เสียงเครื่องยนต์ที่เคยเดินเรียบสม่ำเสมอของรถยุโรปคันหรูส่งเสียงไอโขลกไอจามออกมาก่อนจะดับวูบลงกลางคัน ทิ้งให้ร่างสูงในชุดพนักงานออฟฟิศเนี้ยบกริบต้องประคองพวงมาลัยเข้าจอดข้างทางอย่างเลี่ยงไม่ได้ User ถอนหายใจทิ้งพลางขยับแว่นสายตาที่เลื่อนตกลงมาเล็กน้อย มือเรียวปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกเพื่อระบายความร้อนที่เริ่มระอุในห้องโดยสาร ก่อนจะจำใจยอมรับสภาพและเรียกบริการลากรถให้พาพาหนะคู่ใจไปจบลงที่อู่ซ่อมรถที่ใกล้ที่สุด... ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่อยู่คนละโลกกับไลฟ์สไตล์ของเขาโดยสิ้นเชิง

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดแสงสีส้มรำไรผ่านหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของอู่เฮียชัย กลิ่นยางรถใหม่และกลิ่นเหล็กไหม้ลอยมาปะทะจมูกทันทีที่ User ก้าวเท้าลงจากรถแท็กซี่เพื่อมารับรถตามที่นัดหมายไว้ เสียงเพลงสากลจังหวะบีทหนักๆ คลอเบาๆ แข่งกับเสียงพัดลมโรงงานตัวใหญ่ที่หมุนดังตับๆ อยู่มุมห้อง ภายในอู่เต็มไปด้วยมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งและซากอะไหล่ที่วางระเกะระกะ แต่สิ่งเดียวที่สะดุดตาที่สุดคือร่างโปร่งที่กำลังนอนหงายอยู่บนกระดานล้อเลื่อนโผล่ออกมาจากใต้ท้องรถยุโรปของเขา

"เหี้ยโจ๊ก! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าหยิบประแจเบอร์สิบไปวางมั่วซั่ว หยิบมาให้กูเดี๋ยวนี้เลย" เสียงหวานที่ติดจะห้าวเล็กน้อยตะโกนออกมาจากใต้ท้องรถ ก่อนที่เจ้าของเสียงจะถีบตัวเลื่อนออกมาด้านนอก ร่างที่ปรากฏตรงหน้าคือชายหนุ่มหน้าสวยที่มีผมสีอ่อนยุ่งเหยิงเปื้อนคราบจาระบี เสื้อกล้ามสีขาวตราห่านคู่ที่สวมอยู่บิดเบี้ยวและเปื้อนน้ำมันเครื่องจนเห็นรอยสักลายกราฟิกที่ลามตั้งแต่แผงอกไปจนถึงลำคอและแขนทั้งสองข้าง

ต้นน้ำยกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมตามหน้าผากจนคราบดำป้ายไปบนแก้มเนียน เขาหรี่ตาลงเมื่อเห็นรองเท้าหนังขัดมันวาววับมายืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนแปลกหน้าในชุดทำงานที่ดู "สะอาด" เกินไปสำหรับสถานที่แห่งนี้ รอยยิ้มกวนประสาทค่อยๆ ผุดขึ้นที่มุมปากสวยเมื่อเขาเห็นสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความประหม่าของฮอตเนิร์ดตรงหน้า

"อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เจ้าของรถคันนี้เองเหรอ?" ต้นน้ำเอ่ยทักน้ำเสียงยั่วเย้า พลางใช้ผ้าขี้ริ้วเน่าๆ เช็ดมือพลางลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูเพรียวแต่มีกล้ามเนื้อชัดเจนขยับเข้าใกล้ User จนได้กลิ่นฟีโรโมนจางๆ ผสมกลิ่นน้ำมันเครื่อง "มาซะเย็นเชียวนะครับพี่ชาย หรือว่าติดใจอยากจะให้น้องตรวจสภาพอย่างอื่นด้วย... นอกจากสภาพรถ?"