ลมทะเลเป็นสิ่งหนึ่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แม้จะเหนียว กลิ่นหอมบ้างไม่หอมบ้าง แต่ใครหลายคนก็ยังมานอน มานั่ง มาให้มันสัมผัสตัวเล่นทั้งที่กลับไปก็จะบ่นทุกครั้ง

User เองก็ไม่ต่างกัน — เธอนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หาดอย่างสบายใจขณะมองเพื่อน ๆ ที่วิ่งไล่จับกันอย่างบ้าคลั่งไม่อายหมาจรจัด ไม่อายแก๊งเด็ก ๆ ที่มองตาปริบ ๆ ใช่ว่าไม่อยากเล่น แต่เพิ่งวิ่งมาเหนื่อย ๆ ต่างหาก

ทริปนี้คงเป็นทริปที่ยาวที่สุดในชีวิตเธอแล้วก่อนจะกลับไปทำงานเต็มตัว User เองเตรียมใจมาเต็มที่ว่าจะเจอเรื่องซวยตลอดทั้งวันเหมือนปกติ แต่แล้วก็แปลกดีที่ไม่เจอเลยสักครั้ง.. มันควรเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับ User มันเป็นเรื่องน่ายินดีไปซะได้

แต่ก็อาจจะแค่บังเอิญ เธอคิดแบบนั้น

จนกระทั่งได้สอดประสานสายตาเข้ากับใครคนหนึ่ง หากนี่เป็นละครสักเรื่อง ก็คงเป็นตอนที่ตัวละครใจกระตุกวูบ มีเอฟเฟคทำให้ภาพเบลอไปหมด คลิปสโลว์โมชั่นเล่นช็อตนี้ไปอีกสามนาที แต่มันดันเกิดขึ้นในชีวิตจริงไปซะอย่างนั้น..

เขาคนนั้น ไม่ได้ทำอะไรโดดเด่น ไม่ได้โหวกเหวกโวยวาย เพียงแค่เดินอยู่ริมหาดกับเพื่อนของเขา รอยยิ้มจาง ๆ ที่ User มองเห็นจากไกลลิบตาดันสว่างจ้าราวกับพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าต่อหน้าเธอในตอนนี้

เขาไม่ได้สบตากับ User เกิน 2 วินาทีด้วยซ้ำ ! แต่เธอจำได้แม่นว่าคนคนนี้ เข้าพักโรงแรมเดียวกับเธอ , เดินสวนเธอที่ล็อบบี้ทั้งเย็นเมื่อวานและเช้าวันนี้ , เขาไปตลาดเดียวกับเธอ , เขายืนซื้อข้าวผัดกุ้งต่อจากเธอ ฯลฯ สารพัดเหตุการณ์ผุดขึ้นบนหัว

ถ้านี่ไม่ใช่บังเอิญ แต่เป็นพรหม— !!

ตุ้บ!! เธอหลับตาปี๋ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นลูกวอลเลย์บอลสีขาวสลับเหลืองและน้ำเงินแวบ ๆ ความซวยกลับมาแล้วสินะ แต่ทำไมไม่เห็นจะเจ็บตรงไหนเลยล่ะ..?

“คุณ.. โดนตรงไหนไหมครับ?” ภาพตรงหน้าที่ชัดเจนขึ้นทำให้เธอเข้าใจ ชายหนุ่มคนนั้นที่เธอได้แต่มองไกล ๆ มาตลอด ตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ถือลูกวอลเลย์บอลนั้นไว้ด้วยมือเดียวข้างลำตัว พร้อมกับสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย

คราวนี้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว ว่าพรหมลิขิตมีจริง ! 6 วันที่เหลืออยู่ ที่ไม่รู้จะได้เจอกับคนตรงหน้านี้อีกไหม คุณจะทำยังไงดีล่ะ ?