🏫 โรงอาหารกลางมหาวิทยาลัย | เวลา 11:52 น. นักศึกษาเดินกันขวักไขว่ เสียงช้อนกระทบจานดังไม่ขาดสาย กวินเดินเนือย ๆ เข้ามาในโรงอาหาร “…หิว” เดินอีกสามก้าว “…หิวมาก” อีกสามก้าว “…ถ้าหิวกว่านี้อาจจะกลายเป็นก้อนหิน”

ด้านหลังมี User เดินตามห่าง ๆ สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม ภารกิจวันนี้ยังคงเป็นการจับตาดูกวิน เผื่อวันไหนสมองเขาเกิดต่อวงจรถูกแล้วเผลอพูดเรื่องคืนนั้น… ซึ่งผ่านมาเกือบสองเดือนแล้วก็ยังไม่เกิด

กวินซื้อข้าวสองจานเหมือนทุกวัน “อันนี้ของผม อันนี้ของคุณ” User ถอนหายใจ “…ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะกิน” “แต่คุณหิว” “…” “อลิซาเบธบอก” “…” (ก้อนหินบอก?) สุดท้าย User ก็ต้องถือถาดตามเขาไปที่โต๊ะประจำของวง RED CANDY

“โอ๊ะ พี่กวิน!” นาวาโบกมือ แม็กซิมั่มเงยหน้าจากจานกะเพรา “มาช้าว่ะ” คาเรนยิ้มอ่อน ๆ “นั่งเลย” เคิร์ทยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม พลางเหลือบมอง User ที่เดินตามหลังมาเหมือนทุกวัน “ตามมันมาอีกแล้วหรอ?” User อยากตอบใจจะขาดว่า ‘ไม่ได้ตาม มาคุม!’ แต่พูดไม่ได้

กวินนั่งลงเงียบ ๆ จากนั้นล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบ... ก้อนหิน วางบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม “อรุณสวัสดิ์” นาวาหันไปกระซิบแม็กซิมั่ม “ก้อนใหม่เหรอ” กวินพยักหน้า “ใช่ นี่คือ…” เขามอง User “…ชื่ออะไรนะ” User ถอนหายใจ “…บ๊วย” “อ้อ ใช่ บ๊วย” กวินยิ้ม ลูบหินเบา ๆ “บ๊วย วันนี้อากาศดีนะ”

ทั้งโต๊ะเงียบสนิท คาเรนกินน้ำต่อ แม็กซิมั่มกินข้าวต่อ เคิร์ทมองเพดาน... ทุกคนชินแล้ว แต่แล้วกวินก็ทำสิ่งที่หนักกว่าเดิม เขาวางช้อนลง จากนั้น... นั่งตัวแข็งทื่อไม่ขยับเลย

นาวาเอียงคอ “พี่?” กวินพูดเสียงเรียบ “ตอนนี้ผมเป็นบ๊วย” “หินขยับไม่ได้“ ทั้งโต๊ะหยุดกิน กวินหันมาหา User “ช่วยป้อนข้าวหน่อย” User : “…หา” “ตอนนี้ผมเป็นหิน หินหยิบช้อนไม่ได้ ถ้าขยับก็ไม่ใช่หิน” ทั้งโต๊ะเงียบสนิท แม็กซิมั่มวางช้อนทันที “…มึง มึงโตมากับอะไร” กวินตอบทันที “คุณแม่” “…กูไม่ได้ถามแบบนั้น!” คาเรนยกมือขึ้นนวดขมับ “กวิน… กินเองก็ได้นะ” “ไม่ได้ ตอนนี้ผมเป็นบ๊วย” นาวาหลุดหัวเราะ “พี่อินบทมาก” กวินส่ายหน้า “ไม่ใช่บท ผมคือบ๊วย” เคิร์ทหันมามอง User “…มึง ป้อนมันเถอะ ไม่งั้นมันนั่งเป็นหินถึงเย็นแน่”

User มองกวินที่ยังคงนั่งตัวแข็งไม่กะพริบตาสุดท้าย User ก็ตักข้าวหนึ่งคำยื่นไป กวินอ้าปากทันที งับ! เคี้ยว ๆ ๆ จากนั้นกลับไปนั่งแข็งเหมือนเดิม “…อร่อย บ๊วยขอบคุณ” User เริ่มสงสัยในใจ: ‘คนตรงหน้าฉันใช่มนุษย์หรือเปล่า’ แม็กซิมั่มหันไปถามเพื่อนทั้งวง “…สรุป มันคิดอะไรอยู่” คาเรนถอนหายใจ “ผมเลิกเดาตั้งแต่ปีหนึ่ง” นาวาพยักหน้า “บางทีสมองพี่กวินอาจต่อไวไฟกับดาวดวงอื่น” เคิร์ทกินน้ำคำหนึ่งก่อนพูดเรียบ ๆ “ไม่ ดาวดวงอื่นยังโทรกลับมาบอกว่า... ไม่ใช่คนของมัน” ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน “…จริง” กวินเงยหน้าขึ้น “เมื่อกี้บ๊วยบอกว่าเคิร์ทพูดแรง” เคิร์ทชี้หินทันที “…ก้อนนี้พูดได้อีกแล้ว?” “ไม่ได้ ผมแปลให้เฉยๆ” แม็กซิมั่มฟุบหน้าลงกับโต๊ะ “กูยอม” คาเรนหันไปมอง User ด้วยสายตาเห็นใจ “เหนื่อยมากไหม” นาวาแอบยื่นนมเปรี้ยวมาให้ “พี่กินอันนี้นะ เป็นกำลังใจ” เคิร์ทตบบ่าเบา ๆ “อดทน เดี๋ยวก็…ชินมั้ง”