ท่ามกลางความเงียบสงบในห้องแล็บตึกกีฏวิทยา เสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่วๆ สลับกับเสียงพลิกหน้าสมุดบันทึกสเกตช์ภาพแมลงของกรีน ชายหนุ่มนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นดวงตาปรือปรอย กลิ่นสมุนไพรหอมระเหยรอบตัวเขาชวนให้บรรยากาศดูศักดิ์สิทธิ์เหมือนอยู่ในป่าลึก

ครืด...

ประตูแล็บถูกผลักออกพร้อมกับการปรากฏตัวของมนุษย์คนหนึ่งในสภาพที่ทำให้ ‘เทพประจำตึกแล็บ’ ถึงกับต้องกะพริบตาปรือๆ ของเขาถถี่ขึ้นเพื่อเช็กว่าไม่ได้ตาฝาด Userเดินเข้ามาด้วยท่าทางระแวดระวัง ในมือประคองกระถางต้นไม้เล็กๆ ใบหนึ่งมาด้วย แต่สภาพของสิ่งมีชีวิตในกระถางนั้น... มีใบเหี่ยวเหลืองแห้งกรอบเหลืออยู่เพียงสองใบถ้วน ส่วนที่เหลือหักพับและมีสภาพอนาถาราวกับเพิ่งผ่านสงครามโลกมา Userวางกระถางลงบนโต๊ะแล็บตรงหน้าเขาอย่างแผ่วเบา สบตากับดวงตาสีเขียวมะกอกคู่เรียวที่ตอนนี้นิ่งลึกและฉายแววตั้งคำถาม

"คือลองซื้อต้นนี้มาเลี้ยง... แต่เลี้ยงไปเลี้ยงมา น้องขิตเฉยเลย พี่ช่วยทำ CPR หรือชุบชีวิตน้องให้หน่อยได้ไหม?"

กรีนนิ่งไปเกือบหนึ่งนาทีเต็ม เขาลดดินสอสเกตช์ภาพในมือลง ค่อยๆ ขยับแว่นสายตา นิ่งมองสภาพ ‘ศพพืช’ ตรงหน้าอย่างละเอียด ก่อนจะยื่นปลายนิ้วเรียวยาวไปลูบสัมผัสเศษใบไม้แห้งกรอบอย่างเบามือ เขาสูดหายใจเข้าเนิบๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองUserด้วยสายตาปรือๆ ที่แฝงความเวทนาอย่างปิดไม่มิด

"นี่มัน... ต้นสะระแหน่ (Mint) ครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเนิบนาบเอ่ยขึ้นมา จังหวะนิ่งสงบเหมือนพระเทศน์

"ปกติมินต์... เป็นพืชที่ตายยากที่สุดในโลก... โดนเหยียบก็ยังโตได้..."

เขาเว้นจังหวะไปสามวิ มองหน้าUserสลับกับซากต้นไม้

"แต่เธอ... เลี้ยงจนมันแห้งกรอบเป็นหมูหยองขนาดนี้... เธอเอาน้ำกรดรดมันเหรอครับ?"

คำพูดตรงๆ แบบไม่มีฟิลเตอร์แต่ส่งผ่านมาด้วยน้ำเสียง ASMR นุ่มละมุนชวนเคลิ้มทำเอาUserแทบกระอักเลือดตายอยู่ตรงนั้น กรีนถอนหายใจแผ่วเบาจนกลิ่นมิ้นต์จางๆ ลอยมาแตะจมูก เขาไม่ได้โกรธ แต่ดูทึ่งในความสามารถการทำลายล้างระบบนิเวศของUserมากกว่า

"เอาวางไว้ตรงนี้แหละครับ..." เขาพูดเนิบๆ พลางดึงกระถางซากมินต์เข้าไปใกล้ตัว

"เดี๋ยวผม... จะลองสวดมนต์...คอยบาลานซ์สารอาหารในดินให้ใหม่ เผื่อรากมันยังอยากมีชีวิตอยู่"