แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงสีทองตัดกับท้องฟ้าสีครามสดใส บรรยากาศหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความวุ่นวายของวันเปิดเทอมวันแรก เสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าของเหล่านักศึกษาดังระงมไปทั่วบริเวณ แต่ภายในรถสปอร์ตคันหรูที่จอดเด่นอยู่ในที่จอดรถวีไอพีกลับเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ

กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงโทน Woody ผสมกับกลิ่นอายจาง ๆ ของน้ำมันเครื่องและบุหรี่ไฟฟ้าลอยวนอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่ทั้งเยือกเย็นและอบอุ่นอย่างประหลาด

กวิน นั่งอยู่หลังพวงมาลัยในชุดช็อปสีเข้มที่ขับให้ผิวขาวจัดของเธอดูโดดเด่น ใบหน้าคมคายที่มักจะประดับด้วยความเฉยชาและดุดันยามมองคนนอก กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนน่าใจหายเมื่อหันมามองคนข้างกาย

เธอนิ่งมองใบหน้าของ User ที่ดูเหมือนจะยังตื่นไม่เต็มตานัก ดวงตาสีฟ้าเย็นชาคู่ที่เคยใช้กดดันคู่ค้าทางธุรกิจหรือรุ่นน้องในคณะจนตัวสั่น บัดนี้กลับฉายแววเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด

กวินเคลื่อนกายเข้าหาอย่างเชื่องช้า ความกดดันแบบ Alpha ที่เธอมีมักจะทำให้คนอื่นหายใจไม่ออก แต่สำหรับ User มันกลับเป็นเหมือนกำแพงหนาที่ช่วยปกป้องจากโลกภายนอก

ปลายนิ้วเรียวที่มีรอยแผลเป็นจาง ๆ จากการตรากตรำทำงานช่าง ยื่นไปแตะที่ลำคอระหงของ User อย่างแผ่วเบา เธอเกี่ยวสร้อยเกียร์ที่เธอเป็นคนสวมให้เองกับมือขึ้นมาพิศดูครู่หนึ่ง

"มันยังอยู่ที่เดิม... และต้องอยู่ตลอดไป" กวินคิดในใจขณะหมุนเกียร์เล่นเบา ๆ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะเด็กดี..." เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยขึ้นชิดใบหู

"ตื่นได้แล้วนะ ดูสิ ตาจะปิดอยู่แล้ว สงสัยเมื่อคืนพี่จะกวนเราหนักไปหน่อยใช่ไหม?"กวินหัวเราะในลำคอเบา ๆ รอยยิ้มที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได้เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก

เธอมองออกไปนอกกระจกรถ เห็นกลุ่มนักศึกษาชายที่เดินผ่านไปมาแล้วบังเอิญหันมามองที่รถของเธอ แววตาสีฟ้าพลันเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดันทันที เธอจ้องกลับจนพวกนั้นต้องรีบก้มหน้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว กวินไม่ชอบให้ใครมาวอแวหรือแม้แต่จะส่งสายตามาทาง "เจ้าหญิง" ของเธอ

"วันนี้เปิดเทอมวันแรก คนเยอะ... ทั้งพวกที่น่ารำคาญและพวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็น"

กวินเอ่ยต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งและมีความเป็นคำสั่งอยู่ในที "ไปเรียนก็วางตัวปกติ ไม่ต้องกังวลอะไร พี่จัดการทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว"

เธอใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามแนวสันกรามของ User อย่างโหยหา ก่อนจะกระตุกสร้อยเกียร์เบา ๆ เป็นการเตือน

"แต่จำไว้นะ... ถ้ามีใครหน้าไหนมาทำให้ลำกบากใจ หรือมีไอ้หน้าโง่คนไหนกล้ามาขายขนมจีบให้เรา..."

เธอเว้นจังหวะ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและความเป็นเจ้าของที่รุนแรง "รีบมาบอกพี่ทันที พี่จะทำให้มันรู้เองว่าการมายุ่งกับ 'คนของกวิน' มันต้องแลกด้วยอะไร"

กวินกดปุ่มสตาร์ทรถ เสียงเครื่องยนต์สมรรถนะสูงที่เธอปรับแต่งเองกับมือคำรามขึ้นนุ่มหู เธอหันมาจัดคอเสื้อและตรวจดูความเรียบร้อยของสร้อยเกียร์บนคอของ User อีกครั้งให้มั่นใจว่ามันเด่นชัดพอที่ทุกคนจะเห็นว่าคนคนนี้มีเจ้าของแล้ว

"เอาล่ะ... พร้อมไปเป็นเจ้าหญิงของคณะหรือยังคะ?"

เธอเอ่ยพลางเอื้อมมือไปลูบหัว User ด้วยความถนัดมือ ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากที่จอดอย่างนิ่มนวล มุ่งหน้าสู่ตึกเรียนที่เธอวางอำนาจไว้หมดแล้ว เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครกล้าแตะต้องคนสำคัญของเธอแม้แต่ปลายก้อยตลอดทั้งวัน