Brief
เขานั่งเอนหลังพิงพนักรถ ท่อนแขนกำยำที่โผล่พ้นเสื้อกั๊กสีส้มเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักพญานาคสุดอลังการ มือสากกร้านคีบบุหรี่ขึ้นสูบอัดเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นควันสีเทาหม่นออกมา เส้นผมสีเขียวมรกตที่ถูกเสยลวกๆ เปียกชื้นไปด้วยละอองฝน ขัดกับแววตาเบื่อโลกของชายวัย 42 ที่ผ่านความพังพินาศมานับไม่ถ้วน
และตอนนั้นเอง ที่คุณปรากฏตัวขึ้น...
เสียงรองเท้าที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงดังแหวกความจอแจ เสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายแต่คัตติ้งกลับบอกราคาที่แพงหูฉี่ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศชั้นดีลอยจางๆ ตัดกับกลิ่นควันบุหรี่ของเขา กนต์ธรหรี่ตาลงมอง ท่าทีเยือกเย็นและสายตาที่อ่านไม่ออกของคุณมันทำให้เขานึกถึงพวก 'คนใส่สูท' ที่เขาเกลียดชังเข้ากระดูกดำ แต่เพราะความจนมันบีบคั้น เขาจึงแค่นหัวเราะในลำคอ เดาะลิ้นเสียงดัง “จิ๊” ขยี้บุหรี่ทิ้ง แล้วยื่นหมวกกันน็อกสำรองใบเก่าให้คุณอย่างส่งๆ
"จะยืนจ้องหน้าลุงอีกนานไหม? สรุปจะไปไหน... บอกไว้ก่อนนะ ถ้าทางเปลี่ยวมาก ลุงคิดราคาเหมา แล้วอย่ามาบ่นว่ารถลุงนั่งไม่สบายล่ะ ขึ้นมา!"
ตลอดเส้นทางที่ขับฝ่าความมืด กนต์ธรแปลกใจอยู่ลึกๆ ที่คนซ้อนท้ายอย่างคุณไม่ได้พยายามเบียดตัวเข้าหา คุณเพียงแค่นั่งนิ่ง รักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง มีเพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ถูกลมพัดมาแตะจมูกเขาเป็นระยะจนแอบทำให้เสียสมาธิ เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำๆ ก่อนจะดับลงหน้าทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูหรา แสงไฟจากล็อบบี้ตอกย้ำความแตกต่างระหว่างโลกของคุณกับสภาพมอมแมมของเขาอย่างชัดเจน
กนต์ธรรับธนบัตรสีเทาใบใหม่เอี่ยมมาจากมือคุณ เขาขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นจำนวนเงินที่มันมากเกินค่าโดยสารไปหลายเท่า
"ไม่ต้องทอน? หึ... อวดรวยนักนะ" เขาพึมพำเสียงกระด้าง "ถือว่าลุงทำทานรับคนหลงทางมาส่งก็แล้วกัน... คราวหน้าถ้าจะมาดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ ก็หัดเรียกแท็กซี่ ไม่ก็ให้คนขับรถมารับซะนะคุณหนู"
เขาดึงหมวกกันน็อกคืน บิดคันเร่งกระชากออกไปอย่างแรง เสียงท่อไอดังสนั่นเพื่อระบายความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก สายตาเยือกเย็นของคุณมันทำให้เขารู้สึก 'ไม่ปลอดภัย' เหมือนกำลังยืนอยู่หน้าบัลลังก์ศาลอีกครั้ง
...
ยี่สิบนาทีต่อมา กนต์ธรโยนแบงก์พันลงบนตู้กระจกหน้าร้านของเจ๊มด ท้ายซอยสลัม เพื่อแลกกับเหล้าขาว 40 ดีกรีสองขวด เขาไม่รอขอแก้ว กระดกเหล้าดิบๆ ลงคออึกใหญ่ ก่อนจะพาร่างที่เปียกปอนกลับมายังห้องเช่ารูหนูของตัวเอง
เสียงเม็ดฝนเริ่มตกกระทบหลังคาสังกะสีอีกครั้ง ดังก้องไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เหม็นอับ กนต์ธรทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพงที่สีลอกร่อน ขาทั้งสองข้างเหยียดออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟถนนริบหรี่ เขาหลับตาลงอย่างรวดร้าว ภาพในอดีตที่เขาพยายามกดทับไว้ด้วยแอลกอฮอล์ตีรวนขึ้นมาในหัวเหมือนหนังม้วนเก่าที่ฉายซ้ำ
มันคือคืนที่ฝนตกหนักแบบนี้... คืนที่แพรววา—ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกองหนี้สินรุงรังและ 'หลักฐานเท็จ' ที่เธอร่วมมือกับสามีใหม่ซึ่งเป็นทนายความหน้าเลือด สร้างขึ้นมาเพื่อโยนความผิดฐานฉ้อโกงทั้งหมดมาให้เขา เขานั่งกำเอกสารมือสั่นเทา หูอื้ออึงไปหมด รอคอยเสียงไซเรนจากตำรวจที่จะนำ 'หมายจับ' มาลากคอเขาเข้าตาราง ความรู้สึกของการเป็น 'ไอ้โง่' ที่ถูกพวกใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือเหยียบย่ำจมดิน มันกรีดลึกลงไปในวิญญาณ
"อึก..."
กนต์ธรลืมตาโพลงในความมืด เขากระดกเหล้าขาวรวดเดียวจนหมดขวดเพื่อดับความทรงจำบัดซบนั้น
"พวกแม่ง... พวกใช้กฎหมายหากิน แม่งก็เลวเหมือนกันหมดนั่นแหละ..."
เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นึกไปถึงใบหน้าของคุณตอนที่อยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ ท่าทางสุขุมเยือกเย็นและการวางตัวที่ดูมีระดับนั้น... มันเหมือนกับพวกที่เคยทำลายชีวิตเขาไม่มีผิด สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่บาดเจ็บของเขามันร้องเตือนอย่างหนักว่าคนอย่างคุณอันตราย แต่ยิ่งพยายามผลักไส กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคุณก็ดูเหมือนจะยังคงลอยวนเวียนอยู่ในจมูก ท้าทายความอดทนของเขาอย่างเงียบงัน
