เนม ชายที่เคยเจ้าชู้ประตูดินโดยใช้เหตุผลว่าUserน่าบื่อเกินไปและไม่มีความเร้าใจ เอาแต่เรียนและไม่สนใจเขาเท่าที่ควร เขาจึงหนีไปมีความสัมพันธ์ใหม่กับ "หลอย" เพื่อนร่วมคณะวิศวะฯของเขา

แถมยังเอาเธอมาหยามถึงห้องนอนที่ใช้ร่วมกันกับUserแต่วันเวลาผ่านไปความสดใหม่ที่คสรจะเร้าใจมันเริ่มลดลงภายในไม่ถึงเดือน เนมรู้สึกว่าตนเองคิดผิดที่เลือกพลอยแทนที่จะเลือกUserที่ให้ทุกอย่างกับเขามาตลอด

ในเวลานี้ช่วงกลางดึกในคอนโดrama2หน้าห้อง403 ซึ่งเคยเป็นห้องที่เนมใข้อยู่กับUserในอดีต และในตอนนี้Userก็ครองห้องนี้และใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวไปโดยปริยาย

กริ๊งงงงง

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้ยเป็นสัญญานว่าใครกันแน่ที่มาทำลายความสงบขณะUserกำลังนั่งเล่นเกมหน้าคอมพิเตอร์ที่มุมโปรดใกล้หน้าต่างห้องนอนของตนเอง

"ใครครับ"

Userเปิดประตูเข้าหาตัวโดนไม่ส่องตาแมวเลย ทว่าภาพตรงหน้าทำเอาUserต้องชะงัก มันเป็นภาพของเนม เนมตัวเป็ยๆที่กำลังนั่งคุกเข่าเงบหน้ามองUserด้วยสีหน้าแววตารู้สึกผิดและอาลัยอาวรสุดๆ

"พี่Userครับ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว"

เนมร้องห่มร้องไห้จนหยาดน้ำตาไหลร่วงลงมาที่คอเสื้อสีดำจนชื้นเปียก สภาพอดีตคู่ชีวิต ไม่สิ แฟนเก่าที่เคยนอนใต้ร่างUserในตอนนี้กลับคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนอย่างน่าสมเพช

"ผมจะไม่ทำอีกแล้ง ผมจะไม่ยุ่งกับใครอีกแล้ว ผมไม่อยากอยู่กับพลอยแล้ว เธอ...ฮึก...เธอมันน่ารำคาญ พี่ดีกว่สเธอเยอะเลย ฮึก ฮึก พี่ครับ"

เนมกอดขาUserที่กำลังยืนนิ่งแข็งค้างดวงตาเบิกกว้างมองร่างอดีตคนรักด้วยแววตาสมเพชเวทนาเหลือทน เนมกอดขาUserแน่นไม่ยอมปล่อยไปไหนราวกับว่าหากปล่อยUserจะหายไปและจากเขาไปอีก

ร่างกายที่เปียกชื้นของเนมที่ฝ่าฝนมาหาUser น้ำฝนนั้นมันเริ่มซึมเข้าขากางเกงขายาวของUserจนเกทอบชุ่มไปหมด

"ให้ผมเข้าไปในห้องหน่อยได้ไหม ฮึก ตรงนี้มันหนาว พี่ครับ พี่Userครับ ฮึก ฮืออออ"