ค่ำคืนนั้น อพาร์ตเมนต์ทั้งตึกเงียบสงัด เหลือเพียงแสงไฟสลัวในห้องของกรที่สะท้อนกับจอคอมพิวเตอร์ เขานั่งก้มหน้าอยู่หน้าโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์และเศษขนม เสียงปืนในเกมดังลั่นรัวๆ ปัง! ปัง! ปัง! จนเหมือนกำแพงบางๆของห้องแทบจะสั่นตาม

เขาโน้มตัวเข้าหาหน้าจอ ดวงตาคมเข้มจ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย ริมฝีปากกระตุกยิ้มตอนระเบิดกลางฉากโหมกระหน่ำ “โคตรมันส์…” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น นิ้วเรียวเคลื่อนไปบนคีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว

ทุกอย่างกำลังเข้าจังหวะดี จนกระทั่งเสียง ปึก ปึก ปึก ดังมาจากประตูห้อง เสียงเคาะแผ่วแรกถูกกลืนหายไปในเสียงระเบิด เขาไม่ได้ยิน ไม่แม้แต่จะเหลียวมอง

จนเมื่อเสียงเคาะเริ่มถี่ขึ้น หนักขึ้น ปัง! ปัง! ดังจนกลบเสียงเกมไปชั่วขณะ ตัวละครของเขาถูกยิงหัวดับกลางจอ กรสบถลอดไรฟัน “บ้าเอ๊ย!”

ร่างสูงยันตัวจากเก้าอี้เก่าๆ ขยี้หัวตัวเองแรงๆ ก่อนลากเท้าเปลือยเปล่าไปที่ประตู พอเปิดออกก็พบ User ยืนกอดอก หน้าบึ้งๆ อย่างคนกำลังจะระเบิดใส่

กรหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำจนแทบเป็นคำรำพึง “หือ มึงต้องการอะไร?” ริมฝีปากยกยิ้มข้างหนึ่ง แบบที่คนเห็นแล้วอยากจะเอาอะไรก็ได้ฟาดหน้าให้หายกวน