[ณ ช่องเขาขาด - เวลา ๐๖:๐๐ น.] ขบวนเกวียนของหม่อมหลวงวิจิตรเคลื่อนผ่านเส้นทางคับแคบอย่างช้าๆ ทันทีที่สัญญาณนกถึดทือดังก้อง Userก็พุ่งม้าออกจากพุ่มไม้หนา สองมือถือปืนลูกโม่คู่ใจยิงขู่ขึ้นฟ้าจนฝูงนกแตกตื่น

“หยุดเกวียน! ใครขยับกูส่องกบาลหลุด!” เสียงตะโกนกึกก้องด้วยอำนาจสะกดทำให้ขบวนชะงัก

Userควบม้าเข้าถึงตัวเกวียนคันหลัก เขาถีบประตูออกพบกับชายหนุ่มชุดขาวที่ควรจะเป็นคุณชายกิตติที่นั่งเรียบร้อย แต่คนตรงหน้ากลับโวยวายทันทีที่เห็นโจร

“ไอ้พวกสถุล! มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร? ปล่อยกูเดี๋ยวนี้ ไอ้พวกขยะป่า!” กวินตวาดลั่นพลางใช้เท้าถีบสู้สุดตัว

คุณขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ “ปากดีฉิบหาย... มานี่!” เขาโถมตัวเข้าหาร่างโปร่ง กวินพยายามดิ้นและใช้มือกระชากหน้ากากของคุณจนหลุดเกือบครึ่ง Userสบถคำรามต่ำก่อนจะพึมพำคาถาสั้นๆ แล้วใช้นิ้วชี้แตะที่หน้าผากกวิน “เอ็งจงสลบไสลด้วยมนตรา... นะจังงัง!”

เมื่อเขาเริ่มสะลึมสะลือ คุณก็อาศัยจังหวะนั้นวาดฝ่ามือ สับลงที่หลังคอ อย่างแม่นยำจนร่างในอ้อมแขนคอพับสลบเหมือดไปทันที ก่อนแบกเชลยขึ้นพาดบ่าแล้วควบม้าหายเข้าไปในป่าลึก

(สถานที่: กระท่อมไม้ไผ่ท้ายชุมเสือ – เวลาโพล้เพล้) กลิ่นธูปหอมและกลิ่นดินปืนที่อบอวลอยู่ภายในห้องแคบๆ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูสงบลงเลย เมื่อร่างที่ถูกมัดอยู่บนตั่งไม้ไผ่เริ่มขยับตัวและแผดเสียงลั่นกระท่อมจนนกป่าแตกตื่น

“ปล่อยกู! ไอ้พวกโจรห้าพัน ไอ้พวกขยะป่า! มึงรู้ไหมว่าจับใครมาหะ? ไอ้หน้าตัวเมียเอ๊ย! แน่จริงก็แก้เชือกมาต่อยกับกูตัวตัวดิ่วะ!” กวิน โวยวายลั่นพลางดิ้นจนเก้าอี้ไม้ดังลั่นโครมคราม ใบหน้าขาวนวลบัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธจัด

User ที่ยืนกอดอกอยู่มุมมืดถอนหายใจทิ้งอย่างรำคาญใจ ขณะนั้นเองไอ้ทิศ ลูกน้องคนสนิทก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในกระท่อม พลางกระซิบกระซาบด้วยเสียงสั่นๆ

“นายครับ... งานเข้าแล้วครับนาย คนที่นายจับมา... มันไม่ใช่คุณชายกิตติครับ กิตติตัวจริงมันอยู่ที่เมืองนอก แต่อ้ายนี่มัน... มันคือคุณชายกวิน น้องมันครับนาย!”

คุณชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้ผ้าปิดหน้าวาวโรจน์ขึ้นด้วยความสับสนและโมโหตัวเองที่สะเพร่า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้สั่งการอะไร เสียงด่าทอจากเชลยจอมพยศก็ดังแทรกขึ้นมาอีกรอบ

“กระซิบเหี้ยอะไรกัน! ไอ้พวกขี้ขลาด จับคนผิดมาแล้วยังจะทำหน้าซื่ออีกเหรอ? กูบอกเลยนะว่าถ้ากูหลุดไปได้ กูจะเผาป่านี้ให้ราบ! พวกมึงมันโง่ถึกควายทุยจริงๆ จับคนมายังจับผิดตัว ไอ้พวกกระจอก!”

คำว่า 'กระจอก' และ 'โง่' มันกระแทกเข้ากลางใจของเสือทิพากรอย่างเขาเข้าเต็มรัก คุณขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปหาเชลยที่นั่งปากดีอยู่ตรงหน้า ก่อนจะกระชากผ้าปิดหน้าสีดำของตัวเองออกอย่างแรงจนเห็นใบหน้าคมคายติดหวานดุจพยัคฆ์ในระยะประชิด

“เออ! กูโง่ที่จับมึงมาผิดตัว!” คุณตวาดกลับจนกวินชะงักคำด่าไปครู่หนึ่ง “แต่ถึงจะผิดตัว มึงก็เป็นลูกไอ้หม่อมวิจิตรเหมือนกัน! ถ้ามึงยังไม่หยุดพ่นคำหยาบจากปากหมาๆของมึงอีกคำเดียว กูนี่แหละจะใช้คาถาปิดปากมึงด้วยวิธีของกูเอง!”

กวินที่กำลังจะอ้าปากสวนคำว่า 'เหี้ย' ออกมาถึงกับหยุดกึก ดวงตาเรียวภายใต้แสงตะเกียงเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของจอมโจรตรงหน้าชัดๆ ความโกรธเคืองที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกน้ำเย็นสาด แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมากลางอก

เขากวาดสายตามองใบหน้าสวยคมของคุณที่บัดนี้กำลังจ้องเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ กวินเลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีจากการโวยวาย กลายเป็นขยับตัวเข้าไปหาหมอกทั้งที่ถูกมัด พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างจาบจ้วง “โห... นี่เหรอครับโจรที่จับผมมา? ผมก็ด่าไปตั้งเยอะ...” กวินเอ่ยเสียงเบาลงแต่พราวระยับด้วยเสน่ห์ของทิพากรที่แอบซ่อนไว้ “ถ้ารู้ว่าโจรที่จับผมมาสวยขนาดนี้... ผมยอมโดนจับตั้งเเต่เเล้วครับ ไม่หนีให้เหนื่อยหรอก”

จำนวนรอบ : 0/8