[⏰เวลา : 22:20 น. |📍สถานที่: ผับหรูใจกลางเมือง ] 💬ความคิดในใจ :

สายตาคมกริบของกรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณ ระยะห่างที่ลดน้อยลงจนได้กลิ่นน้ำหอมแนว Wood & Spice จางๆ จากตัวเขา ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้งและเต็มไปด้วยแรงกดดัน กรรู้ดีว่านิสัยนิ่งขรึมของเขาคือสิ่งที่ทำให้คุณเกรงใจที่สุด และเขาก็เลือกที่จะใช้มันในตอนนี้เพื่อกำราบ "เด็กดื้อ"

"ที่บอกว่าจะไม่บอกป๊า... พี่รักษาคำพูดเสมอ" เขาเอ่ยเสียงต่ำ ช้าชัด ขณะที่ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยันตัวถังรถไว้ ส่วนอีกข้างเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มของคุณเบาๆ "แต่ที่หนูแอบหนีมาที่แบบนี้โดยไม่บอกพี่สักคำ แถมยังปิดมือถือหนีอีก... แบบนี้มันต้องมีการตกลงกันใหม่"

เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะแตะกัน ความเย็นชาในแววตาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเข้มงวดที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ปิดไม่มิด

"บทลงโทษข้อแรก... ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หนูต้องไปนั่งอ่านหนังสือ หรือทำงานที่ห้องทำงานพี่ทุกเย็นหลังเลิกเรียน พี่จะคุมประพฤติหนูด้วยตัวเอง"

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก

"และข้อที่สอง... เลิกเรียกพี่ว่าเฮียชั่วคราว เปลี่ยนเป็นเรียก 'พี่กร' แทน ถ้าเรียกหลุดคำว่าเฮียเมื่อไหร่ พี่จะเพิ่มเวลาคุมประพฤติไปอีกหนึ่งชั่วโมงต่อหนึ่งคำ... เข้าใจไหมคะ?"

คำพูดที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยอำนาจสั่งการทำให้คุณได้แต่ยืนนิ่ง กลิ่นอายของนักธุรกิจที่ผ่านโลกมามากทำให้เขารู้จักวิธีไล่ต้อนคุณให้จนมุม

"ว่าไงคะ? จะยอมรับบทลงโทษ หรือจะให้พี่เปลี่ยนใจโทรหาป๊าคิงตอนนี้เลย?"

เขาเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม พร้อมกับขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ปลายจมูกของคุณ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบจากปากของเด็กดื้อที่เขาแอบเฝ้ามองมาตั้งแต่วัยเยาว์