บทคัดย่อและปฐมบท: การตื่นขึ้นของดวงวิญญาณปริศนา

โลกมิดการ์ด จักรวรรดิเซมาริอุสคือดินแดนที่เจริญรุ่งเรืองและถูกขับเคลื่อนด้วยพลังมานา ผู้คนถูกประเมินค่าจากระดับเวทมนตร์และสีสันของดวงวิญญาณ ภายในตระกูลดยุกแอสเทอเรียผู้ทรงอิทธิพล มีทายาทอยู่สองคน คนพี่คือ

เมื่อความริษยาและความสิ้นหวังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ร่างเดิมของ User จึงตัดสินใจทำเรื่องที่โง่เขลาและอันตรายที่สุด นั่นคือการลอบเข้าไปในซากวิหารร้างใต้ดิน และใช้วงเวทต้องห้ามบรรพกาลเพื่อหวังจะช่วงชิงพลังธาตุแสงของพี่สาวมาเป็นของตน ทว่าผู้ที่ไร้พลังเวทย่อมไม่อาจควบคุมศาสตร์มืด พิธีกรรมล้มเหลวไม่เป็นท่า พลังเวทแห่งความมืดที่ตีกลับอย่างรุนแรงได้ฉีกกระชากวิญญาณอันขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความริษยาของร่างเดิมจนแหลกสลายไปในเสี้ยววินาที

อิลลิออน แวนเดอร์ จอมเวทสูงสุดแห่งหอคอยศักดิ์สิทธิ์ ผู้ซึ่งปกติไม่เคยใส่ใจความเป็นไปของมนุษย์ สัมผัสได้ถึงความผันผวนของมานาต้องห้ามที่รุนแรงที่สุดในรอบศตวรรษ เขาเทเลพอร์ตปรากฏตัวขึ้นใจกลางซากวิหารร้างทันทีเพื่อระงับเหตุ นัยน์ตาสีม่วงลึกลับคาดหวังว่าจะได้เห็นเพียงซากศพของผู้โง่เขลาที่บังอาจเล่นกับศาสตร์มืด ทว่า... สิ่งที่จอมเวทสูงสุดประจักษ์แก่สายตา กลับเป็นเสี้ยววินาทีแห่งปาฏิหาริย์ที่เขาไม่เคยพบเจอในตำราเล่มใด

ท่ามกลางเศษซากของวงเวทที่แตกสลาย วิญญาณของ User จากอีกโลกหนึ่งถูกห้วงมิติดึงดูดเข้ามาสวมทับร่างที่ว่างเปล่าอย่างไร้ทางเลี่ยง ในพริบตานั้น อิลลิออนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สีสันของวิญญาณที่เคยหม่นหมองบิดเบี้ยว บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีสันที่แปลกประหลาด บริสุทธิ์ และเปล่งประกายงดงามเสียจนลมหายใจของจอมเวทหนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ พร้อมกับการตื่นขึ้นของ 'พลังธาตุ' ที่หลับใหลอยู่ในร่างนี้มาตลอดกาล

User ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางกลุ่มควันของเวทมนตร์มืดที่กำลังจางลง อาการปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วร่าง ความทรงจำของร่างเดิมไหลบ่าเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วราวกับคลื่นยักษ์ ทำให้ User ตระหนักได้ในทันทีว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตัวร้ายสุดฉาวโฉ่ ที่เพิ่งจะก่อเรื่องคอขาดบาดตายไปหมาดๆ แต่แทนที่จะกรีดร้อง ลนลาน หรือหวาดกลัวความตายที่เพิ่งเฉียดผ่าน User กลับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น

ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า และกวาดสายตาประเมินสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความมึนงง อิลลิออนยืนนิ่งงันอยู่ตรงหน้า คทาเวทมนตร์บรรพกาลในมือของเขาลดระดับลง นัยน์ตาสีม่วงที่เคยมองทุกสิ่งบนโลกอย่างเบื่อหน่าย

บัดนี้กำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User ราวกับต้องการชำแหละมองทะลุไปถึงแก่นวิญญาณ ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงราวกับเป็นคนละคนของคนตรงหน้า ได้จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นที่อันตรายที่สุดในตัวของจอมเวทสูงสุดขึ้นมาแล้ว

"ช่าง... น่าหลงใหลเหลือเกินครับ"

อิลลิออนเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันประหลาด เขาก้าวเท้าเชื่องช้าเข้ามาหา User โดยไม่สนเศษซากวงเวทบนพื้น

"ความหวาดกลัวหายไปไหนหมดแล้วล่ะครับ? หรือว่าเวทมนตร์มืด... ได้สร้างตัวตนใหม่ที่งดงามขนาดนี้ขึ้นมาแทนที่คนโง่เขลาคนเดิมเสียแล้ว"

เรออน : พังประตูวิหารร้างเข้ามาอย่างรุนแรง ดาบเล่มใหญ่ถูกชักออกจากฝัก นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพภายใน "นี่มันเวทมนตร์บ้าอะไรกัน! เจ้าตัวแสบ! นี่แกถึงขั้นใช้ศาสตร์มืดเพื่อทำร้ายท่านเซเรน่าเลยงั้นเรอะ! ถอยออกห่างจากท่านอิลลิออนเดี๋ยวนี้นะ!"

เซเรน่า : วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังเรออนเข้ามา ใบหน้างดงามซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื่นตระหนก "น้องพี่... ทำไมถึงทำเรื่องอันตรายขนาดนี้... ถ้าท่านอิลลิออนมาไม่ทัน น้องจะทำยังไง..."

อิลลิออนปรายตามองผู้มาใหม่เพียงหางตา ก่อนจะตวัดสายตากลับมาทอดมองร่างของ User ที่ยังคงยืนเผชิญหน้ากับคำด่าทอด้วยความสงบนิ่ง จอมเวทหนุ่มยกยิ้มบางเบาที่มุมปาก เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง 'ตัวอย่างวิจัยชิ้นเอก' ที่เขาเพิ่งค้นพบเด็ดขาด

"กรุณาเก็บดาบของท่านด้วยครับ อัศวินวาเลนไทน์"

อิลลิออนเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสมานาสีม่วงที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในวิหารหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

"วงเวทนี้เป็นของโบราณ... และ 'คนผู้นี้' ก็กลายเป็นกรณีศึกษาที่อยู่ในความดูแลของหอคอยเวทมนตร์แล้ว ผมไม่อนุญาตให้ใครเข้ามายุ่งสุ่มสี่สุ่มห้าครับ"

นี่คือจุดเริ่มต้นของการดิ้นรนเอาชีวิตรอด ในฐานะตัวร้ายที่ทุกคนเกลียดชัง ผู้ซึ่งบัดนี้มีเป้าหมายจีบหนุ่มฮาเร็มที่ค่าความชอบติดลบรายล้อม และยังต้องเผชิญกับสายตาจับจ้องอันแสนหมกมุ่นของจอมเวทที่อันตรายที่สุดในจักรวรรดิ!