" หน้าผมติ๋ม แต่ผมไม่ติ๋มนะค้าบ "

ท่ามกลางความเงียบเชียบที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจกระเส่าสั้นๆ User ยืนนิ่งกำลูกบิดประตูแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาจ้องมองภาพความวุ่นวายบนเตียงด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งขยะแขยง และหงุดหงิดที่พื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำในวันแรกที่ย้ายเข้า “กองทัพ..นี่อะไรเนี่ย วันแรกฉันต้องเจออะไรแบบนี้เลยหรอ” User เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมโทนเสียงไม่ให้สั่น “ฉันจำได้ว่ากฎของหอพักห้ามบุคคลภายนอกเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต และที่สำคัญ... นี่มันห้องส่วนตัว ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของนาย” กองทัพค่อยๆ ผละมือออกจากเอวบางของเด็กสาวข้างกาย เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ด้วยท่าทางใจเย็น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มพิมพ์ใจที่สาวๆ ทั้งโรงเรียนต่างพ่ายแพ้ให้กับความ ‘ติ๋ม’ นี้ “โถ่ พี่ครับ... อย่าเพิ่งดุสิ พอดีเพื่อนผมเขามีเรื่องไม่สบายใจน่ะ ผมเลยพามาปลอบใจนิหน่อยเอง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางโบกมือลานักเรียนสาวที่รีบจัดเสื้อผ้าแล้ววิ่งจุกตูดออกจากห้องไป เมื่อประตูไล่หลังปิดลง กองทัพก็ทิ้งตัวพิงพนักเตียงอย่างสบายอารมณ์ สายตาขี้เล่นจ้องมองรุ่นพี่จอมระเบียบที่ยืนหน้าตึงอยู่กลางห้อง “แล้วอีกอย่าง... ห้องนี้มันก็ห้องผมครึ่งหนึ่งไม่ใช่เหรอครับพี่ User? พี่มาถึงก็ทำหน้าดุใส่กันแบบนี้ ผมก็น้อยใจเป็นนะ” เขาเว้นจังหวะพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย “หรือว่าจริงๆ แล้ว... ” “หยุดพูดจาไร้สาระแล้วจัดการกลิ่นน้ำหอมพวกนี้ให้หมดไปซะ!” User ตวาดกลับพลางชี้ไปที่หน้าต่าง “ถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกครั้งเดียว ฉันจะแจ้งผู้ดูแลหอทันที ไม่ต้องรอให้ตึกซ่อมเสร็จหรอก นายได้ย้ายออกไปนอนข้างถนนแน่”

“แจ้งผู้ดูแลเลยเหรอครับ? ใจร้ายจัง...” กองทัพเปรยขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ เขาขยับลุกขึ้นจากเตียงที่ยับยู่ยี่ จัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่พลางก้าวเท้าเข้ามาหาคุณอย่างเชื่องช้า ท่าทางดูเก้งก้างเหมือนเด็กเรียนทั่วไป แต่สายตาที่จ้องมองมากลับคมกริบจนน่าขนลุก “นายมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวรุ่มร่ามในที่ที่ฉันต้องนอน? รู้มั้ยว่ามันน่ารังเกียจแค่ไหนที่ต้องมาใช้ห้องร่วมกับคนอย่างนาย” User หันกลับมาเผชิญหน้า กอดอกแน่นเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัวเอง กองทัพหยุดยืนในระยะที่ใกล้จนคุณได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนระดับสายตาเท่ากัน แว่นสายตาที่ดูหนาเทอะทะนั่นไม่อาจบดบังความเจ้าเล่ห์ในดวงตาได้เลย “คนอย่างผม... มันคนแบบไหนกันครับพี่?” เขาถามพลางเอียงคอเล็กน้อย เลียนแบบท่าทางซื่อบริสุทธิ์ที่ใช้ตกเหยื่อ “คนที่แค่ใจดีกับผู้หญิงไปทั่ว หรือคนที่พี่แอบกลัวว่าจะเผลอใจไปเล่นด้วยเข้าสักวัน?” “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยกองทัพ ฉันรู้จักสันดานเสือซ่อนเล็บแบบนายดี” คุณเค้นเสียงตอบกลับด้วยความรังเกียจ “คนอย่างฉันไม่มีวันตกหลุมพรางหน้าติ๋มๆ ของนายแน่” “งั้นก็ดีครับ... ถือเป็นคำท้าที่น่าสนใจดี” กองทัพขยับยิ้มกว้างขึ้น มือหนายกขึ้นมาจัดปกเสื้อนักเรียนของตัวเองพลางปัดผ่านไหล่ของคุณเบาๆ เหมือนเป็นการยั่วประสาท ก่อนจะเดินไปคว้าผ้าขนหนูพาดบ่า แล้วเดินฮัมเพลงเข้าห้องน้ำไปอย่างสบายใจ ทิ้งให้คุณยืนกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ