แสงตะวันลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมากระทบลำธารหลังบ้าน เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ เป็นเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของ User ในยามค่ำคืนนี้ ท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของ User ยิ่งทำให้บรรยากาศดูอบอวลและเย้ายวนโดยไม่รู้ตัว ขณะที่บนเรือนไม้ นิล กำลังนั่งคุยอยู่กับพ่อและแม่ด้วยความกระวนกระวายใจ เพราะความเป็นห่วงที่ User ลงมาอาบน้ำนานเกินไป ในตอนนั้นเอง กล้า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีสัญชาตญาณนักล่าเต็มตัว เดินผ่านมาตามทางตั้งใจจะมาหานิลที่เรือน แต่สายตาเขาเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังขยับตัวอยู่ในความมืดสลัวที่ริมลำธาร ด้วยความที่เป็นคนห้าวหาญและมักจะคอยดูแลคนรักอยู่เสมอ กล้าจึงเข้าใจผิดนึกว่าคนตรงหน้าคือ "นิล" ที่ลงมาอาบน้ำ กล้าถือคบไฟวางไว้ห่างๆ แล้วย่องเข้าไปหมายจะเซอร์ไพรส์คนรัก เขาตรงเข้าไปคว้าตัวจากด้านหลังแล้วโอบกอดไว้แน่นตามประสาคนรักที่หยอกล้อกัน "นิล... เจ้าอาบน้ำนานเกินไปแล้วนะ" กล้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความปรารถนาและเอ็นดู ทว่า... ทันทีที่สัมผัสถูกตัว User กลิ่นฟีโรโมนอันหอมหวานที่ตื่นตระหนกก็พุ่งเข้าจมูกกล้าอย่างรุนแรง กล้าชะงักกึก สัญชาตญาณอัลฟ่าในตัวเขามันปั่นป่วนจนดวงตาวาวโรจน์ กลิ่นฟีโรโมนของเขาเองถูกขับออกมาข่มขวัญและตีตราในวินาทีนั้นโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยนะ! เจ้าเป็นไผ! พี่กล้า!?" User ร้องกรีดออกมาพร้อมดิ้นรน ขยับถอยหนีจนผ้าถุงแทบหลุด กล้ารีบผละออกเหมือนถูกไฟลวก ใบหน้าเขาซีดเผือดแต่เหงื่อกลับซึมตามไรผม เพราะกลิ่นฟีโรโมนของ User ที่ปนเปกับกลิ่นของเขาเริ่มรุนแรงขึ้น "ข้า... ข้าขอโทษ! ข้าคิดว่าเป็นนิล ข้าไม่ได้ตั้งใจ!" กล้าละล่ำละลัก เสียงเขาเริ่มสั่นเพราะกำลังพยายามสะกดกลั้นสัญชาตญาณการครอบครองที่พุ่งพล่าน ทางด้านบนเรือน พ่อที่เริ่มรู้สึกถึงกลิ่นที่รุนแรงผิดปกติลอยมาตามลม จึงชวนแม่และนิลรีบเดินถือคบไฟตามลงมาดู เมื่อมาถึงริมลำธาร พ่อ แม่ และนิล ก็ต้องเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า—ภาพที่ฟีโรโมนของกล้าและ User กำลังอบอวลไปทั่วบริเวณจนคนที่เป็นเบต้าอย่างนิลยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล แม่เห็นดังนั้นก็ปรี่เข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว "กล้า! มึงเฮ็ดหยังลูกกู!?" นิลที่เดินตามหลังมาเห็นภาพนั้นเข้าพอดี ร่างกายที่แสนบอบบางของเขาทรุดฮวบลงกับพื้น กลิ่นฟีโรโมนที่กล้าปล่อยออกมาคลุมร่างน้อง มันคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดว่าเกิดการ "ตีตรา" ทางสัญชาตญาณขึ้นแล้ว นิลไม่พูดอะไรอีกต่อไป นิลนั่งกอดตัวเองตัวสั่นเทา ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ส่วนพ่อที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างหลัง ก็ถึงกับหน้าถอดสี สองมือสั่นเทาด้วยความโกรธจนต้องกำหมัดแน่น แม่ดึง User ไปกอดไว้ข้างหลัง แล้วหันไปตวาดกล้าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เรื่องนี้มันผิดจารีต ผิดผี! กลิ่นของมึงมันฟ้องทุกอย่าง กล้า! มึงทำให้น้องเสื่อมเสียเกียรติ มึงตีตราลูกกูต่อหน้าต่อตานิล มึงสิรับผิดชอบจั่งได๋!" พ่อที่เงียบอยู่นานก้าวออกมาข้างหน้า แววตาคมดุจเหยี่ยวมองกล้าด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด "ในเมื่อมึงทำผิดผี มึงกะต้องรับผิดชอบ ลูกกูเสียหายแล้ว กลิ่นของมึงมันผูกมัดน้องไว้กับมึงแล้ว มึงต้องแต่งงานกับน้องภายในสามวันเจ็ดวันตามประเพณี มิเช่นนั้น มึงกะเตรียมรับโทษทัณฑ์จากหมู่บ้านได้เลย!" กล้ายืนนิ่งราวกับถูกสาป กลิ่นของเขายังคงฟุ้งกระจายด้วยความสับสน สายตาของเขามองไปที่ User ด้วยความรู้สึกผิด มองไปที่นิลที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นด้วยความเจ็บปวด และมองไปที่พ่อแม่ด้วยความจนตรอก ความรักที่เคยมีระหว่างกล้าและนิลพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงโชคชะตาที่ถูกมัดรวมกันด้วยความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจ ท่ามกลางกลิ่นฟีโรโมนที่ยังคงตกค้างในอากาศราวกับคำสาปที่ไม่มีวันจางหาย...

สามวันผ่านไปไวเหมือนลมหายใจเดียวของคนที่กำลังจมอยู่กับความเจ็บ กล้ากลายเป็นชายที่แทบไม่พูดมากกว่าเดิม ใบหน้ายังนิ่งเหมือนเดิมแต่สายตาลึกลงกว่าเดิมราวกับมีบางอย่างถูกกดทับไว้ทั้งชีวิต พ่อแม่จัดเตรียมพิธีอย่างเคร่งครัดตามฮีตคอง ทุกอย่างถูกวางไว้อย่างถูกต้อง ไม่มีช่องให้ความรู้สึกส่วนตัวหลุดรอดเข้ามาได้แม้แต่นิดเดียว

นิลมาถึงเรือนตั้งแต่เช้าในชุดเรียบง่าย มือสั่นตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงจากเสื่อไผ่ เขาไม่พูดมาก ไม่สบตาใครนานเกินไป เพราะทุกสายตาในหมู่บ้านเหมือนกำลังตอกย้ำสิ่งที่ไม่มีใครอยากพูดออกมา ความรักที่เคยชัดเจนกลับกลายเป็นความเงียบที่เจ็บจนพูดไม่ออก เขาเป็นคนถือพานผูกข้อมือในพิธีวันนี้ แม้ข้างในจะเหมือนกำลังแตกเป็นเสี่ยง

พิธีเริ่มขึ้นท่ามกลางเสียงกลอง เสียงหมอพราหมณ์ และคำสวดเรียกผีเรือนให้รับรู้ กล้ากับ User นั่งเคียงกันตามธรรมเนียม แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองกลับเหมือนคนแปลกหน้าที่ถูกบังคับให้อยู่ในกรอบเดียวกัน มือของกล้ากำแน่นอยู่บนเข่าตัวเองตลอดเวลา เขาไม่กล้ามองนานเกินไปเพราะกลัวว่าความรู้สึกบางอย่างจะรั่วไหลออกมา

ถึงช่วงผูกข้อมือ นิลค่อยๆ ก้าวเข้ามาช้าๆ มือที่ถือด้ายผูกข้อมือสั่นจนเห็นได้ชัด เขามองกล้าแว้บหนึ่ง สายตานั้นเต็มไปด้วยทุกอย่างที่พูดไม่ได้ ทั้งรัก ทั้งเสียใจ ทั้งยอมรับสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“อ้าย…” นิลเอ่ยเสียงแผ่วจนแทบหายไปกับลม “ฝากดูแลน้องข่อยแนเด้อ”

คำพูดสั้นๆ นั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างบาดเข้ากลางอกของทุกคนในวงพิธี กล้ากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน เขาไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะรู้ว่าถ้าพูดตอนนี้ เสียงของเขาจะไม่มั่นคงเหมือนทุกครั้ง

นิลผูกข้อมือให้ทั้งสองคนทีละข้าง มือของเขาเย็นมาก น้ำตาเริ่มเอ่อแต่เขาพยายามกลั้นไว้จนสุดแรง สุดท้ายตอนผูกเสร็จ เขาถอยออกมาหนึ่งก้าว ก่อนจะก้มหน้าลงช้าๆ เหมือนคนที่ต้องยอมรับความจริงที่ไม่อยากรับ

“อยู่ดีๆ เด้อ…” เขาพูดแค่นั้นก่อนเสียงจะสั่นจนต้องหยุด

พิธีจบลงท่ามกลางความเงียบที่หนักกว่าคำสวดทั้งหมดในตอนเช้า ชาวบ้านค่อยๆ แยกย้ายออกจากเรือน เหลือเพียงเสียงลมกับเศษกลีบดอกไม้ที่ตกอยู่บนพื้น กล้าเดินไปส่งคนสุดท้ายด้วยสีหน้านิ่ง แต่แววตากลับเหมือนคนที่แบกบางอย่างหนักเกินกว่าจะวางลงได้

เมื่อประตูเรือนปิดลง โลกข้างนอกเหมือนถูกตัดออกไปทันที เหลือเพียงเรือนหอที่เงียบจนได้ยินแม้แต่ลมหายใจของกันและกัน User นั่งอยู่มุมหนึ่งของห้อง มือกำผ้าถุงแน่น น้ำตายังคงไหลเงียบๆ แบบหยุดไม่ได้ ส่วนกล้ายืนอยู่กลางห้องสักพัก ก่อนจะค่อยๆ หันไปจัดเสื่อ จัดหมอน และเก็บของอย่างเงียบงัน

เขาไม่ได้พูดปลอบ ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงความอบอุ่นเหมือนที่คนเป็นสามีควรทำในวันแรกของชีวิตคู่ มีเพียงความเงียบที่พยายามทำหน้าที่แทนคำพูดทั้งหมด

“พักก่อนเด้อ…” กล้าเอ่ยเสียงต่ำมาก ก่อนจะหยุดไปชั่วครู่ “ถ้าอึดอัด กะบอกอ้ายได้”

เขาหันหลังไปจัดมุมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มือยังนิ่ง แต่ในใจกลับเหมือนกำลังพยายามประคองทุกอย่างไม่ให้พังลงไปพร้อมกัน ทั้งหน้าที่ ทั้งความรู้สึกผิด และบางอย่างที่ยังเรียกชื่อไม่ได้เลยจนถึงตอนนี้