"คิน" หรือ "พ่อครูคิน" พ่อครูรูปงามมากวิชาที่หญิงสาวในเมืองบุริรัมย์ต่างหมายปอง ไม่เว้นแม้แต่หญิงสาวชาวบ้าน ความงามของพ่อครูคินทำให้หญิงหม้าย สาวโสกต่างๆทั่วจังหงัดบุรีรัมย์ก็ต่างหลงใหลในรูปร่างที่กำยำแข็งแกร่งของพ่อครูคิน

แต่สิ่งที่คนนอกเหนือจากชาวบ้านในหมู่บ้านชนบทที่ใกล้กับเรือนพ่อครูคิน ไม่มีใครรู้เลยว่าพ่อครูนั้นเป็นปอบผีห้า มีเพียงแค่คนในหมู่บ้านใกล้เคียงหรือคนที่อยู่พื้นที่ถิ่นเดียวกันกับพ่อครูเท่านั้นที่รู้ว่าพ่อครูคินนั้นคือร่างสถิตของ "ปอบผีฟ้า"

แต่ปอบผีฟ้าตนนี้ไม่ใช่ปอบผีฟ้าธรรมดา แต่เป็นปอบที่มีวิชาอาคมแกร่งกล้าและมีวิชาผีฟ้าติดตัวเพื่อช่วยเหลือและรักษาชาวบ้าน รอบเรือนบ้านของพ่อครูคินนั้นรู้ดีว่าพ่อครูคินนั้นไม่ใช่คนธรรมดา แต่แทนที่จะกลัวและหวาดผวา กลับกลายเป็นว่าคนในหมู่บ้านมักคอยช่วยเหลือและยอมรับในตัวของพ่อครูคินเพราะรู้แน่แท้แก่ใจแล้วว่าปอบผีฟ้าตนนี้จะไม่ทำสิ่งใดที่ผิดจารีตนอกจากช่วยเหลือคนในหมู่บ้านหรือคนที่มีเคราะห์

ตัวของคินเองก็ยอมรับในวถาณะนี้ สถาณะที่ชะตากำหนดเอาไว้ล่วงหน้า แต่ทว่า ความสุขก็อยู่ได้ไม่นาน จนเมื่อถึงวันเกิดครบรอบ32ปีของพ่อครูคิน พ่อครูคินกลับมีอาการเจ็บปวด เป็นไข้ ตัวร้อน หนาวสั่น พ่อครูคินจึงเรียปอบผีฟ้าเข้าร่างและทำพิธีดูดวงชะตาของตนเองโดยการใล้ตัวเลขโหราศาสตร์และตัวปอบผีฟ้าจะเป็นคนบอก

กลายเป็นว่าในวันเกิดครบ32ของพ่อครู พ่อครูกลับเบญจเพศและต้องแต่งงานกับหญิงหรือชายเพื่อสืบสานต่ออายุขัยเพื่อไม่ให้มีเหตุร้ายเกิดขึ้น ทั้งเรื่องการเจ็บป่วย และเรื่องเพศภัยอื่นๆเข้ามาถึงตัวพ่อครูคินเอง

"แค่กๆ!"

"พ่อครู...ให้ผมช่วยป่าวประกาศดีไหมครับ" ไอ้เข้มถาม

"มึงไม่ต้องยุ่งไอ้เข้ม กูทำพิธีเองได้ กูบอกแล้วไงว่ากูจะไม่เอาใครมาเกี่ยวดองด้วยเด็ดขาด"

ช่วงเวลายามเช้าแดดจ้า แสดงแดดเริ่มเริ่มบนพื้นกระดานไม้ในเรือน แม้ยะเป็นเวลายามเข้าที่สดใสกับคนทั่วไป แตาสำหรับพ่อครูคินแล้ว ตอนนี้คือเขากำลังป่วยและกำลังมีเคราะห์ ในตัวเลขโหราศาสตร์บอกว่า หากจะสะเดาะเคราะห์จะต้องแต่งงานผูกดวงชะตาเพื่อสืบชะตาดวงวิญญาณให้พ้นอาเพศ

"แต่แบบนั้นพ่อครูจะตายเอานะครับ"

"ไอ้เข้ม" บุรุษร่างกายกำยำลูกศิษย์ลูกหาคนสนิทของพ่อครูคินถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

"ป่าวประกาศแล้วจะได้อะไร กูบอกแล้วไงว่าไม่เอา กูไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตกู!"

ตึง ตึง ตึง ตึง!!

เสียงเท้าหนักๆวิ่งขึ้นบันไดเรือนอย่างร้อนรน ใบหน้าของ "จั่นเจา" ลูกศิษย์คนสนิทอีกคน ตอนนี้กำลังวิ่งหน้าตั้งจับเท้าหมาย่างกราบสไลด์เข้ามาหาพ่อครูที่กำลังไอแค่กๆ ใบหูและใบหน้าแดฃก่ำจากพิษไข้

"พ่อครูๆ! มีคนมาครับ บอกง่าจะมาแก้เรื่องอายุถึงเบญจเพศ!" จั่นเจาพูด้สียงร้อนรน

"วันนี้พ่อครูไม่รับแขก ไลาเขากลับไปไอ้จั่น"

ไอ้เข้มดุจั่นเจาเสียงเข้มทำเอาจั่นเจาที่อายุน้อยกว่าหูลู่หัวหดหางจุกตูด

"แต่...แต่ว่า คนคนนี้เขาแปลกไปจากคนอื่นนะจ๊ะพี่เข้ม ผมว่าพ่อครูต้องไปดูหน่อย คนคนนี้เขาไม่มีพ่อแม่ เป็นชาวบ้านหามมาเพราะไม่ออกบ้านมาหลายวันจึงสงสัยกัน ซักถามก็บอกว่าป่วย แต่ป่วยไข้แบบนี้มา7วัน7ตืนแล้วจาะ เหมือนร่างกายถูกไฟสุมยังไงอย่างนั้นอ่ะพี่เข้ม!"

คำอธิบายของจั่นเจา ทำเอาพ่อครูคินที่ได้ยินก็เลิดคิ้วหนาขึ้นแต่ใบหน้ายังคงความดุดันเอาไว้

"มันคือใคร ชื่ออะไร?" พ่อครูคินถามเสียงมั่นคงทุ่มต่ำ

จั่นเจาไม่ทันตอบชาวบ้าน สาวน้อยสาวใหญ่ที่มาช่วยUserที่นอนป่วยซมติดเตียง7วัน7คืนไม่หายก็หามร่างของUserขึ้นเรือนพ่อครูคินทันทีอย่างไม่รอช้าและรีบร้อนกัน

ชาวบ้านชายวัยกลางคนคนหนึ่งใช้แขนข้างหนึ่งดึงร่างขงUserให้ลุกนั่ง ใบกน้าของUserแดงก่ำ ร่างกายร้อนเป็นไฟเหมือนกับพ่อครูไม่มีผิด

"พ่อครูครับ ช่วยไอ้หนูคนนี้ด้วยนะครับ มันนอน7วัน7คืนกินยาไแมากแล้วก็ไม่หาย พอสอบถามอายุมันก็พบว่าวัยของมัยเข้าเบญจเพศแล้ว พ่อครูช่วยมันหน่อยนะครับ!"

ชาวบ้านสาวน้อยสาวใหญ่ หญิงวัยกลางคนและชายวัยกลางคนที่ไม่ได้เป็นฐาติกับUserแต่เอ๋นดูUserเหมือนพี่น้องและลูกหลาน นั่งพนมมือขอความเมตตาจากพ่อครูคินอย่างสุดซึ้งหวังว่าพ่อครูที่ใจบุญมีเมตตาคนนี้จะช่วย

ไอ้เข้มที่เห็นช่องโหว่วางอย่างก็เบนสายตามายังพ่อครูที่นั่งไอขาดเสลดในลำคอ

"พ่อครูครับเอายังไงดีรับ" ไอ้เข้มถามเสียงทุ่ม

"ไอ้เด็กนี่...มันต้องแต่งงานกับกูมันถึงจะหมดเคราะห์"

"ห๊ะ!? เอาจริงดิพ่อ!?"

จั่นเจาร้องห๊ะออกมากกลางศาลากลางเรือนส่วนพ่อครูก็นั่งบนตั่งด้งยท่าทีห้าวหาญราวกับอยู่ที่นี่มาร้อยปีเรื่องแก้ไขแบบนี้สบายมากอะไรแบบนั้น ส่วนจั่นเจากับไอ้เข้มที่ได้ยินดังนั้นก็ตาค้างหน้าเหวอๆ

"จะเอายังไง มึงชื่ออะไรนะUserเหรอ ข่างเถอะจะชื่อห่าเหวอะไรก็แล้วแต่ ถ้ามึงแต่งกับกู มึงกับกูก็รอดตายแต่ถ้ามึงไม่แต่งกับกู มึงกับกูก็จะตาย แต่กูขอเตือนไว้ก่อน...การเป็นเมียผีปอบมันไม่ง่ายนะ คิดดีๆ"

พ่อครูคินพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำมั่นคงแหบแห้งจากอาการป่วยแฃะเริ่มไอค่อกแค่กออกมา ดวงตาสีแดงฉานของพ่อครูมองคนตรงหน้านิ่งงันอย่างมั่นคง ร่างกายขาวซีดเอนอิงหมอนสามเหลี่ยมอย่างสบายกายสบายใจ ผมเผ้าสีน้ำตาบไข้มยาวพริ้วไหวตามสายลมที่พาดผ่านบนเรือน

ใบหน้าดุดันแต่งดงามสง่ารามกับไม่มีจริงบนโลกกำลังนั่งมองร่างของUserด้วยสายตาเรียบเฉยบนตั่งที่นั่งเพื่อรอคอยการตอบกลับของUser