามราวกับไม่มีอยู่จริง รากไม้ขนาดใหญ่แผ่ขยายชอนไชไปตามพื้นดินราวกับกำลังโอบอุ้มพื้นพิภพนี้เอาไว้ กิ่งก้านสาขามหาศาลทอดยาวสยายขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้าง และมีดอกไม้สีฟ้าครามเรืองแสงผลิบานสะพรั่งเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ทำให้จิตใจสงบนิ่ง “ต้นไม้แห่งเสียงฝัน…” มินฮีพึมพำออกมาเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความทึ่ง แทยุนเลิกคิ้วหนา “รู้จักต้นไม้แปลก ๆ นี่ด้วยเหรอ?” “อื้ม เคยอ่านเจอในบันทึกเก่าแก่ของห้องสมุดหอคอยน่ะ ในนั้นบอกไว้ว่า… ถ้าเราให้คำสัญญาอย่างจริงใจใต้ร่มเงาของต้นไม้ต้นนี้ เสียงแห่งหัวใจและความรู้สึกเหล่านั้นจะถูกต้นไม้จดจำและบันทึกเอาไว้ไปตลอดกาลชั่วนิรันดร์” สายลมหนาวพัดผ่านเข้ามาอีกระลอก ส่งผลให้กลีบดอกไม้สีฟ้าร่วงหล่นลงมาจากกิ่งก้านช้า ๆ ลอยคว้างอยู่รอบตัวของพวกเขา แจฮยอนเงยหน้าขึ้นมองภาพความอัศจรรย์ตรงหน้า ดวงตาสีเทาเข้มของเขานิ่งสนิทและเงียบงันไปผิดปกติ เพราะเขาเคยมาที่นี่แล้ว… ในลูปก่อน ๆ หน้านี้ และในทุก ๆ ครั้ง… เขามักจะมายืนอยู่ตรงจุดนี้เพียงลำพังเสมอหลังจากที่ทนพิษบาดแผลไม่ไหว ไม่มีเสียงหัวเราะใส ๆ ของมินฮีคอยขับกล่อม ไม่มีบทสนทนากวนประสาทแต่พึ่งพาได้ของแทยุน ไม่มีฝ่ามือนุ่ม ๆ ที่คอยกุมมือเขาไว้ให้ความอบอุ่นเหมือนในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในความทรงจำของลูปเหล่านั้น มีเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ กับเสียงลมหายใจอันแหบพร่าของคนที่เหลือรอดอยู่คนเดียว... คนที่ทำได้เพียงแค่นั่งมองดูหยาดน้ำตาของตัวเองหยดลงสู่ผืนดิน แจฮยอนเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดและเด็ดเดี่ยวปะทุขึ้นมาในอกจนจุก มินฮีที่คอยเฝ้ามองเขาอยู่ตลอดสังเกตเห็นแววตาที่สั่นไหวคู่นั้น เธอจึงค่อย ๆ ขยับกายเดินเข้ามาหาชายหนุ่มช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวบางไปแตะปลายนิ้วของเขาเบา ๆ เพื่อเรียกสติ “แจฮยอน…” เสียงเรียกอันนุ่มนวลและอ่อนหวานนั้นประดุจแสงสว่างที่ส่องทะลุลงมาในตม ดึงเอาจิตวิญญาณของเขาให้หลุดพ้นออกมาจากวังวนแห่งความทรงจำอันมืดมนและโดดเดี่ยวในอดีต ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองคนข้างกาย ดวงตาสีม่วงคู่สวยคู่เดิมนั้นกำลังทอดมองมาที่เขาอย่างอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นเสมอ... มันเป็นสายตาที่เหมือนกำลังโอบกอดเขาเอาไว้ และคอยบอกเขาอย่างเงียบ ๆ ว่าจากนี้ไปเขาไม่จำเป็นต้องแบกรับความทุกข์หรือชะตากรรมของหอคอยแห่งนี้ไว้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว หัวใจของแจฮยอนเจ็บหน่วงและบีบรัดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรักและความต้องการที่จะปกป้องผู้หญิงคนนี้มันล้นทะลักจนใจเจ็บ เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ดึงร่างบางของเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบาแต่ทว่าแน่นหนา มินฮีชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจกับท่าทีที่ดูเปราะบางของเขา แต่เธอก็ไม่ได้ผลักไส หญิงสาวค่อย ๆ ซบหน้าลงกับอกกว้างอันอบอุ่นของเขาเงียบ ๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมัน เสียงหัวใจของแจฮยอนเต้นรัวและดังสนิทชัดเจนท่ามกลางความสงัดของค่ำคืน “มินฮี…” “อืม? มีอะไรเหรอ?” เธอขานรับในอ้อมกอด “ถ้าหากวันหนึ่ง… ฉันต้องหายไปจากตรงนี้” คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาสีม่วงสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกและไม่สบายใจกับคำพูดที่ฟังดูเป็นลางร้าย ทว่าแจฮยอนกลับทำเพียงส่งรอยยิ้มบางเบาที่ดูนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ไปให้เธอ มือหนายกขึ้นลูบเส้นผมสีเงินประกายมุกเส้นละเอียดของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกลีบดอกไม้ที่อาจแหลกสลายได้ง่าย ๆ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… ไม่ว่าฉันจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร ฉันจะหาทางดิ้นรนกลับมาหาเธอเสมอ” คำพูดนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม ทว่ามันกลับหนักแน่นและมั่นคงเสียจนหัวใจของมินฮีสั่นไหวด้วยความตื้นตัน แจฮยอนสบตาเธอช้า ๆ เน้นย้ำทุกถ้อยคำที่กลั่นออกมาจากจิตวิญญาณของผู้ย้อนเวลา “ต่อให้โลกใบนี้ต้องเริ่มต้นใหม่อีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง… ต่อให้ฉันต้องเผชิญกับความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกสักกี่รอบ…” “ฉันก็จะยังคงเลือกเธอ… เลือกที่จะกลับมาหาเธอเสมอ มินฮี” สายลมรอบกายคล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อเป็นพยานให้แก่ถ้อยคำนี้ มินฮีเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสีม่วงคู่สวยเริ่มเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่กักเก็บเอาไว้ไม่ไหว มันไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนช้า ๆ “พูดอะไรน่ะ… พูดเหมือนคนกำลังจะร้องไห้เลยนะ…” เธอแสร้งตัดพ้อเสียงสั่น แจฮยอนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเพื่อปรับบรรยากาศ “งั้นเธอก็ต้องห้ามร้องไห้ก่อนฉันสิ” หญิงสาวยกฝ่ามือนุ่มขึ้นแตะแก้มของเขาอย่างอ่อนโยน สัมผัสจากมือของเธอช่วยส่งผ่านความอบอุ่นเข้าสู่หัวใจที่เคยหนาวเหน็บของเขา ก่อนที่เธอจะคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา “ถ้านายกลับมา…” “ฉันก็จะรอ” “ไม่ว่ามันจะยาวนานแค่ไหนงั้นเหรอ?” แจฮยอนถามย้ำ “อื้อ” เธอพยักหน้ารับ “แม้ว่าโลกใบนี้จะเปลี่ยนผันไปจนไม่เหลือเค้าเดิม?” “ก็จะยังรอ” เสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับเด็ดเดี่ยวและมั่นคงประดุจคำสัตย์ปฏิญาณที่สลักลึกลงบนแผ่นหิน แจฮยอนหลับตาลงช้า ๆ ความเจ็บปวดในอกคล้ายจะถูกปัดเป่าไปจนหมดสิ้น ก่อนที่เขาจะก้มลงกดจูบแผ่วเบาและนุ่มนวลลงบนหน้าผากมนของเธออย่างแสนรัก ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้แห่งเสียงฝัน ท่ามกลางกลีบดอกไม้สีฟ้าครามที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย หัวใจสองดวงกำลังขับขานคำสัญญาอันเงียบงันร่วมกัน คำสัญญาที่แม้ว่ากาลเวลาของหอคอยแห่งนี้จะถูกบิดเบือนย้อนคืนซ้ำแล้วซ้ำเล่าสักกี่หน ก็จะไม่มีวันมีสิ่งใดมาลบล้างหรือทำลายมันไปจากใจของชายที่ชื่อแจฮยอนได้เลย แทยุนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ลอบมองภาพความรักอันลึกซึ้งของคนทั้งสองเงียบ ๆ ก่อนจะลอบถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองแก้เก้อ “…นี่ฉันควรจะเดินไปยืนหลบตรงมุมอื่นไหมวะเนี่ย” เสียงบ่นพึมพำอย่างอดไม่ได้ของเขาทำให้มินฮีหลุดหัวเราะคิกคักออกมาทั้งน้ำตา ส่วนแจฮยอนเองก็หัวเราะตามออกมาเบา ๆ อย่างนึกขำในตัวเพื่อนสนิท และในช่วงเวลาสั้น ๆ อันแสนมีค่าท่ามกลางค่ำคืนนั้นเอง… พวกเขาทั้งสามคนก็ได้ลืมเลือนเรื่องราวของความสูญเสีย ลืมเลือนความกดดันของหอคอยบ้าคลั่งแห่งนี้ และลืมเลือนโชคชะตาอันโหดร้ายที่รอคอยอยู่เบื้องหน้าไปจนหมดสิ้น ปล่อยให้เหลือเพียงเสียงเต้นของหัวใจที่สอดประสาน และบทเพลงแห่งความฝันอันแสนหวานที่กำลังบรรเลงอย่างเงียบเชียบภายใต้แสงจันทร์จำลองที่ทอประกาย...

...

บรรยากาศรอบด้านบนชั้นที่ 83 นั้นเงียบงันราวกับสุสานที่ไร้ผู้คน ลมหนาวสายหนึ่งพัดผ่านลานหินสีดำสนิทอันกว้างใหญ่ ทั่วทั้งบริเวณระเกะระกะไปด้วยซากอันไร้ชีวิตของมอนสเตอร์ระดับบอส เศษชุดเกราะที่เสียหายกระจัดกระจายไปตามพื้นอย่างไร้ชิ้นดี กลิ่นอายของสงครามและเขม่าควันไฟยังคงอบอวลลอยคลุ้งอยู่ในอากาศหนาทึบจนอึดอัดและแทบจะหายใจไม่ออก หลังผ่านพ้นมหากาพย์การต่อสู้อันแสนยาวนานและเหน็ดเหนื่อย ในที่สุดพวกเขาก็สามารถก้าวมาถึงชั้นที่ 83 ดินแดนแห่งความหวังที่เข้าใกล้ชั้น 99 เพียง 16 ชั้น จุดที่แจฮยอนเฝ้าฝันถึงอยู่ทุกลมหายใจว่ามันจะเป็น ตอนจบ ของเรื่องราวทั้งหมด ตอนจบที่สมบูรณ์แบบซึ่งจะไม่มีใครต้องสูญเสียอีกต่อไป และเป็นตอนจบที่พวกเขาทั้งสามคนจะได้ร่วมหัวเราะด้วยกันจากใจจริงเสียที แจฮยอนยืนนิ่งอยู่ใจกลางลานกว้าง อาวุธในมือคู่กายยังมีร่องรอยของการผ่านศึกหนักทิ้งตัวลงสู่พื้นดิน ร่องรอยเหล่านั้นกระทบเข้ากับพื้นหินเย็นเยียบส่งเสียงแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบงัน *ติ๋ง... ติ๋ง... ติ๋ง...* เสียงนั้นสะท้อนก้องในหัวของเขา แจฮยอนรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน... เหนื่อยกับการต้องเผชิญหน้ากับความสูญเสียเหนื่อนับครั้งไม่ถ้วน เหนื่อยกับการย้อนเวลากลับไปเริ่มต้นใหม่ และเหนื่อยล้ากับการต้องสูญสลายทุกสิ่งทุกอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวังวนที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทว่า... เพียงแค่เขาเบนสายตาไปมองร่างของคนสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ความอ่อนล้าพังทลายทั้งหมดที่มีก็คล้ายจะถูกปัดเป่าและปลอบประโลมลงในทันตา “ฮ่า... เกือบไม่รอดแน่ะ” แทฮุนเค้นเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอ พลางทรุดกายลงนั่งบนก้อนหินใหญ่เหนือกองเศษซากอารยธรรม มือหนายกขึ้นปาดรอยช้ำตรงมุมปากออกอย่างลวก ๆ “นายฝืนตัวเองมากเกินไปแล้วนะ” มินฮีรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มแทบจะในวินาทีนั้น เธอคุกเข่าลงตรงหน้าเขาอย่างไม่นึกรังเกียจความสกปรก เรือนผมสีเงินประกายมุกเส้นละเอียดตกลงข้างแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน พร้อมกับกลิ่นอายจาง ๆ ของดอกลิลลี่ที่ลอยมาตามลม มือเรียวบางค่อย ๆ แตะลงบนรอยแผลลึกตรงสีข้างของแทฮุน ก่อนจะเริ่มร่ายเวทมนตร์รักษาสีฟ้านุ่มนวลให้โอบล้อมกายเขาไว้ “ถ้าหากหลบช้ากว่านี้อีกเพียงนิดเดียว นายคงต้องสูญเสียแขนแน่ ๆ” แทฮุนหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ สายตาที่มองตอบกลับไปเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง “ก็ยังดีกว่าต้องเห็นเธอเป็นคนโดนล่ะนะ” คำพูดนั้นทำให้มินฮีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าหวานจะปรากฏรอยยิ้มบางเบาที่ดูอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นเสียจนแจฮยอนที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ เผลอยิ้มตามออกมาโดยไม่รู้ตัว เขารักและหลงใหลที่จะได้เฝ้ามองภาพเหตุการณ์แบบนี้ ภาพที่พวกเขาทั้งสามคนยังคงอยู่เคียงข้างกัน ไม่ว่าจะต้องผ่านความทุกข์ทรมานมาสักกี่ร้อยกี่พันลูป ภาพตรงหน้านี้ก็ยังคงเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป... อยากกลับไปเซฟโซนร่วมโต๊ะกัน อยากนอนนับดาวด้วยกันบนดาดฟ้า อยากฟังเสียงแทฮุนบ่นเรื่องไร้สาระ และอยากเห็นมินฮียิ้มอย่างมีความสุข สิ่งธรรมดาสามัญเหล่านั้นคือคำจำกัดความของความสุขทั้งหมดในชีวิตของเขา แจฮยอนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “กลับไปเซฟโซนคราวนี้ พวกเราไปจัดงานฉลองใหญ่กันเถอะ” แทฮุนเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่งอย่างยวน ๆ “นายเป็นคนเลี้ยงงั้นเหรอ?” “อือ” แจฮยอนพยักหน้ารับ “โอ้โห... ถ้าคนอย่างนายยอมควักทอง โลกคงต้องแตกอีกรอบแน่ ๆ” “พูดมากน่า” มินฮีหัวเราะคิกคักออกมาเสียงใส เสียงของเธอนุ่มนวลประดุจขนนกที่ปัดผ่านหัวใจ จนทำให้ส่วนลึกในอกของแจฮยอนอ่อนยวบลงอย่างง่ายดาย เขาเผลอจ้องมองใบหน้าของเธอนานเกินไปอีกครั้ง ดวงตาสีม่วงคู่สวยคู่นั้นช่างงดงามเหลือเกิน งดงามจนบางครั้งเขานึกคิดในใจว่า ต่อให้ตนเองต้องย้อนเวลากลับมาเผชิญนรกแห่งนี้อีกสักกี่พันครั้ง เขาก็คงไม่มีวันเลิกตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ได้เลย “มองอะไรของนายล่ะ?” เธอเอียงคอถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย แจฮยอนส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้ “แค่คิดว่าดีจังเลยนะ... ที่พวกเธอยังอยู่ตรงนี้” ทว่าทันทีที่ประโยนั้นหลุดออกจากปาก รอยยิ้มสดใสของมินฮีก็พลันชะงักค้างไปในทันที แม้กระทั่งแทฮุนเองก็เงียบเสียงลงไปอย่างผิดปกติ แต่ทว่าแจฮยอนกลับไม่ได้เฉลียวใจหรือสังเกตเห็นความผิดปกติเหล่านั้นเลยสักนิด เพราะร่างกายของเขาเหนื่อยล้าเกินไป และที่สำคัญคือเขามอบความไว้ใจให้แก่คนทั้งสองมากเกินไป... มากจนทำให้ดวงตามืดบอดมองไม่เห็นสัญญาณอันตรายใด ๆ ชายหนุ่มหันหลังกลับเพื่อเดินไปหยิบอาวุธของตนที่ตกอยู่ไม่ไกล และในวินาทีนั้นเอง— *ฉึก...* ความรู้สึกถึงแรงกระแทกอันหนักหน่วงและเย็นวาบจู่โจมเข้ามาจากทางด้านหลัง ร่างสูงโปร่งของแจฮยอนชักกระตุกและชะงักค้างอยู่กับที่ ดวงตาสีเทาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความเจ็บปวดรวดร้าวอันแสนสาหัสแล่นพล่านทะลวงผ่านระบบประสาททั่วทั้งร่างในเสี้ยววินาที ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดค้างขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอทันที “อ... แค่ก…” หยาดพิษแห่งความเจ็บปวดไหลซึมออกจากริมฝีปากอย่างไม่อาจควบคุม แจฮยอนก้มลงมองที่หน้าอกของตนเองด้วยสายตาที่สั่นระริก ปลายศาสตราสีดำสนิทเล่มหนึ่งทะลุเสื้อของเขาออกมา... อาวุธเล่มนั้น อาวุธที่เขาเป็นคนเสี่ยงชีวิตรวบรวมวัตถุดิบมาสร้างขึ้นด้วยมือของตนเอง มันคือของขวัญล้ำค่าที่เขามอบให้แก่แทฮุนด้วยความจริงใจ มือของแจฮยอนเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ “...แทฮุน?” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาและแหบพร่าจนน่าใจหาย เขาค่อย ๆ ฝืนหมุนกายหันกลับไปมองทางด้านหลังช้า ๆ แทฮุนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองข้างยังคงกุมด้ามอาวุธที่ฝังแน่นอยู่ ใบหน้าคมเข้มคู่นั้นเรียบเฉยและนิ่งสนิท ราวกับรูปสลักหินที่ไร้ความรู้สึก ไม่มีแววตาแห่งความลังเล ไม่มีร่องรอยของความเสียใจ ไม่มีเลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว แจฮยอนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับคนเสียสติที่สมองยังคงปฏิเสธและตามสถานการณ์ตรงหน้าไม่ทัน “เฮ้... นี่มันเรื่องอะไรกัน? ล้อเล่นใช่ไหม…” เขาส่ายหน้าช้า ๆ พยายามเค้นยิ้มทั้งที่เนื้อตัวเริ่มสั่นเทา “พอได้แล้วน่า... มุกแบบนี้มันไม่ตลกเลยนะ แทฮุน?” ทว่าสิ่งตอบรับกลับมีเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัด และสัญญาณแห่งความสูญเสียที่ยังคงรินไหลลงสู่พื้นหินอย่างไม่ขาดสาย แจฮยอนเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามา... หนาวเสียจนปลายนิ้วมือนิ้วเท้าชาหนาไปหมด เขา รีบเบนสายตาหันไปมองมินฮีราวกับคนกำลังจะจมน้ำที่พยายามไขว่คว้าหาอากาศหายใจเฮือกสุดท้าย “มินฮี…” หญิงสาวเรือนผมสีเงินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้มีท่าทีตกใจกลัว ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย และไม่ได้วิ่งเข้ามาหาเขาอย่างที่ควรจะเป็น เธอกำลังยืนมองดูชีวิตของเขาที่ค่อย ๆ เลือนหายไปด้วยสายตาที่เย็นชา... และแววตาคู่นั้น บ่งบอกชัดเจนว่ามันไม่ใช่สายตาของคนรักอีกต่อไป หัวใจของแจฮยอนกระตุกวูบดิ่งลงสู่ก้นเหว “...พูดอะไรหน่อยสิ” เขาพยายามบังคับริมฝีปากให้ส่งยิ้มออกมา ทั้งที่น้ำเสียงเริ่มแตกพร่าและสั่นเครือ “ช่วยบอกทีเถอะ... ว่าทั้งหมดนี่มันไม่ใช่เรื่องจริง” มินฮีหลุบสายตาต่ำลง มองดูความทรมานของอดีตคนรักก่อนจะเอ่ยประโยคสั้น ๆ “ขอโทษนะ…” เพียงแค่คำพูดไม่กี่พยางค์นั้น โลกทั้งใบที่แจฮยอนอุตสาหะสร้างและปกป้องมาตลอด 298 ลูปก็พลันพังทลายลงมาตรงหน้าในพริบตา เขายืนนิ่งค้างไปราวกับระบบรับรู้ถูกตัดขาด สมองของเขาพยายามปฏิเสธความจริงอันโหดร้ายนี้ตามสัญชาตญาณ “...ไม่ เดี๋ยวก่อน…” แจฮยอนหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ทั้งน้ำเสียงและหยาดน้ำตาต่างพรั่งพรูออกมาพร้อมกัน “พวกเธอสองคนกำลังทะเลาะอะไรกันอยู่ใช่ไหม? หรือว่า... ฉันทำอะไรผิดไป?” ไม่มีเสียงตอบรับจากใครทั้งสิ้น ความเงียบสงัดราวกับจะกัดกินจิตวิญญาณของเขาให้ตายทั้งเป็น แจฮยอนลนลานรีบเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าข้อมือของมินฮีเอาไว้แน่น “มองหน้าฉันสิ... เธอรักฉันนี่นา…” น้ำเสียงของเขาเว้าวอนและสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ ราวกับคนสิ้นไร้ไม้ตอก มินฮีเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะค่อย ๆ ออกแรงดึงแขนของตัวเองกลับคืนไป... เป็นการกระทำที่เชื่องช้า อ่อนโยน ทว่ากลับกรีดลึกและโหดร้ายทารุณต่อจิตใจของคนมองเหลือเกิน แจฮยอนเหม่อมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเองนิ่ง ๆ สติสัมปชัญญะเริ่มกระเจิดกระเจิง เขาส่ายหัวไปมาแรง ๆ “ไม่... ไม่ใช่... มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ…” ชายหนุ่มรีบเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองอีกครั้งด้วยความหวังอันริบหรี่ “ฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ? ในครั้งนี้ฉันดูแลพวกเธอไม่ดีพอใช่ไหม? หรือว่าฉันกดดันพวกเธอมากเกินไป?” ยิ่งพยายามเค้นหาเหตุผล น้ำตาก็ยิ่งไหลทะลักอาบสองแก้ม เขาใช้หลังมือเช็ดมันออกอย่างลนลานเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรำคาญ “บอกฉันมาสิ... ฉันแก้ไขมันได้นะ... ฉันเริ่มต้นใหม่ได้... ฉันสัญญาว่าจะทำให้ดีกว่านี้…” เสียงของเขาแตกสลายไม่มีชิ้นดี แทฮุนหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชา “...นายไม่เคยรับรู้อะไรเลยจริงๆ สินะ แจฮยอน” แจฮยอนชะงักไป แทฮุนหลุดหัวเราะหยันออกมาเบา ๆ แต่ในน้ำเสียงนั้นไม่มีความขบขันปนอยู่เลยแม้แต่น้อย “ฉันกับมินฮี…” เขาเบนสายตาไปมองหญิงสาวข้างกาย และสายตาที่คนทั้งคู่ใช้สบประสานกันนั้นมันช่างอ่อนโยนและลึกซึ้งเกินกว่าฐานะเพื่อน อ่อนโยนเสียจนแจฮยอนรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขยี้จนแหลกเหลว “เออ... ที่จริงแล้ว เรารักกัน” แทฮุนเค้นประโยคตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย “พวกเรารักกันมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่แรกเริ่มเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ที่ผ่านมาไม่มีใครพูดมันออกมา และที่สำคัญ... นายมันยังมีประโยชน์กับพวกเรามากเกินกว่าจะสลัดทิ้งในตอนนั้น” คำสารภาพนั้นแทงทะลุเข้ากลางความรู้สึกอย่างรุนแรงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด แจฮยอนแผดเสียงหัวเราะลั่นออกมาในทันที เขาส่ายหัวไปมาอย่างคนเสียสติ “ไม่จริง... ไม่... นายโกหกฉัน…” เขาหันขวับไปหามินฮีทันทีเพื่อหาที่พึ่งสุดท้าย “มินฮี... เขาโกหกใช่ไหม? ช่วยบอกฉันที…” ทว่า หญิงสาวกลับทำเพียงหลับตาลงช้า ๆ และความเงียบงันไร้คำปฏิเสธนั้น... ก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว หัวใจของแจฮยอนคล้ายจะหยุดเต้นไปในวินาทะนั้น ในหัวมีคำถามมากมายที่อยากจะเอ่ยปากถาม... ถามว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนี้? ถามว่าช่วงเวลาแห่งความสุขที่ผ่านมาคืออะไร? และถามว่ารอยยิ้มรวมถึงคำบอกรักเหล่านั้นเป็นเรื่องหลอกลวงมาโดยตลอดเลยหรือเปล่า? แต่ทว่าริมฝีปากของเขากลับสั่นระริกจนไม่มีเศษเสี้ยวของเสียงใดหลุดลอดออกมา ลมหายใจเริ่มติดขัดและขาดเป็นช่วง ๆ ภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่าเลือนและมืดมนลงเรื่อย ๆ เนื่องจากสติเริ่มหลุดลอย แจฮยอนก้าวถอยหลังไปอย่างเชื่องช้า ร่างสูงโปร่งโซเซไปมาจวนเจียนจะล้มลง ดวงตาสีเทาเบิกค้างอย่างคนที่ยังคงไม่ยอมรับความจริงอันแสนโหดร้าย ในหัวสมองอันตื้อตันมีเพียงความคิดเดิม ๆ วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา... ไม่จริง มันต้องมีอะไรผิดพลาด เขาต้องทำอะไรผิดไปแน่ ๆ ในลูปนี้เขาคงดูแลพวกเขาได้ไม่ดีพอ หรือไม่เขาก็คงทำสิ่งเลวร้ายบางอย่างลงไป ถึงได้ถูกทอดทิ้งและโดนเกลียดชังมากมายขนาดนี้ แจฮยอนยกมือที่สั่นเทาขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้ เสียงสะอื้นไห้อย่างแสนรันทดหลุดรอดออกมาแผ่วเบา ก่อนที่ร่างกายทั้งร่างจะสิ้นไร้เรี่ยวแรงและทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหินเย็นเยียบ ภาพของชายหญิงคนทรยศทั้งสองตรงหน้าเริ่มพร่ามัวและห่างไกลออกไปทุกที เขาพยายามจะอ้าปากเอ่ยถาม... พยายามจะส่งเสียงเรียกชื่อของมินฮีเป็นครั้งสุดท้าย ทว่ากลับไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาอีกแล้ว ความมืดมิดอันแสนเหน็บหนาวค่อย ๆ คืบคลานเข้ามากลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปอย่างช้า ๆ เงียบงัน และอบอวลไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่สาหัสที่สุด... เท่าที่ชีวิตของชายที่ชื่อแจฮยอนเคยสัมผัสมา ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายจะดับวูบลงสู่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์... [ รูนแห่งโชคชะตา: รูนย้อนเวลา เริ่มต้นทำงานอัตโนมัติ ] ‘กำลังดำเนินการริบสิทธิ์การตาย ดึงเศษเสี้ยวจิตวิญญาณกลับสู่จุดเริ่มต้น...’ [ ดำเนินการรีเซ็ตมิติหอคอยเอสทาร์คทั้งหมด ] [ ยืนยันการบันทึกข้อมูล: สิ้นสุดลูปที่ 298 ] [ กำลังส่งตัวผู้เล่นกลับสู่ ชั้นที่ 1 — เริ่มต้นลูปที่ 299 ]

...

วัฏจักรแห่งความทุกข์ทนดำเนินมาจนถึง ลูปที่ 450 แต่ลึกๆ ในใจ แจฮยอนยังคงเลือกที่จะโกหกตัวเองอยู่ซ้ำๆ นับตั้งแต่ค่ำคืนอันมืดมนในลูปที่ 298 ค่ำคืนที่ความจริงบดขยี้หัวใจเขาจนแหลกสลาย จิตวิญญาณที่โหยหาความอบอุ่นยังคงหลอกตัวเองอย่างสิ้นหวัง ว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นอาจเป็นเพียงความบิดเบี้ยวแค่ลูปเดียว หากเขาเลือกเดินเส้นทางใหม่ หากเขาปกป้องให้ดีกว่าเดิม บางทีรอยยิ้มที่เคยแท้จริงเหล่านั้นอาจจะหวนคืนมา เขาจึงบากหน้าย้อนกลับไปหาพวกมันอีกครั้ง... ราวกับคนโง่ที่ขังตัวเองไว้ในฝันร้าย ทว่า ความเป็นจริงกลับทุบทำลายความหวังของเขาไม่มีชิ้นดี ใน ลูปที่ 302 เขา ลองรักษาระยะห่าง ทว่ากลับถูกมินฮีลอบวางยาพิษในคืนตั้งแคมป์ เธอหลั่งน้ำตาร้องไห้อย่างน่าเวทนา ทั้งที่มือคู่นั้นเป็นคนยื่นแก้วพิษให้เขาดื่มเองกับมือ ต่อมาใน ลูปที่ 327 เขา ลองตีตัวออกห่างจากแทฮุน แต่ผลลัพธ์คืออดีตเพื่อนรักจงใจปิดประตูหินขังเขาไว้ให้เผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งของมอนสเตอร์เพียงลำพัง และใน ลูปที่ 364 แจฮยอนพยายามตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยว แต่แทฮุนก็ยังส่งข้อมูลปลอมล่อลวงเขาไปติดกับดักในทางลับลวงตา แม้กระทั่งใน ลูปที่ 389 ที่เขายอมอุทิศตนยกไอเทมตำนานให้ เอาตัวเข้าบังการโจมตีแทน สุดท้ายเขาก็ยังถูกคมมีดปักเข้าที่กลางหลังเหมือนเดิม ไม่ว่าเขาจะพยายามเปลี่ยนตัวเองอย่างไร ผลลัพธ์ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง... ถูกหักหลังและถูกส่งไปตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาปฏิเสธความจริงจนหัวใจบิดเบี้ยว จนกระทั่งการมาถึงของ ลูปที่ 402 ในค่ำคืนนั้น ฝนกำลังตกหนัก สายฝนเย็นเยียบกระทบเข้ากับพื้นหินภายนอกถ้ำส่งเสียงดังสม่ำเสมอ แจฮยอนนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้ากองไฟที่กำลังมอดดับอย่างเงียบเชียบ ทอดสายตามองดูแทฮุนที่กำลังสรวลเสเฮฮาหยอกล้ออยู่กับมินฮีไม่ไกล ภาพเหตุการณ์เดิม ๆ เสียงหัวเราะเดิม ๆ และบรรยากาศอันจอมปลอมแบบเดิม... เหมือนกับทุกลูปที่ผ่านมาไม่มีผิดเพี้ยน แล้วอยู่ๆ เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะฝืนยิ้ม ความจริงอันแสนเรียบง่ายกระจ่างชัดในใจในที่สุด... มันไม่ใช่เพราะเขาทำผิดพลาด แต่เป็นเพราะพวกมันเป็นคนสารเลวแบบนี้มาตั้งแต่แรก วินาทีนั้น สายใยสุดท้ายในใจพลันขาดสะบั้น เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ ไม่มีบทสนทนาใด ๆ เอ่ยขึ้น มีเพียงความเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวในการลงทัณฑ์คนทรยศทั้งสองให้จบสิ้นลงตรงนั้น แสงสะท้อนจากศาสตราตัดผ่านความมืด แจฮยอนยืนมองดูภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉยบนร่างของทั้งสอง หัวใจของเขาไม่รู้สึกถึงสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว... การเดินทางคนเดียวทำให้เขาค้นพบทางลับและเควสต์ระดับตำนานมากมาย เขาจึงตระหนักได้ว่า ตลอด 300 กว่าลูปที่ผ่านมา ตนเองเสียเวลาอันมีค่าไปมากขนาดไหนกับการแบกตัวถ่วงที่คอยรั้งขาเอาไว้ จนกระทั่งเดินทางมาถึง ลูปที่ 466 แจฮยอนยืนอยู่บนยอดสูงสุดของชั้นที่ 90 สายลมหนาวพัดโบกสะบัดเรือนผม ดวงตาสีเทาเข้มไร้แววตาของสิ่งมีชีวิต เขาทอดสายตามองซากปรักหักพังเบื้องล่างก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะอันเย็นชาออกมา “ตลกดีเหมือนกันแฮะ... นี่ฉันยอมเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อพวกมันมาตั้งกี่ร้อยครั้งกันนะ” เขาหลับตาลงช้าๆ ภาพความทรงจำนับพันลูปหลั่งไหลเข้ามา ภาพของตัวเองที่เคยเชื่อมั่นในมิตรภาพและความรักอันไร้ค่า ช่างน่าสมเพชสิ้นดี ในเมื่อแท้จริงแล้วเขาเป็นเพียงเครื่องมือของพวกมันมาโดยตลอด ดังนั้น หากโลกใบนี้คิดจะใช้ประโยชน์จากเขา เขาก็จะใช้ประโยชน์จากโลกใบนี้คืนในรูปแบบเดียวกัน แจฮยอนลืมตาขึ้น ประกายตาไม่เหลือเศษเสี้ยวของความอบอุ่น มีเพียงความมืดมิดที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่ง รอยยิ้มบางเบาอันบิดเบี้ยวและอันตรายปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “ในเมื่อพวกมันกล้าใช้ฉันมาตั้ง 300 กว่าลูป... งั้นต่อจากนี้ไป ฉันก็จะขอใช้พวกมันกลับคืนบ้างก็แล้วกัน เอาให้คุ้มค่ากว่าเดิม... สักสองเท่าเป็นไง”