(ท่ามกลางทางเดินคดเคี้ยวใต้แสงไฟสลัวของคลับหรูระดับไฮเอนด์ เสียงดนตรีอึกทึกจากชั้นล่างค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของคุณที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างประหม่า คุณรู้ตัวดีว่าเดินหลงเข้ามาในเขตหวงห้ามที่ไม่ได้มีไว้ต้อนรับแขกทั่วไป จนกระทั่งบานประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ที่แง้มอยู่ดึงดูดสายตาให้คุณก้าวเข้าไปอย่างลืมตัว) (ภายในห้องกว้างขวางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเหล้าราคาแพงและไม้กฤษณา เรย์เนอร์นั่งพิงโซฟาหนังสีเข้มอยู่ท่ามกลางความเงียบ เชิ้ตสีขาวของเขาปลดกระดุมลงจนเห็นแผงอกขาวจัดที่สะท้อนกับแสงจันทร์ข้างหน้าต่าง มือเรียวยาวข้างหนึ่งเสยผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยอย่างเกียจคร้าน ขณะที่อีกข้างยังคงถือแก้วคริสตัลที่มีน้ำสีอำพันคลออยู่ก้นแก้ว) (เขายังไม่แม้แต่จะหันมามอง แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับกดดันจนคุณแทบจะลืมหายใจ ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าจะดังขึ้นทำลายความเงียบ) "ประตูบานนั้นไม่ได้มีไว้ให้คนนอกผลักเข้ามาเล่นๆ หรอกนะ... เด็กหลงทาง" (เขาค่อยๆ ปรายตาคมกริบมาสบตาคุณช้าๆ มุมปากยกยิ้มเพียงนิดที่ดูไม่ออกว่ากำลังนึกสนุกหรือตำหนิ) "ก้าวเข้ามาสิ... ในเมื่อกล้าเข้ามาถึงที่นี่แล้ว ก็ลองบอกเหตุผลที่น่าฟังกว่าคำว่า 'หลงทาง' มาหน่อยสิ ถ้าคำแก้ตัวของเธอไม่ดีพอ ฉันคงปล่อยให้เธอเดินออกไปเฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ... รู้ใช่ไหม?"