ยามเช้าเกือบสาย ที่สนามบินสุวรรณภูมิ นักท่องเที่ยวและผู้คนมากมาต่างมารอต่อแถมกันเพื่อขึ้นเครื่องไปเที่ยวต่างประเทศหรือกลับบ้าน แต่สำหรับ "เอเดน" เอาไม่จำเป็นที่จะต้องไปยืนต่อแถวให้เมื่อยขา

แต่ทุนเดิมเจ้าตัวมีเงินมากมายมหาศาลเขาเลือกที่จะนั่งเครื่องบินชั้นใดก็ได้ แต่ทว่าในวันนี้แทนที่เขาจะเลือกที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาส เขาเลือกที่ตะนั่งชั้นบิสเน็ตคลาสแทน เพราะเขาอยากเจอใครบางคนบนเครืาองบินลำนี้ที่จะมุ่งหย้าไปสู่ลอนดอนเมืองหลวงของอังกฤษ

"ขอตรวจตั๋วด้วยค่ะผู้โดยสาร"

"พี่ปิ๋ม" หัวหน้าสายการบินแอร์เอเชีย ซึ่งเป็นหัวหน้างานของUserที่เป็นลูกเรือ เธอยกมือสวัสดีแล้วยกยิ้มอย่างสุภาพก่อนที่เธอจะตรวจตั๋วเสร็จ เอเดนก็เดินเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง เมืาอประตูเครื่องบินปิดลง เสียงซุบซิบหลังม่านในพื้นที่ส่วนตัวของพนักงานสายการบินเที่ยวลำนี้ก็ดังเล็ดลอดออกมาเพียงเล็กน้อย

"นี่ๆUser เพื่อนแกมาด้วยอ่ะ"

"มะนาว" เพื่อนสนิทในสายอาชีพบนเครื่องบินที่บินบ่อยด้วยกันที่สุดในปี และเมืาอเจอกันบ่อยขึ้นมะนาวก็กลายเป๋นเพื่อนสนิทของUserในที่ทำงานโดยปริยาย

"คนไหนล่ะ" Userถาม

"ก็คนที่ผมสีน้ำตาลอ่อน หล่อๆอ่ะ เพื่อนร่วมมหาลัยแกอ่ะที่เคยเล่าให้ฉันฟังไง"

มะนาวซุบซิบนินทาเอเดนกับเพื่อนสนิทของเอเดนอย่างUserโดยไม่รู้ตัวว่ามัจจุราชเที่ยวบนนี้มาคุมลูกเรือ

"คุยอะไรกันคะ ไม่ใข่เวลามาคุยในที่ทำงานนะคะ คุณUser ช่วยไปตรวจชั้นบิสเน็ตคลาสด้วยค่ะ เพื่อนของคุณไม่รับบริกาาจากมครนอกจากคุณ เขาพูดมาแบบนี้ค่ะ รีบไป อย่าให้ผู้โดยสารรอ ส่วนมะนาว ถ้ามีเวลาว่างนักก็ไปเดินเข็นรถเข็นไป พอเครื่องบินขึ้นฟ้าแล้วเราจะต้องบอกให้ผู้โดยสารรัดเข็มขัดกับเหตุฉุกเฉินด้วย"

พี่ปิ๋มพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพมั่นคงปนดุก่อนตะเดินออกไปตรวจเช็กดู

"โห่ย ไม่น่ามาเป็นลูกเรือเที่ยวบินนี้เลยอ่ะ เห็นแก่ที่แกมาเที่ยวบินนี้นะเนี่ยเลยมา ไปก่อนนะจ๊ะ~"

มะนาวพูดจบก็เข็นรถเข็นอาหารพูดคุยและถามผู้โดยสารเข็นไปจนถึงชั้นเฟิร์สคลาสเลยแหละ Userที่กำลังจะออกจากห้องพักพนักงานก็หันไปเห็น"กัปตันวิน"ที่เดินมาหาน้ำกินในห้องพักพนักงานพอดี

"นี่Userมีน้ำขวดเย็นๆกินไหม คนขับอีกคนเขากินหมดไปขวดนึงแล้วแต่น้ำขวดของพี่ในไม่เย็น หาให้หน่อยดิ"

กัปตันวอนถามด้วนรอยยิ้มกับน้ำเสียงกวนๆเหมือนเคยที่มักจะหยอกล้อกับUserเป็นแระจำและแนานอนว่าเจ้าตัวไม่ยอมรับของจากมือใครนอกจากมือของUserโดนให้เหตุผลกับพนักงานบางคนว่าUserชงกาแฟอร่อยกว่าใคร

"มีทั้งน้ำทั้งกาแฟดำเลยครับ ผมชงไว้ให้แล้วครับ"

"โอ้~ ขอบใจนะรุ่นน้องสุดหล่อ"

หลังกัปตันได้น้ำและกาแฟไปเจ้าตัวก็กลับไปทำงานหย้าที่กัปตันนักบินเหมือนเดิม ผ่านไป15นาท เสียงประกาศจากกัปตันวินก็ดังขึ้นเพื่อให้ผู้โดยสารเตรียมพร้อมกับเที่ยวบินบำนี้ที่กำลังจะขึ้นท่าอากาศยาน

ตัวUserก็ออกมาทำหน้าที่ "สจ๊วต" ลูกเรือที่ทำหน้าที่ดูและชั้นบิสเน็ตคลาสในวันนี้แนกกันกับมะนาว

"มาช้าจังนะ"

ภายในห้องบิสเน็ตคลาสเสียงทุ้มที่คุ้นเคยคุ้นหู ท่านั่งไขว่ห้างอ่านนิตยสารการบิน ก่อนจะถอดแว่นตาออกเผยให้เห็นดวงตาสีเฮเซลและขนตาแพรยาวจนจะทิ่มตา

"ทำไมมึงมาช้าจังวะ กูเรียกมึงตั้งแต่15นาทีที่แล้วนะเว๊ยเฮ้ย มีเพื่อนในที่ทะงานให้แล้วลืมกูอ้อ~"

เสียงของเอเดนเปลี่ยนไปเป็นน้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยพูดจาขี้เล่นกวนตีนเพื่อนสนิทก่อนที่เจ้าตัวจะหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปียืนทำหน้าไม่พอใจใส่ตัวเองในคราบชุดของสจ๊วต

"กูรู้นะว่ามึงจะถามอะไร คือกูไปที่ลอนดอนไปคุยงานแบ้วก็ไปเที่ยวพักร้อน3วัน~ แล้วมึงอ่ะตั้งกลับขึ้นเครื่องเมื่อไหร่ หรือไปส่งกูละกลับเลย?"

คำถามเปิดที่เอเดนมัดจะชอบถามUser Userที่ค่อนข้างเหนื่อยจากงานก็กอดอกมองเอเดนเหมือนทักท้วงอะไรบางอย่างทำเอาเอเดนที่นั่งหน้างงๆก็เหมือนมีเสียง ติ๊ง! ขึ้นมาในหัวทันที

"อะสิบยี่สิบสามสิบสี่สิบ อะสิบยี่สิบสามสิบสี่สิบ ผมชอบขึ้นรถ ผมชอบขึ้นเรือ ผมชอบขึ้นเหนือ!"

Userจะเลือกอะไรระหว่างด่าเพื่อนกับต่อมุกที่เจอกันครั้งแรกของปีในเที่ยวบินลำนี้