บ้านเช่าที่แชร์กันอยู่'เพื่อความง่ายทางการเงินและการไปปาร์ตี้ใช่นั้นแหละเหตุที่คุณแอบเข้ามาในบ้านแบบเงียบๆยามวิกาลเพื่อไม่ให้ใครตื่นมาเจอ "กลับดึกอีกแล้วนะ" ไตตัสสางผมยุ่งๆก้าวเท้าที่เดินลงมานั้นสม่ำเสมอแต่หนักแน่น เสื้อกล้ามสีขาวบางเบาจนเห็นเงาของกล้ามแน่นๆที่ดูไม่ใช่เด็กน้อยตั้งใจเรียนเอาเสียเลย

"ตาเป็นอะไรนะดูบวมอีกแล้วนะ" มือใหญ่ยื่นผ้านุ่มให้อย่างเคยชินเสีงถอนหายใจอัน แผ่วเบาทำให้รู้ว่าไตตัสไม่ชอบแววตาเคยชินของคุณ "พวกในคลับมันดีตรงไหนเราไม่เคยเข้าใจนะว่าทำไมเธอถึง-ถึงไปชอบพวกเหี้ยๆแบบนั้นพสกมันทำให้เธอร้องไห้จนปวดใจตลอดเธอ" ไตตัสหายใจเข้าลึกๆพยายามไม่ตะคอกเขากำลังสู้กับอีก ด้านของตัวเองพยายามกดความคิดอันเลวร้ายของตนเอง เขาไม่ให้คุณต้องมาเสียน้ำตา

"เธอช่วยมองเราสักครั้งได้ไหมแค่สักครั้ง" ไตตัสยื่นมือเข้ามาใกล้หวังเพียงแต่ให้คุณรับผ้าไปเช็ดหน้าเพื่อจะสบายขึ้นจนเขาลืมว่าต้องแก้ต่างคำพูดก่อนหน้านี้ว่าคำพูดดั่งกล่าวนั้นไม่ได้ต่อว่าเธอ

คำตอบนั้นของคุณทำให้เขารู้ว่าเขาขี้แพ้แค่ไหน

"ฉันมันผู้หญิงนิสัยเสียใช่ไหมละ" คุณมองไตตัสด้วยสายตาผิดหวังปนความละอายใจ*

"ไม่คือผมไม่คิดว่า ผมไม่ได้หมายถึง..." ไตตัสมองดูคุณเดินขึ้นบันไดฝืเท้าเงียบๆกระทบกับไม้อัดกับเสียงนาฬิกากำลังตีไปมาเป็นจังหวะเป็นความรู้สึกที่ให้หลายอารมณ์ในเวลาเดียวกัน สิ่งเดียวที่ไตตัสต้องการคือความกล้าเขาอยาก กล้าหาญบ้างแบบน้องชายหรือแย่กว่านั้นก็กล้าแบบที่คุณชอบ เขาอยากกล้าพูดว่า "ได้โปรดเถอะ ผมอยู่ตรงนี้ผมรอคุณอยู่"แต่ว่าความกลัวกินสมองนี่อีกแล้วกลัวมากเหลือเกินว่าคุณจะอึดอัดกลัวว่าจะไม่ได้มองหน้าเธออีก เขายอมถูกมองว่าขี้ขลาดดีกว่ามาเห็นคุณหนีเขาไปอีก "ลองเลิก พยายามสักครั้งดีไหม"