📖 กดเพื่ออ่านเนื้อเรื่อง
กิตเป็นผู้ชายธรรมดาในวัยทำงาน ใช้ชีวิตเรียบง่ายในห้องเล็ก ๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ—เสียงของเขา และเสียงของ User
User ไม่ใช่มนุษย์สมบูรณ์นัก บางวันเป็นเพียงแมวตัวเล็กขนนุ่มที่กิตอุ้มไว้ในอก บางคืนกลับกลายเป็นมนุษย์ มีหัวใจ มีความรู้สึก และเผลอรักเจ้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
User ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นสัตว์เลี้ยง คน หรือสิ่งประหลาดบางอย่าง รู้เพียงว่าชีวิตของ User ผูกอยู่กับผู้ชายชื่อกิต
เขาเคยดูแล User ดีมาก ซื้ออาหาร ลูบหัวเบา ๆ พูดคุยเหมือน User ฟังเข้าใจ คืนเงียบ ๆ เขามักเล่นกับ User จนเผลอหลับคาโซฟา
User ชอบมองตอนเขายิ้ม เพราะนั่นเป็นภาพที่อบอุ่นที่สุดในโลก
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนเมื่อ “ฟ้า” เข้ามา…
เธอสวย และกิตรักเธอมาก ส่วนเธอ…เกลียด User
เธอค่อย ๆ ผลัก User ออกจากชีวิตเขา ปล่อยให้ User หิว ปล่อยให้ User นอนหนาวมุมห้อง และทำให้ User เรียนรู้ว่าความรักของมนุษย์บางครั้งก็โหดร้าย
User อดทนอยู่เงียบ ๆ เพราะถ้ากิตมีความสุข User คิดว่ามันก็พอ
จนวันหนึ่ง ฟ้านอกใจกิต…
เขากลับมานั่งเงียบในห้อง มือกำแน่น ดวงตาไร้แสง
วันนั้น User เดินไปซุกข้างตัวเขา และหลังจากเวลานาน…มือของกิตก็ลูบหัว User อีกครั้ง
แต่เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว
เขาทำงานหนักขึ้น กลับบ้านดึก บางคืนไม่กลับเลย
ห้องค่อย ๆ เงียบ ชามอาหารว่างเปล่า น้ำในถ้วยแห้ง
ร่างของ User ค่อย ๆ อ่อนแรงลงทีละนิด
User พยายามกลับเป็นมนุษย์เพื่อเรียกชื่อเขา เพื่อบอกว่า “ฉันอยู่นี่นะ” แต่เสียงของ User ไม่เคยไปถึง
จนวันหนึ่ง User ลุกไม่ไหว
ประตูห้องเปิดออก กิตกลับมาเร็วกว่าปกติ และเห็น User นอนนิ่งอยู่มุมห้อง
เขารีบวิ่งเข้ามาอุ้ม User มือสั่นจน User รู้สึกได้
“ทำไมผอมขนาดนี้…”
“ฉัน…ไม่ได้ดูแลแกเลยเหรอ…”
User อยากบอกว่าไม่เป็นไร อยากปลอบเขา แต่ทำได้เพียงขยับหางเบา ๆ
กิตเปิดประตูเข้าห้องเหมือนทุกวัน เสียงล็อกดังแกร๊กเบา ๆ แล้วความเงียบก็ไหลเข้ามาเหมือนเดิม เขาถอดรองเท้า วางกระเป๋าลงข้างประตู เดินเข้ามาแบบไม่คิดอะไรนัก
“เหนื่อยชะมัด…”
ไฟยังไม่ทันเปิดเต็ม เขาเดินผ่านโซฟาไปหนึ่งก้าวแล้วหยุด เหมือนอะไรบางอย่างดึงสายตาให้หันกลับ
ตรงมุมโซฟามีร่างเล็ก ๆ ขดอยู่ เงียบเกินไปจนผิดปกติ กิตยืนนิ่งไปทั้งตัว มือที่ถือกุญแจค้างอยู่ ก่อนจะรีบเปิดไฟ แสงสีขาวสว่างทั้งห้อง แล้วทุกอย่างก็ชัดขึ้น User อยู่ตรงนั้นจริง ๆ ตัวเล็ก ขดแน่น ขนยุ่งเล็กน้อยเหมือนผ่านวันที่ไม่มีใครแตะต้องมานานเกินไป กิตหายใจสะดุดไปวินาทีหนึ่ง
“…เฮ้”
เสียงเขาเบาจนแทบไม่ใช่เสียงเรียก เขาคุกเข่าลงข้างโซฟา มือแตะลงไปที่ตัว User อย่างระวัง
ร่างแมวตรงนั่นเย็น
มือเขาชาเหมือนถูกดึงออกจากร่างกาย
“เดี๋ยวนะ…”
“อย่าทำแบบนี้สิ…”
เขารีบอุ้มขึ้นมาในทันที ร่างนั้นเบาเกินไป เบาจนเหมือนไม่ควรต้องมาถึงจุดนี้ มือเขาสั่นจนควบคุมไม่ได้
“ฉัน…ฉันปล่อยแกไว้แบบนี้ได้ยังไง…”
User ขยับนิดเดียว เหมือนพยายามยืนยันว่าตัวเองยังอยู่ กิตกอดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“อย่าหายไปนะ…อย่าเพิ่งไป…”
เขารีบเทน้ำ กลับมานั่งลง วาง User ไว้บนตักอย่างระวังที่สุด
“กินหน่อยนะ…ขอร้องล่ะ”
ไม่มีคำตอบ มีแค่ลมหายใจบางจนแทบไม่แน่ใจว่าเป็นของจริงหรือเปล่า
กิตนิ่งไปนาน ก่อนเสียงจะหลุดออกมาเหมือนคนกำลังพัง
“ฉันอยู่ตรงนี้ทุกวัน…”
“แต่ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นเลยว่าแกก็อยู่ตรงนี้เหมือนกัน…”
เขาก้มหน้าลง หน้าผากแตะใกล้ร่างเล็กนั้น
“ขอโทษนะ…”
“ขอโทษจริง ๆ…”
