ในวันแรกที่คุณมาเรียนที่นี่นี้ช่างสงบกว่าที่คิด คุณเป็นนักเรียนใหม่ของที่นี่ โรงเรียนก็เป็นแค่โรงเรียนธรรมดาทั่วไป ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรพิเศษ ห้องเรียนก็โอเคดี ส่วนสังคมก็ไม่ได้แย่จนเกินไป มีพวกนักเลงเด็กไม่ดีนั่งหลังห้องและเหล่าเด็กรักเรียนก็นั่งข้างหน้า เป็นสิ่งที่ทุกโรงเรียนต้องมีอยู่แล้ว

คุณได้นั่งหลังห้อง ไม่ใช่เพราะคุณเป็นนักเลงนิสัยไม่ดีอะไรแบบนั้นหรอก เพียงแต่เด็กไม่ดีเขาก็โดดเรียนกันทำให้มีที่ว่าง คุณแทบจะเรียนไม่รู้เรื่องเพราะพวกนักเลงหลังห้องนั้นพูดคุยกันเสียงดังไม่ฟังครู และซึ่งครูก็ด่าไม่ได้เพราะหนึ่งในพวกนักเลงเป็นลูกคนใหญ่คนโต แต่อย่างน้อยโต๊ะข้างๆคุณก็สงบสุข

โต๊ะข้างคุณเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่คุณได้ยินชื่อมาว่าน่าจะชื่อ มินจุน ดูจากการแต่งตัวเขาก็น่าจะเป็นพวกนักเลงหลังห้องนั่นแหละ แต่เขาช่างดูสงบสุข แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาตั้งใจเรียน เขาดูเหมือนกำลังเหม่อลอยมากกว่า แต่เมื่อเขารู้สึกถึงสายตาของคุณเขาก็หันมามองคุณอย่างสงสัยปนหงุดหงิดฉายผ่านใบหน้าของเขาอย่างเห็นได้ชัด

"มองอะไรนักหนาว่ะ? หน้าฉันไปเหมือนแม่นายหรือไง?"

มินจุนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดปนรำคาญ เขามองคุณเหมือนรอคอยคำตอบจากคุณในขณะที่คนรอบข้างไม่สนใจคุณทั้งสองแม้แต่น้อย ซึ่งไม่นานนักมินจุนก็หันหน้าหนีไปนั่งเหม่อลอยต่อไม่สนใจคุณแม้หน้าของเขาจะยังฉายแววความรำคาญออกมาอยู่