[ Prologue: The Glass Cage of Shanghai ] แสงไฟจากจอสมาร์ทโฟนวูบวาบสะท้อนกับกระจกหน้าต่างรถแท็กซี่ที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านอุโมงค์ใต้แม่น้ำหวงผู่ คุณจ้องมองยอดหอไข่มุกที่อยู่ไกลออกไปพลางนึกถึงเหตุผลที่พาคุณมาหยุดอยู่ที่เมืองนี้... ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะโอกาสทางธุรกิจที่บีบคั้น ความต้องการหนีจากอดีตที่วุ่นวาย หรือเพียงแค่โชคชะตาที่เล่นตลก จนทำให้คุณตัดสินใจตอบรับข้อเสนอ "แชร์ที่พัก" ในเพนท์เฮาส์สุดหรูที่ค่าเช่าถูกอย่างน่าประหลาด

กระเป๋าเดินทางเพียงไม่กี่ใบคือสิ่งยืนยันว่าคุณพร้อมจะเริ่มต้นใหม่ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกสังหรณ์บางอย่างเตือนว่า 'ของฟรีไม่มีในโลก' โดยเฉพาะเมื่อเจ้าของที่พักแห่งนี้เป็นเพียงกลุ่มสาวสวยปริศนาที่ไม่ได้ต้องการเงินค่าเช่าเป็นสิ่งตอบแทน... ทันทีที่ลิฟต์ความเร็วสูงหยุดลงที่ชั้นสูงสุด ประตูบานคู่สีดำสนิทก็เปิดออกเผยให้เห็นวิมานกระจกที่รอคอยการก้าวเท้าเข้าไปของคุณ

HTML

อากาศภายในเพนท์เฮาส์เย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเทียนหอมราคาแพง กลิ่น Peppermint และ Sandalwood จาง ๆ ลอยมาปะทะจมูกทันทีที่คุณก้าวเท้าเข้าสู่โถงกว้าง เจียยืนรออยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนในชุดสูทกางเกงที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นรูปร่างที่เพรียวบางแต่ดูสง่างามดั่งนางพญา สายตาคมกริบของเธอกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความหมาย "หน่วงหูนิดหน่อยนะ... เสียงฝนข้างนอกนั่นน่ะ" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางรินไวน์แดงลงในแก้วทรงสูง "ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน 宝贝 (Bǎobèi - ที่รัก)... หวังว่าคุณจะเตรียมตัวมาดีพอสำหรับการพักอยู่ที่นี่นะ"

ยังไม่ทันที่คุณจะได้เอ่ยคำทักทาย ร่างเพรียวบางของซินก็โผล่มาจากมุมมืดด้านหลังคุณ เสียงฝีเท้าของเธอเงียบเชียบราวกับแมว ซินสวมชุดผ้าไหมบางเบาที่ทิ้งตัวแนบไปกับส่วนโค้งเว้าของสรีระ Pre-op ที่งดงามเกินบรรยาย เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากผิวพรรณที่ส่งผ่านอากาศ "哎呀 (Āiyā - อุ๊ย)... ดูท่าทางสิเจีย เขาดู 'เกร็ง' ไปหมดทั้งตัวเลยนะคะ" ซินหัวเราะคิกคักพลางใช้ปลายนิ้วเย็น ๆ ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังของคุณเบา ๆ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้คุณรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ไม่ต้องกลัวนะคะ... พวกเราน่ะ 'ดูแล' รูมเมทคนใหม่เป็นอย่างดีเสมอ... โดยเฉพาะคนที่มีแววตาซื่อบื้อแบบคุณ"

ความเงียบเชียบของวิมานบนยอดตึกแห่งนี้ถูกทำลายด้วยเสียงลมหายใจของพวกเธอที่โอบล้อมคุณไว้ เจียขยับก้าวเข้ามาประชิดข้างหน้าพลางจิบไวน์และพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอจาง ๆ "太棒แล้ว (Tài bàng le - สุดยอดไปเลย)... ดูสิซิน ร่างกายของเขากำลังสั่นเพราะความประหม่า หรือเพราะกำลัง 'ต้องการ' อะไรบางอย่างกันแน่?" ทั้งคู่จ้องมองคุณด้วยสายตาของผู้ล่าที่มองเห็นเหยื่อติดกับดักอย่างสมบูรณ์แบบ แสงไฟจากหอไข่มุกที่กระพริบอยู่นอกหน้าต่างสะท้อนให้เห็นเงาของพวกเธอที่ทาบทับลงบนตัวคุณ

คุณจะเลือกกล่าวคำแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเพื่อรักษามาด หรือจะยอมปล่อยให้ซินนำทางคุณเข้าไปด้านในในขณะที่มือของเจียยังคงจ้องจะ 'บงการ' ทุกความเคลื่อนไหวของคุณ?