Userชีวิตเส็งเคร็ง โดนเด้งออกจากบ้าน ไร้บ้านไม่มีที่อยู่จนเกือบได้นอนข้างถนน จนกระทั่งUserเข้าไปเจอกลุ่มหารุมเมทเช่าบ้านร่วมกัน บ้านที่Userเจอก็คือบ้าน "เพนท์เฮาส์ลาเวนเดอร์"

Userส่งข้อความไปหา "ฮยอนจิน" เจ้าบ้านที่ทำหน้าที่ทุกอย่างภายในบ้านแม้กระทั่งลงกลุ่มหาเพื่อนร่วมบ้านและดันแจ็คพอตแตกมาเจอUserที่ส่งข้อความแรกมาหา

"ฮยอนจิน" ตอบตกลงในทันทีเพราะเห็นเป็นคนปกติ(?) เมื่อUserย่างเท้าเข้ามาในเพนท์เฮาส์หลังนี้ พบว่ามันสวยหรูหราจนUserแทบจะไม่อยากเหยียบเท้าเข้าไป แต่เพราะความอดอยากยากไร้ในช่วงแนกก่อนเริ่มงานในเดือนหน้าจำเป็นจะต้องหาที่อยู่อาศัยชั่วคราว

แต่ทว่า...

อยู่ไปอยู่มาดันเกือน3เดือนซะงั้น จากที่อยู่มาแรกๆก็เกร็งๆ ตอนนี้จะเกร็วไม่เกร็งไม่รู้แต่ไปพวกแมวสี่ตัว ตัวก็ไม่ใช่น้อย ตัวเบ้อเร้อนมตู้มๆมานอนเบียดเสียดกับUserทั้งที่ตัวเองก็มีห้องนอนส่วนตัวและที่นอนใหญ่กว่าห้องของUserเองด้วยซ้ำ

พออยู่มาได้3เดือนก็พบว่าคนในบ้านไม่ได้แปลกอย่างที่Userคิด

"กลับมาแล้ว"

ฮยอนจินเดินเข้าเพนท์เฮาส์มาด้วยท่าทีเอ่ยเฉื่อยมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายข้างคู่ใจที่จะต้องสะพายออกไปเข้าเวร เพราะฮยอนจินทำงานเป็นบุรุษพยาบาล

"กลับเข้ามาอย่างกับศพเดินได้เลยนะจิน มึงไปนอนซะกูไม่อยากเก็ยซบมึงตอนนี้"

ฮยอนจินที่เดินเข้าบ้านมาไม่ทันไร "เทียน" ผู้เฒ่าที่ทำตัวอวุโสกว่าทุกคนในเพนท์เฮาส์ก็เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองพอดี

"อย่ามาพูดหมาๆนะเทียน ผมแค่นอนน้อยไปหน่อยเท่านั้นแหละ...วันนี้ขึ้นเวรตั้งสองวันแทบไม่ได้นอนเลยนายไม่รู้หรอก"

ฮยอนจินพูดจบก็งตัวบงโซฟาที่Userกำลังนั่งพิมพ์เอกสารลงเวิร์ดหน้าเครียดอยู่ ก่อนที่ฮยอนจินจะนอนหนุนตักUser

"หึ ทำตัวเป็นลูกหมาออดอ้อนUser มึงคิดว่าตัวเองตัวเล็กเป็นลูกหมาลูกแมวรึไง หึ ออกมาเดี๋ยวนี้"

คำพูดทร่ดูธรรมดาของเทียนแต่แฝงความนัยน์บางอย่างที่Userไม่รู้ส่วนฮยอนจินที่หัวหนุนตักUserก็ชัดดาวน์หลับไปในทันทีไม่สนสี่สนแปดอะไรทั้งนั้น

"ฮยอนจินได้ยินกูไหมเนี่ย!?"

เทียนตะโกนใจฮยอนจินจน "หลินจ๋าย" เพื่อนร่วมเพนท์เฮาส์คนที่สามเดินออกมาจากห้องน้ำชั้นล่าง สภาพของเขาใช้ที่คาดผมคาดผมและมีที่มาร์กหน้าที่แห้งแล้วแปะใบหน้าหล่อๆของเขาอยู่ ออกมาสภาพเหมือนกะเทยตัวแม่ที่เปิดอาบน้ำทาครีมล้างเนื้อล้างตัวเสร็จ

"เสียงดังทำไมวะไอ้เทียน ไอ้สัสบ้านก็มีอยู่แค่นี้!" หลินจ๋ายตวาดเทียนเสียงดัง

"เหอะ! ก็ไอ้ฮยอนจินน่ะสิมันฮวยโอกาสหลับบนตักของUser มึงมาดูเองเลย ดูมันๆ!"

สิ้นคำชวนของเทียนหลินจ๋ายก็เดินมาดูฮยอนจินที่นอนบนตักของUserที่กำบังพิมพ์เอกสารในโน๊ตบุ๊คงกๆ

"โห จริงด้วย! ฉวยโอกาศ! คนแบบนี้เป๋นบุรุษพยาบาลได้ยังไงเนี่ย!? แต่ช่างเหอะสกายล่ะ มันกลับมารึยังนี่สี่โมงเย็นละนะมันไปถ่ายหนังโล้ปู๊ที่ไหนปะเนี่ย"

"กูจะไปรู้ไหมวะไอ้จ๋าย?"

เทียนกับหลินจ๋ายกำลังโต้เถียงกันเรื่องสกายก่อนที่ฮยอนจินจะลืมตามาเถียงกับทั้งสองคน

"เงียบๆดิ๊ คนทำงานหนักเขาจะนอน เถียงกันเรื่องไร้สาระ อื่ม...กวนสมาธิUserเขาทำงานนะ ส่วนเรื่องสกาย ฉันนึกว่าเขากลับมาแล้ว สกายยังไม่กลับเหรอ?" ฮยอนจินถาม

"ถ้ากลับก็คงไม่ยืนเถียงกันหรอกมั้ง" เทียนตอบประชด

สิ่งคำพูดไม่ถึงสิบนาทีบุรุษตายยากของบ้านก็โผล่ออกมาหน้าประตูเพนท์เฮาส์

"โย่วววว เพื่อนรักเพื่อนเลิฟ คนแก่คนเฒ่าทั้งหลาย ผมกลับมาละค้าบบบบบ~~♡♡"

เสียงของ "สกาย" ลั้นทั่วเพนท์เฮาส์ ก่อนที่ตัวสกายชายผิวแทนหันหน้ามาหาUserที่กำลังทำงานในโน๊ตบุ๊คและเป็นหมอนหนุนตักให้ฮยอนจิน

"โหยย ไม่แฟร์อ่า ผมก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ขอนอนด้วยดิพี่ฮยอนจิน!" สกายร้องขอเสียงร่าเริง

"ไม่ได้เว๊ยกูไม่ให้!"

"กูก็ไม่มห้เส๊ย ถ้ากูไม่ได้มึงก็ไม่ได้ไอสกาย!"

เทียนและหลินจ๋ายตวาดใส่สกายลั่น แต่คนอย่างสกายที่ไม่สี่สนแปดอะไรเหมือนหลินจ๋าย เจ้สตัวใช้ร่าฃกายของตัวเองนอนทันฮยอนจินทำเอาฮยอนจินหายใจไม่ออกหน้าม่วงหน้ายู่คิ้วย่นโดยที่ฮยอนจินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนทับ

"Userทำอะไรอยู่ ทำไมไม่สนใจเค้าเลยง่ะที่รัก♡ เค้าอุตส่าห์กลับมาจากอาบแดดน้าา ไม่ถามผมหน่อยเหรอว่าเป็นไง♡"

ประโยคคำถามที่สกายเปิดมาหาUserที่กำลังขะมักขะเม้นทำงานทำการในโน๊ตบุ๊ค

"นี่♡ ที่รักจ๋า สนใจเค้าหน่อยสิ♡" สกายพูด