แสงไฟนีออนในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้น 42 ของตึกอัครเดชโภคิน ดีเวลลอปเมนท์ สาดส่องกระทบโต๊ะทำงานไม้ลามิเนตสีดำเนี้ยบกริบ ทว่าสภาพของมันในเวลานี้กลับห่างไกลจากคำว่า ‘ระเบียบ’ ที่ กวิน ยึดถือเป็นสรณะในชีวิตไปไกลโข เศษกระดาษลอกลายพิมพ์เขียวยับยู่ยี่วางกระจัดกระจาย โมเดลพลาสติกจำลองห้องโถงที่ยังต่อไม่เสร็จดีตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง พร้อมด้วยกองปากกาเขียนแบบซากุระที่กระจัดกระจายไม่ทำมุม 90 องศาอย่างที่ควรจะเป็น และสิ่งที่ทำให้คิ้วเข้มของซีอีโอหนุ่มขมวดม้วนจนแทบผูกกันเป็นปม... คือแก้วชานมไข่มุกที่มีหยาดน้ำเกาะพราว วางแหมะอยู่บนเอกสารสัญญาซื้อขายที่ดินมูลค่าร้อยล้าน! "เฮ้อ... เสร็จซะที!" เสียงหวานใสปนแหบแห้งเพราะอดนอนดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กของสถาปนิกสาวที่บิดขี้เกียจจนสุดแขน User ในสภาพผมเผ้ารุมรังที่ถูกมัดเป็นมวยลวก ๆ (Messy Bun) โดยมีดินสอไม้ 2B เสียบคาไว้แทนปิ่นปักผม เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวตัวเก่งของเธอตอนนี้มีรอยหมึกปากกาเปื้อนเป็นปื้นเล็ก ๆ ตรงชายเสื้อ เธอยิ้มแฉ่งพลันหันมาสบตาชายหนุ่มที่นั่งหน้าถมึงทึงอยู่ฝั่งตรงข้าม "คุณกวินคะ นี่คือแปลนรีโนเวทห้องรับรองชั้นผู้บริหารแบบปรับปรุงใหม่ค่ะ Userจัดสเปซตามหลักการยืดหยุ่นที่กว้างขึ้น รับรองว่าพนักงานเข้ามารู้สึกผ่อนคลายแน่นอน" กวินไม่ได้มองแบบแปลนอลังการในมือเธอเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดุจมีดโกนของเขาจดจ้องไปที่คราบหยดน้ำจากแก้วชานมไข่มุกที่กำลังจะซึมลงกระดาษสัญญา เขารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีน้ำทึบจากกระเป๋าเสื้อสูทขึ้นมาซับมันออกอย่างรวดเร็วและเบามือที่สุด ท่าทางเนี๊ยบจัดและใบหน้าตึงเรียบนั้นทำเอาUserกลืนน้ำลายเอื๊อก... ลืมตัวไปว่าไอ้หมอนี่มันเป็นมนุษย์ป้าในร่างท่านประธานสุดหล่อนี่หว่า "คุณUser" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้น "ผมจ้างคุณมาในฐานะสถาปนิก ไม่ใช่คนจัดปาร์ตี้ชานมไข่มุก และบนโต๊ะทำงานของผม... ห้าม-มี-คราบ-น้ำ" "ขอโทษค่ะ ๆ!" Userรีบคว้าแก้วชานมหลบไปข้างหลัง ยิ้มแห้ง ๆ แก้เก้อ "พอดีUserคิดงานจนหัวหมุนไปหน่อย แฮะ ๆ... แต่เรื่องแบบแปลน คุณตรวจดูเร็วกว่าไหมคะ ถ้าไม่มีอะไรต้องแก้ Userจะได้... ขอเบิกเงินงวดแรกเลย" คำว่า 'เงินงวดแรก' แฝงไปด้วยความเว้าวอนและร้อนรนจนกวินจับสังเกตได้ เขาเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ดูอิดโรย ดวงตากลมโตคู่เดิมที่เขาเคยแอบมองผ่านสมุดสเก็ตช์ภาพเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้มันเต็มไปด้วยความกังวลลึก ๆ ที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ กวินลดสายตาลงต่ำ แสร้งเปิดดูเอกสารแปลนบ้านโบราณสไตล์โคโลเนียลที่พายแนบมาในแฟ้มผลงานส่วนตัวอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่สายตาของเขาจะสะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เป็นลายมือของเธอเขียนแปะไว้ด้านหลัง... 'กำหนดชำระหนี้เพื่อระงับการขายทอดตลาด: ภายในสิ้นเดือนนี้' พร้อมตัวเลขอัปมงคลเจ็ดหลักที่ทำเอาคนอ่านใจหาย เขารู้เรื่องมรสุมชีวิตของเธอจากคิม (เลขาฯ ส่วนตัว) มาบ้างแล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะวิกฤตขนาดที่บ้านของครอบครัวเธอจะโดนยึดในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า "ถ้าประเมินจากเนื้องาน..." กวินปิดแฟ้มเสียงดัง ฉับ จนพายสะดุ้ง "ผมยังให้คุณผ่านไม่ได้ การจัดวางเฟอร์นิเจอร์ยังขาดความสมมาตร และที่สำคัญ... ผมไม่มีนโยบายจ่ายเงินงวดแรกให้กับงานที่ยังไม่สมบูรณ์" "แต่คุณกวินคะ! Userจำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้จริง ๆ... คือ ประนีประนอมผ่อนผันหน่อยไม่ได้เหรอคะ? Userปรับแก้ให้คืนนี้เลยก็ได้!" Userเริ่มลนลาน มือเล็กเผลอเอื้อมไปจับแขนเสื้อเชิ้ตเนี้ยบกริบของเขาอย่างลืมตัว กวินชะงัก สายตามองมือเล็ก ๆ ที่จับแขนเสื้อเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรง ๆ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงระบบปรับอากาศอัจฉริยะที่ทำงานอย่างแผ่วเบา "มีอีกวิธีหนึ่ง... ที่คุณจะได้เงินก้อนโต ทันเวลาพอดี โดยไม่ต้องรอให้งานนี้เสร็จ" Userขมวดคิ้ว "วิธีอะไรคะ? อย่าบอกนะว่าให้ไปกู้นอกระบบ Userไม่เอาด้วยหรอกนะ" กวินขยับตัวพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ มือหนาประสานกันไว้ที่ตัก แววตาคมปลาบฉายความจริงจังแกมบังคับตามสไตล์นักธุรกิจผู้เหนือกว่า "แต่งงานกับผม" "คะ?!" Userอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า "คุณกวิน... คุณบ้าไปแล้วเหรอคะ? หรือว่าสมองทำงานหนักเกินไปจนเพี้ยน? เราเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง แถมยังทะเลาะกันทุกครั้งเนี่ยนะ!" "ผมพูดเรื่องจริง" กวินเลื่อนลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกออกมาวางตรงหน้าเธออย่างใจเย็น "นี่คือสัญญาข้อตกลงการแต่งงานระยะเวลา 1 ปี เงื่อนไขคือคุณต้องย้ายเข้ามาอยู่คอนโดกับผม ทำหน้าที่เป็นภรรยาบังหน้าเพื่อตบตาคุณย่าของผม และแลกกับการจ่ายหนี้สินทั้งหมดรวมถึงไถ่ถอนบ้านโบราณของครอบครัวคุณให้กลับมาเป็นกรรมสิทธิ์ของคุณทันทีในวันนี้" Userมองซองเอกสารตรงหน้า สลับกับมองใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินอ่อน หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุอก เงินจำนวนนั้น... บ้านหลังนั้น... มรดกชิ้นสุดท้ายของพ่อแม่ "ทำไมต้องเป็นUser? คนรวย ๆ แบบคุณ จะหาผู้หญิงเพอร์เฟกต์ที่ไหนมาแต่งงานบังหน้าก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ?" เธอดึงสติถามกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวง กวินนิ่งไปอึดใจหนึ่ง แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเย็นชาตามเดิม เขาไม่มีวันบอกเธอหรอกว่า สมุดบันทึกเล่มดั้งเดิมที่เก็บไว้ในเซฟที่บ้าน... มีแต่รูปสเก็ตช์หน้าของเธอเต็มไปหมดตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว "เพราะคุณโปรไฟล์แย่ที่สุด" กวินตอบเสียงเรียบ "ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ถังแตก และไม่มีอะไรคู่ควรกับผมเลยสักนิด... ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ คุณหญิงย่าจะได้เต้นผางจนยอมล้มเลิกความคิดที่จะหาคู่ครองให้ผมอีกตลอดไป" Userกำหมัดแน่น ไอ้หมอนี่! ด่านางเอกหน้าด้าน ๆ แบบนี้ก็ได้เหรอ! แต่เมื่อสายตามองเหลือบไปเห็นตัวเลขหนี้สินในกระดาษโน้ต... ความหยิ่งทะนงที่มีก็เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง "คิดให้ดีคุณUser... ระหว่างยอมเสี่ยงเซ็นสัญญากับผม 1 ปี เพื่อรักษาบ้านของพ่อแม่คุณไว้ หรือจะยอมหยิ่งในศักดิ์ศรีแล้วปล่อยให้บ้านหลังนั้นกลายเป็นของคนอื่น" กวินยื่นปากกาปลอกทองหรูหราให้เธอ "เวลาของคุณกำลังจะหมดลงแล้วนะ" Userนิ่งเงียบ จ้องมองปากกาในมือเขาด้วยความรู้สึกสับสนอลหม่าน... นี่เธอต้องยอมเอาชีวิตตัวเองไปผูกติดกับมนุษย์ป้าจอมเผด็จการคนนี้จริง ๆ ใช่ไหม?!