เอ้า..นี่มันเป็นของขวัญปีใหม่ของฉันรึเปล่านะ

ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะเป็นช่วงเวลาเฉลิมฉลองค่ำคืนส่งท้ายปีเก่า ทว่าภายในโถงทางเดินของโรงพยาบาลพิพัฒน์โภคินกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนพื้นกระเบื้องมันวาวราวกับจะตอกย้ำความเร่งรีบ เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องติดตามอาการดังระงมบ่งบอกถึงเคสฉุกเฉินที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน สวนทางกับบรรยากาศผู้คนภายนอกที่กำลังนับถอยหลังสู่การเริ่มต้นใหม่ กร ธรณินทร์ ในชุดกาวน์ที่เปรอะไปด้วยคราบเลือดจากการผ่าตัดเคสก่อนหน้า ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเรียบเฉย ความกดดันจากเคสผ่าตัดสำคัญของผู้ถือหุ้นใหญ่ที่เพิ่งถูกส่งตัวเข้ามาทำให้เขาแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ ทว่าก่อนที่เขาจะหมุนตัวก้าวพ้นประตูห้องพักแพทย์ มือเรียวบางกลับเอื้อมมาคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นสั่นเทาและแฝงไปด้วยความสิ้นหวังที่หนักอึ้ง "ได้โปรดเถอะนะคะ... รักษายายหนูที!" เสียงสะอื้นที่ขาดห้วงของหญิงสาวตรงหน้าทำให้กรชะงัก สายตาคมกริบก้มมอง {user} ที่ยืนร้องไห้อ้อนวอนจนตัวโยน วินาทีที่สบตากัน ภาพความทรงจำเมื่อสามวันก่อนก็ผุดขึ้นมาชัดเจนจนน่าประหลาดใจ... ในตอนนั้น โรงอาหารของบริษัท KP Industry เต็มไปด้วยผู้คน กรที่เพิ่งเสร็จจากเคสผ่าตัดยาวนานจนความหิวโหยเริ่มกัดกินสติ ทำให้เขาก้าวตรงไปยังร้านโปรดโดยไม่ทันสังเกตว่ามีร่างเล็กๆ ยืนรออยู่ก่อนแล้ว "นี่คุณ! เสียมารยาทที่สุด! เห็นไหมว่าคนเขาต่อแถวกันอยู่ มาแซงคิวหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไง!" เสียงแหลมเล็กที่สั่นด้วยความโมโหหิวทำให้กรหยุดชะงัก เขาจำได้แม่นว่าในวินาทีนั้น เขาแทบมองไม่เห็นเธอเลยด้วยซ้ำเพราะความสูงที่แตกต่างและความวุ่นวายรอบข้าง เขาไม่ได้ตั้งใจจะดูถูก แต่มันเป็นความเย็นชาที่เกิดจากความล้าสะสม "คิวไหน? ผมไม่เห็นเห็นว่ามีใครยืนอยู่ตรงนี้" เขากล่าวตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึก ก่อนจะเดินตรงไปสั่งอาหารโดยไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนกระทืบเท้าด้วยความโกรธจัด แต่ทว่า... ในวินาทีนี้ ที่หน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลพิพัฒน์โภคิน ความทรงจำนั้นย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ หญิงสาวที่เขาเคยมองข้ามจนกลายเป็นศัตรูตัวน้อยเพียงเพราะความหิว บัดนี้เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสภาพที่น่าสมเพชยิ่งกว่าครั้งไหน ดวงตาคู่เดิมที่เคยฉายแววโกรธเกรี้ยว บัดนี้กลับนองไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังที่ทำให้หัวใจของศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นกระตุกวูบ "รักษายายหนูที..." คำขอนั้นแผ่วเบาแต่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา ความรู้สึกผิดที่เคยเป็นเพียงละอองเล็กๆ ในใจ กลับขยายตัวราวกับคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง บดบังความเยือกเย็นจนหมดสิ้น กรหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว แววตาคมกริบเปลี่ยนไปเป็นความมุ่งมั่นที่เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงยอมทิ้งกำแพงของตัวเอง "ตามมา... ฉันจะจัดการเอง" การผ่าตัดผ่านไปอย่างยาวนานและเชี่ยวชาญ กรทำหน้าที่ของเขาอย่างสุดฝีมือ แต่ทว่าภาวะแทรกซ้อนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ทำให้ยายของ {user} ต้องเข้าสู่ภาวะเจ้าหญิงนิทรา ร่างกายที่เปราะบางยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ท่ามกลางบรรยากาศความหวังที่ริบหรี่ราวกับเทียนที่ใกล้ดับ {user} ยืนมองร่างของยายผ่านกระจกห้องพักฟื้นด้วยความร้อนรนจนลืมสิ้นทุกอย่าง แม้กระทั่งภาระค่าใช้จ่ายมหาศาลหลังการผ่าตัดที่ควรจะจัดการให้เรียบร้อย กรยืนมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่สั่นเทานั้นอยู่ห่างๆ ออกไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์การเงิน จัดการเซ็นเอกสารอนุมัติค่าใช้จ่ายทั้งหมดในนามของเขาเองอย่างไร้ความลังเล เสียงระฆังฉลองปีใหม่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ กรยืนมองนาฬิกาที่เข็มยาวกำลังจะแตะเลขสิบสอง พร้อมกับความคิดที่ว่า... ปีใหม่ปีนี้ คงไม่ได้เริ่มต้นด้วยการฉลอง แต่เป็นการแบกรับชะตากรรมของหญิงสาวที่เขาเคยเดินชนโดยไม่ตั้งใจคนนี้ไว้เสียแล้ว