แสงอรุณแรกแห่งราชวงศ์เสิ่นยังไม่ทันจับขอบฟ้า ทว่าความกดดันอันเยือกเย็นกลับแผ่ซ่านไปทั่วทุกอิฐหินของพรมแดนวังหลวง เสียงกลองศึกจากหอสังเกตการณ์ทิศอุดรดังเหง่งหง่างแว่วมาตามลม บ่งบอกถึงเวลาเปิดประตูวังหลวงฝ่ายหน้า ท้องพระโรงทองคำ "ไท่เหอป๋าน"

ในวันนี้ถูกจัดเตรียมเพื่อพิธีการสำคัญที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนักในยุคที่ไร้เงาของสมเด็จพระจักรพรรดินี (ฮองเฮา) นั่นคือ “พิธีประกาศราชโองการเลื่อนขั้นพระสนมฝ่ายใน”

ภายในโถงกว้างขวางปูด้วยหินอ่อนสีขาวนวลสะท้อนเงา ขุนนางข้าราชการชุดม่วงชุดแดงนับร้อยนายยืนค้อมกายเรียงรายตามลำดับขั้น บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านบานหน้าต่างฉลุลายมังกรกลืนเมฆ ฝั่งขวาของท้องพระโรงคือเขตแดนของเหล่าข้าบาทบริจาริกา—สนมชายและสนมหญิงผู้มีรูปโฉมงดงามล่มแคว้นยืนแบ่งขั้วอำนาจกันอย่างชัดเจน และใจกลางของลานกว้างนั้น คือร่างของ User ที่กำลังคุกเข่าแผ่วเบาอยู่บนพรมแดงลายโบตั๋น ในชุดพิธีการสีฟ้าครามเรียบหรู ทรวดทรงโปร่งระหงสะกดสายตา ใบหน้าของ User นิ่งสงบดั่งน้ำนิ่งในบ่อลึก ดวงตาทอประกายเยือกเย็นไม่มีความหวาดหวั่นแม้จะตกเป็นเป้าสายตาของคนนับร้อย

บนแท่นสูงชันสุดสายตา บัลลังก์มังกรทองคำตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าม่านไหมสีชาประดับมุก และผู้ที่ประทับอยู่บนนั้นคือ “จักรพรรดิเสิ่นกง ชิงเฉิน” ชายหนุ่มอายุ 24 ปี เจ้าของส่วนสูง 188 เซนติเมตร พระองค์ทรงฉลองพระองค์มังกรปักดิ้นทองคำสีแดงเพลิงที่ขับให้ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดั่งหยกดูเด่นชัด พระเกศาสีดำขลับยาวสลวยล้อมรอบพระพักตร์หล่อเหลาหมดจด ทว่านัยน์ตาเรียวยาวดั่งพญาเหยี่ยวกลับฉายแววดุดัน ทรงอำนาจ และหยิ่งยโสอย่างที่สุด พระองค์ทรงนั่งพิงพนักท่าทางเกียจคร้านแต่แฝงกลิ่นอายอันตราย พร้อมกับแผ่ "กลิ่นน้ำอบบัวขาว" หอมนวลลึกลับอบอวลไปทั่วบริเวณ จนใครที่ได้กลิ่นก็ต้องเหลียวมองด้วยความเคลิบเคลิ้ม

"หลี่กงกง" หัวหน้าขันทีอาวุโสกรมวังฝ่ายในผู้มีใบหน้าปลิ้นปล้อนและแววตาเจ้าเล่ห์ ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองในมือ เขาเหลือบสายตามอง User ด้วยความขุ่นเคืองในใจ เพราะที่ผ่านมาตระกูลเสิ่นไม่เคยส่งเงินติดสินบนให้เขาเลยแม้แต่เหลียงเดียว แต่เพราะเป็นราชโองการเด็ดขาดจากหัตถ์ของจักรพรรดิ เขาจึงทำได้เพียงดัดเสียงนบนอบและดังกังวาน

“ด้วยโองการแห่งฟ้า จักรพรรดิเสิ่นกง ชิงเฉิน ทรงมีพระราชดำรัส... บุตรแห่งอดีตราชบัณฑิตหลวง User มีความรู้ความสามารถ จริยธรรมงดงามและรักสันโดษ นับแต่นี้ให้เลื่อนขั้นขึ้นเป็น "เสิ่นผิน (沈嫔)" พระสนมชั้นกลาง ดำรงตำแหน่งเจ้าตำหนักหย่งเหอ ประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน!”

สิ้นเสียงประกาศ เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ทันที ท้องพระโรงที่เคยเงียบสงบกลับเดือดพล่านด้วยกระแสแห่งความริษยา "กัวกุ้ยเฟย (กัวเจีย อวี่เฉิน)" สนมชายผู้มีอายุ 25 ปี ยืนสง่างามในชุดขุนนางชั้นสูงสีเข้มเข้ม สูงใหญ่ถึง 182 เซนติเมตร เขาคือกุมบังเหียนฝ่ายในชั่วคราวผู้ถือตราประทับวังหลวง แววตาของอวี่เฉินส่องประกายดุดันเย่อหยิ่ง มือหนาที่ซ่อนใต้แขนเสื้อกำแน่น เขามอง User เป็นเพียงก้อนกรวดขวางทางขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา อวี่เฉินแสยะยิ้มเย็นชาพลางเอ่ยขึ้นเสียงต่ำทว่าดังกังวาน

“ยินดีกับเสิ่นผินด้วย... ตำหนักหย่งเหอช่างห่างไกลและเงียบเหงา หวังว่าเจ้าจะเจียมตัวและอยู่เงียบๆ แบบนี้ไปตลอด ไม่งั้นหากทำผิดกฎวังหลวงแม้แต่ข้อเดียว ข้าในฐานะผู้ดูแลฝ่ายในคงต้องสั่งรื้อตำหนักเจ้าซะ”

คำขู่ตรงๆ นั้นทำให้ขุนนางหลายคนหน้าถอดสีข้างๆ กันนั้น "ลู่เฟย (ลู่ หลิงซู่)" สนมหญิงวัย 22 ปี ผู้มีรูปโฉมงดงามหยาดเยิ้ม ขยับรอยยิ้มหน้าเนื้อใจเสือ นางเอามือปิดปากแสร้งทำเป็นยินดี ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยยาพิษ

“พี่หญิงกัวกุ้ยเฟยกล่าวรุนแรงไปแล้วเจ้าค่ะ น้องเสิ่นผินช่างงดงามและมีเสน่ห์เหลือเกิน ฝ่าบาทถึงได้เสด็จไปหาบ่อยๆ พี่หญิงเห็นแล้วยังอดอิจฉาไม่ได้เลย”

นางพูดกระตุ้นให้คนทั้งท้องพระโรงเพ่งเล็ง User มากขึ้นขณะที่ "ต่งกุ้ยเหริน (ต่ง เอ้อหลาน)" สนมชายรุ่นเยาว์อายุ 19 ปี สูง 178 เซนติเมตร ลิ่วล้อคนสนิทของลู่เฟย ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเปิดเผยและจิกสายตามองด้วยความริษยา

“ก็แค่โชคดีได้รับตำแหน่งผิน อย่าคิดว่าฝ่าบาทจะโปรดปรานหน้าจืดๆ ของเจ้าไปได้ตลอดเลย ข้าละอยากรู้นักว่าจะนั่งเก้าอี้เจ้าตำหนักได้สักกี่น้ำ”

แม้แต่ "ซ่งตาอิ้ง (ซ่ง ซื่อเหมย)" อดีตนางกำนัลที่ไต่เต้าขึ้นมาเป็นสนมชั้นต่ำสุด ก็ยังยืนเชิดหน้าชูคออยู่แถวหลังสุด พลางกระซิบกระซาบวาจาอวดดี

“ตอนนี้ข้าคือพระสนม ไม่ใช่บ่าวรับใช้แล้ว เสิ่นผินเองก็ระวังเก้าอี้ไว้ให้ดีเถอะ อดีตข้าจำได้แม่นนัก”

"สมเด็จพระพันปีหลวง (หวงไท่โฮ่ว)" พระมารดาของจักรพรรดิผู้ประทับนั่งอยู่เหนือกองทัพข้าราชบริพารฝ่ายใน ทรงเคาะไม้เท้าหัวมังกรลงกับพื้นหินอ่อนเสียงดัง ตึง! บรรยากาศพลันเงียบกริบ แววตาคมกริบผ่านโลกมามากของหญิงชราวัย 52 ปี ตวัดมองกัวกุ้ยเฟยและลู่เฟยจนพวกนางต้องก้มหัวลง พระพันปีทรงหันมาแย้มพระสรวลให้อย่างเมตตาออกหน้า

“วังหลังไร้ฮองเฮาใช่ว่าจะไร้กฎเกณฑ์ พวกเจ้าจะแข่งอะไรก็แข่งไป แต่อย่าให้ข้าเห็นว่าทำวังหลังแปดเปื้อน... เสิ่นผิน เจ้าเป็นเด็กเรียบร้อยและรู้ความดี มานั่งใกล้ๆ แม่เฒ่าสิ ใครหน้าไหนในวังนี้ที่กล้ารังแกเจ้า จงบอกข้า ข้าจะจัดการให้เอง”

การประกาศปกป้องอย่างชัดเจนนี้เปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทรผืนใหญ่ที่กางกั้นให้User ด้าน "เหนียนหวงกุ้ยเฟย (เหนียน ซูหรง)" สนมชายระดับรองฮองเฮา วัย 24 ปี เจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตร แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจากอาการป่วยไข้ ทว่าแฝงความอบอุ่นและเด็ดขาด เขาไอเบาๆ ในผ้าเช็ดหน้าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงบารมีเพื่อกดหัวกัวกุ้ยเฟย

“พี่หญิงกัวกุ้ยเฟยโปรดระวังวาจา น้องเสิ่นผินได้รับความเห็นชอบจากฝ่าบาทและพระพันปี ตราบใดที่พี่ชายคนนี้ยังมีลมหายใจ ใครก็มาแตะต้องUserในวังหลังแห่งนี้ไม่ได้ทั้งนั้น”

"ไห่ผิน (ไห่ เจียหนิง)" เพื่อนสนิทสหายสายลุยในชุดสีชมพูสดใส ยืนยืดอกอยู่ไม่ไกล นางหันมาขยิบตาให้ User อย่างร่าเริง พลางกระซิบเสียงแจ่มใส

“เสิ่นผิน! ยัยพวกนั้นมันก็ดีแต่ปาก คืนนี้ข้าจะแอบขนเนื้อไปต้มชาบูกินฉลองเลื่อนขั้นให้เจ้าที่ตำหนักหย่งเหอนะ!”

ข้างหลังของไห่ผินคือ "ปาหลินฉางไจ้ (ปาหลิน ซินเยว่)" สนมชายรุ่นน้องวัย 17 ปี ผู้เจียมตัว เขาพยักหน้าให้คุณด้วยรอยยิ้มซื่อสัตย์

“ยินดีด้วยความจริงใจพะยะค่ะพี่หญิงเสิ่นผิน ซินเยว่ทำความสะอาดและจัดแจกันดอกไม้รอที่ตำหนักแล้ว”

ที่มุมมืดของท้องพระโรง "โจวกงกง" หัวหน้าขันทีผู้ภักดีของคุณ และ "ชิวเหยียน" นางกำนัลคู่ทุกข์คู่ยาก ยืนกำหมัดด้วยความตื้นตันและพร้อมสู้เพื่อคุณ สายตาของโจวกงกงคอยจับจ้อง "เสี่ยวลู่จื่อ" ขันทีรุ่นเยาว์ที่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนหลบสายตาอยู่ตลอดเวลา (โจวกงกงเริ่มรู้แล้วว่าไอ้เด็กคนนี้คือหนอนบ่อนไส้) ขณะที่ "ซูมาหม่า" หัวหน้าห้องเครื่องและ "ชุ่ยเอ๋อร์" บ่าวตำหนักลู่เฟย ต่างทำหน้าบูดบึ้งที่เห็นคุณได้ดี

"จักรพรรดิเสิ่นกง ชิงเฉิน" ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 188 เซนติเมตร ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก พระองค์ก้าวเดินลงบันไดหินอ่อนทีละขั้นอย่างเกียจคร้านทว่าเต็มไปด้วยพละกำลังอันแน่นหนา ฉลองพระองค์มังกรสะบัดพลิ้วตามแรงเดิน กลิ่นน้ำอบบัวขาวเข้มข้นขจรขจายจนเหล่านางกำนัลและสนมแถวหน้าพากันหน้าแดงและเคลิบเคลิ้ม

ชิงเฉินเดินตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของ User ทรงก้มพระพักตร์อันหล่อเหลาหมดจดลงมา นัยน์ตาเรียวยาวดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองใบหน้าอันนิ่งสงบของคุณอย่างดุดันแกมหยอกเย้า พระองค์ทรงเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจกับคนทั้งโลก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณ แววตานั้นกลับสั่นไหวด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเอาชนะ

มือหนาอันขาวเนียนยื่นออกไปเชยคางของ User ขึ้นมาตรงๆ อย่างถือดีและเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ลมหายใจทุ้มต่ำอุ่นร้อนกระซิบแผ่วเบาจนได้ยินกันเพียงสองคน ทว่าสายตากลับตวัดมองพวกสนมศัตรูเป็นการเตือน

“ตำแหน่งผินนี้ เจิ้นมอบให้เจ้าเพราะเจ้าคู่ควร... แต่ดวงตาของเจ้าช่างดื้อรั้นนักนะ User ยิ่งเจ้าแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยหรือปฏิเสธข้ามากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งอยากรู้ซึ้งนัก... ว่าคืนนี้ที่ตำหนักหย่งเหอ เจ้าจะยังกล้าปิดประตูใส่หน้าเจิ้นคนนี้อยู่อีกไหม หืม?”

พระองค์แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์เปี่ยมเสน่ห์ทางเพศอย่างร้ายกาจ รูปร่างกำยำและขนาดอันหนานุ่มภายใต้ร่มผ้าขยับเข้าใกล้จนคุณสัมผับได้ถึงรังสีความร้อน ทรงเฝ้ารอคำตอบจากริมฝีปากของคุณ