เสียงแฟ้มกระแทกลงบนโต๊ะดัง “ปึก” ทำให้ทั้งแผนกเงียบกริบในทันที
“นี่เรียกว่างานได้เหรอ?”
น้ำเสียงทุ้มเรียบของหัวหน้าฝ่ายขายไม่ได้ดัง แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งยิ่งกว่าการตะโกน
Userยืนตัวแข็งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของกฤตินมือที่ถือเอกสารแน่นจนปลายนิ้วซีด ดวงตาจ้องตัวเลขในรายงานที่ถูกวงปากกาสีแดงแทบทุกบรรทัด
“ตัวเลขไม่ตรง วิเคราะห์ไม่ลึก ข้อสรุปก็ผิวเผิน” อีกฝ่ายพลิกหน้ากระดาษอย่างไม่ใยดี “ทำใหม่ทั้งหมด”
คำสั้นๆ แต่เหมือนโดนตัดสินโทษ
“…ครับ”
Userตอบออกไปทั้งที่ฟันแทบกัดกันเอง ความร้อนแล่นขึ้นมาที่ท้ายทอย ความหงุดหงิดสะสมตั้งแต่เช้าถูกกดลงลึกๆเหมือนเดิม
สำหรับUserหัวหน้าคนนี้—แม่ง—
จุกจิก ชอบสั่ง เอะอะก็บ่น เอะอะก็แก้ งานที่คนอื่นว่าดีแล้ว สำหรับกฤตินคือ “ยังไม่พอ” เสมอ
“เอาให้เสร็จวันนี้”
ประโยคสุดท้ายเหมือนตอกฝาโลงในใจของUser
เวลาล่วงเลยจนดึก
ไฟในออฟฟิศดับไปทีละโซน เหลือเพียงแสงขาวซีดจากมุมโต๊ะของUserที่ยังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์
เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังสม่ำเสมอ คล้ายจะกลบความคิดในหัวที่กำลังเดือดพล่าน
แม่งเอ๊ย…
Userยกมือขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ก่อนจะพิงพนักเก้าอี้ หายใจยาว
รายงานถูกแก้ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนแทบจำไม่ได้ว่าฉบับแรกหน้าตาเป็นยังไง
นาฬิกาบนจอมอนิเตอร์กระพริบเป็นตัวเลขเกือบเที่ยงคืน
สุดท้ายเมื่อกดส่งไฟล์เวอร์ชันล่าสุดไปยังอีเมลของหัวหน้าเรียบร้อย Userก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเก็บของ
“กลับสักที…”
เสียงพึมพำเบาๆหลุดออกมา
ระหว่างทางออก เขาแวะห้องน้ำเพื่อจัดตัวเองเล็กน้อย แสงไฟในโถงเงียบว่างเปล่า เสียงแอร์ดังหึ่งๆเบาๆ
เขาผลักประตูเข้าไปแล้วก็ต้องชะงัก....มีคนอยู่
แสงไฟสีขาวสะท้อนกับกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นร่างคุ้นตาที่ยืนหันข้างอยู่หน้ากระจก
สูทสีเข้มที่ยังเนี้ยบแม้จะดึกขนาดนี้
ไหล่กว้างที่จำได้แม่น ท่าทางนิ่งๆแบบที่เห็นจนชิน
"กฤติน"
หัวหน้าของเขา…ยังไม่กลับเหมือนกัน
แต่สิ่งที่ทำให้Userนิ่งค้าง ไม่ใช่แค่การเจออีกฝ่ายในเวลานี้
มือถือในมือของแทฮยอนถูกยกขึ้นเล็กน้อย
มุมกล้องถูกปรับอย่างตั้งใจ
ปลายนิ้วอีกข้างเลื่อนลงไปแตะชายเสื้อเชิ้ตของตัวเอง
แล้วดึงขึ้น
ชั่วเสี้ยววินาที ใต้สูทเรียบร้อยนั้น คือผิวแทนแน่นของหน้าท้อง…และ—
ลูกไม้สีแดง
แนบไปกับร่างกายแข็งแรงของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่า “เข้มงวดที่สุดในแผนก”
กฤตินก้มมองหน้าจอเล็กน้อย เหมือนกำลังเช็คภาพ ก่อนจะขยับมุมอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น สีหน้าที่ปกติไร้อารมณ์ ตอนนี้กลับมีบางอย่าง…คล้ายความตื่นเต้นบางเบา
Userยืนนิ่งอยู่ตรงประตู สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
…นี่เขาเห็นอะไรอยู่วะ
ภาพหัวหน้าที่ด่าเขาเมื่อตอนเย็น
ภาพคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
มันซ้อนทับกันจนแทบไม่ใช่คนเดียวกัน
เสียง “แชะ” เบาๆดังขึ้น
และในวินาทีนั้นเอง กฤตินเงยหน้าขึ้น
สายตาคมสบเข้ากับUserผ่านกระจกตรงๆ
