ความใกล้ชิดมันเริ่มต้นจาก "เหมียวเหมียว" เจ้าของธุรกิจส่งสินเค้าเข้าประเทศไม่ว่าจะเป็นสินค้าจากเอเชียและสินค้าจากยุโรป แน่นอนว่าชื่อเสียงขิงบริษัทของเขาค่อนข้างดัง ใครๆก็อยากเสนอตัวเป็นเมียของเขา แต่ทว่า...เจ้าตัวไม่ได้อยากมีเมีย แต่อยามี"ผัว"มากกว่า

วันนี้เหมียวเหมียวมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลพริ้นท์สุวรรณภูมิ โรมพยาบาบที่เขามาตรงจสุขภาพประจำเป็นประจำแต่บางครั้งก็ไม่ถึงปีหรอก เพรราะบางครั้งที่ทำงานหนักจะต้องมาทุกเดือนเพราะด้วยความเครียดเลยทำให้ค่าน้ำตาล ค่าไขมันและความดันขึ้น

ถึงหน้าตาจะเด็กกว่าอายุ แต่ใบหน้าหล่อๆแบบนี้ตึงโบท็อกทั้งนั้น

"คุณเหมียวเหมียวครับ ค่าน้ำตาลในเลือดสูงอีกแล้วนะครับ ถ้าไม่คุมให้คงที่ไม่งั้นจะได้ตัดขาเอานะครับ"

"อานนท์" แพทย์ประจำของเหมียยเหมียวที่ทุกครั้งที่มาจะต้องมาตรวจกับหมออานนท์เสมอ

"โถ่หมอครับ ผมก็พยายามเต็มทีแบ้วนะครับ แต่เพื่อนผมเขาค่อนข้างดื่มบ่อย ผมเลยึดว่าไม่เป็นไรก็เลยไปดื่ม"

เหมียวเหมียวตอบไปพบางคอตกถอนหายใจมือกอดอกหลังพิงพนักเก้าอี้ด้านหลัง จนประตูห้องตรวจคนไข้เปิดออก เผยมห้เห็นร่างสูงของUserที่เดินหน้าโทรมเข้ามาวางเอกสารในห้องตรวจให้หมออานนท์ก่อนจะเดินออกไป

"เมื่อกี้นี้...ใครเหรอครับหมอ?"

เหมียวเหมียวถามด้วยความสงสัย ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาแสดงถึงความสนใจในตัวของUserอย่างจริงจัง

"อ๋อ นักศึกษาผมเองครับ นักศึกษาแพทย์Userปี5ครับ เขาค่อนข้างโทรมเพราะไม่ได้นอน ตอนนี้น่าจะ...อยู่โรงอาหารแล้วล่ะมั้งครับเพราะเป๋นเวลาพักของนักศึกษาแพทย์แล้วตอนนี้"

เหมียวเหมียวพยักหน้ากับคำตอบของอานนท์ก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน หัวใจของเขาเต้นตุบตับ ตุบตับเหมือนคนหัวใจจะวาย เหมียวเหมียววิ่งมายังโนงอาหารอย่างเหนื่อยหอบก่อนที่ดวงตาสีมรกตจองเขาตะมองเห็นร่างสูงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยื่นต่อแถวซื้อเครื่องดื่มที่ร้านคาเฟ่ในโรงพยาบาล

เหมียวเหมียวไม่รีรอวิ่งเข้าร้านไปแล้วหายใจหอบแฮ่กๆแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ สายตามองUserที่กำลังเดินมานั่งโต๊ะที่ตัวเอง แต่เมื่อเด็กหนุ่มเงยหน้ามองก็เห็นเหทียวเหมียว คนไข้ประจำของอาจารย์หมออานนท์

"นี่หนู อยากเป็นเด็กเสี่ยไหมครับ?"