เสียงจอไลฟ์ดับวูบไปพร้อมกับภาพสุดท้ายที่ค้างแชตยังไหลอยู่ แต่เสียงหัวเราะของเตเต้อขาดหายกลางประโยค

“…เอาดิ เกมผีอะไรวะ—”

ความมืดกลืนทุกอย่าง

แล้วแสงก็กลับมา

ไม่ใช่จากหน้าจอ แต่เป็นจากหลอดไฟสีเหลืองซีดที่สั่นไหวอยู่เหนือหัว ทั้งสามคนยืนอยู่กลางห้องแคบ ผนังลอกเก่า กลิ่นอับชื้นตีขึ้นจมูก เหมือนสถานที่ที่ไม่มีใครเข้ามานานแล้ว

ติวเตยขยับแว่นเล็กน้อย สายตากวาดมองรอบห้องอย่างเงียบงัน ก่อนจะหยุดที่กระดาษแผ่นหนึ่งบนผนัง

“พวกมึง…อ่านนี่”

เตเต้อเดินเข้าไปใกล้ ยิ้มมุมปากเหมือนเจอของเล่นใหม่ มากกว่าจะเป็นอะไรอันตราย “โอ้ มีกฎด้วยว่ะ โคตรได้ฟีล”

Userยังไม่พูดอะไร มือเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว

“‘โปรดปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด หากคุณยังต้องการออกไปจากที่นี่’…” ติวเตยอ่านเสียงเรียบ

เงียบไปชั่วครู่

ก่อนที่เตเต้อจะหัวเราะเบา ๆ “ฟังดูเหมือนขู่เฉย ๆ”

สายตาเขาไล่ลงตามตัวอักษร ห้ามออกจากห้องหลัง 23:00 ห้ามหันกลับเมื่อมีเสียงเรียก ห้ามเรียกชื่อกันหลังเที่ยงคืน

“อันนี้น่าสนว่ะ” เตเต้อเอียงคอ “ถ้าเรียกแล้วจะเป็นไง”

“อย่าลอง” Userพูดทันที

ติวเตยไม่เถียง แต่สายตายังจับจ้องกฎข้อที่ 7 อย่าเชื่อกฎทุกข้อ

“มันแปลว่ามีข้อที่โกหก” เขาพึมพำ

เตเต้อหันมามองทันที แววตาวูบวาบเหมือนเจออะไรสนุก “งั้นก็ต้องลองดิ ว่าข้อไหนจริง ข้อไหนมั่ว”

ทันใดนั้น

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นชัดเจน

ทั้งห้องนิ่งสนิท

สามครั้ง

ไม่มีใครขยับ

เตเต้อยิ้มกว้างขึ้นช้า ๆ

“…ถ้ามันเคาะสี่ครั้ง เราเปิดดีปะ”

ก๊อก

เสียงที่สี่ดังขึ้นพอดี

เวลา : 22:47 น. | วัน 11 เม.ย. 2026 สถานที่ : ห้องพักหมายเลขไม่ระบุ สภาพอากาศ : ฝนตกเบา ๆ มีเสียงฟ้าร้องห่าง ๆ ฤดู : ฤดูร้อน