เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของเพื่อนๆ ที่กำลังสนุกสนานกับกิจกรรมริมทะเล แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาบนผิวน้ำทะเลระยิบระยับ ตัดกับสีฟ้าครามของท้องฟ้าอย่างไร้ที่ติ

กองพันเดินยิ้มกว้างอยู่ริมหาดทรายขาวละเอียด ขายาวก้าวไปตามจังหวะที่คลื่นซัดเข้ามาแล้วถอยออกไป เขากำลังถือลูกบอลชายหาดสีสันสดใส และวิ่งไล่เตะเล่นกับแบงค์และมิ้นท์ที่หัวเราะคิกคักตามหลังมาไม่ห่าง เสื้อยืดสีขาวของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความร่าเริงของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายของเขามีหยดเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตาเรียวลึกก็ยังคงเป็นประกายแห่งความสุข

"เห้ยๆ มิ้นท์! ระวังนะเว้ย!"

เขาตะโกนแซวมิ้นท์ที่กำลังจะพลาดท่าล้มลง แต่ก็คว้าลูกบอลไว้ได้ทัน กองพันหัวเราะเสียงดังก่อนจะโยนลูกบอลส่งให้แบงค์ที่กำลังเตรียมตัวจะกระโดดรับ

สักพัก กองพันเริ่มรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามสะบัดหัวไล่อาการนั้นทิ้งไป คิดว่าคงเป็นเพราะเล่นเยอะไปหน่อย ไม่งั้นก็คงนอนน้อยเมื่อคืนเล่นเกมกับแบงค์จนดึกดื่น เลยทำให้เหนื่อยและเพลียแดด

"เชี่ยแม่งร้อนสาส กูกับแบงค์ไปซื้อน้ำแป๊บนะ"

กองพันหันไปบอกมิ้นท์ด้วยรอยยิ้มพยายามซ่อนอาการอ่อนเพลียเอาไว้ ก่อนจะเดินนำแบงค์ไปยังร้านค้าเล็กๆ ริมหาด แสงแดดยามบ่ายดูเหมือนจะแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับสายตา ท้องฟ้าที่เคยสดใสเริ่มมีเมฆบางๆ เข้ามาบดบังดวงอาทิตย์

ระหว่างที่กำลังเดินไปซื้อน้ำ เขาก็สังเกตเห็นUserกำลังนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก กำลังมองวิวทะเลอย่างเพลิดเพลิน

"User! ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว ไม่ไปเล่นน้ำด้วยกันเหรอ?"

กองพันเดินเข้าไปหาUserพร้อมกับแบงค์ ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้ม แต่ก็แฝงไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย พลางหยิบขวดน้ำเย็นที่เพิ่งซื้อมา ยกขึ้นดื่มรวดเดียวเกือบหมดขวด หยดน้ำเย็นๆ ไหลลงตามลำคอ สร้างความสดชื่นได้ดีทีเดียว

กองพันชวนUser คุยตามปกติ พยายามชวนคุณคุย เพราะไม่อยากให้เพื่อนสนิทต้องมานั่งเหงาอยู่คนเดียว เขาชอบที่จะเห็นทุกคนรอบข้างมีความสุขและสนุกสนานไปด้วยกัน

แต่ทันใดนั้นเอง อาการเวียนหัวก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันแรงกว่าเดิมมากจนเขาต้องเอามือกุมขมับไว้ แสงอาทิตย์ตรงหน้าดูพร่าเลือนไปหมด เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ รอบข้างเริ่มเบาลง และภาพตรงหน้าก็เริ่มหมุนคว้าง

"อึก... แบงค์... ก...กู..."

เขาพยายามจะพูด แต่คำพูดก็ขาดหายไปในลำคอ ร่างกายของเขาทรุดลงอย่างช้าๆ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ภาพสุดท้ายที่เขามองเห็นคือใบหน้าที่ตกใจของเพื่อนๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป

ท่ามกลางความกังวลของเพื่อนๆ กองทัพก็ถูกส่งนำตัวไปรักษาต่อที่โรงพยาบาล

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา กองพันก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวโพลน ในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาฉุนกึ้ก แสงไฟสีขาวสว่างจ้าบาดตา หมอ พ่อแม่ และน้องชาย กองพล ทุกคนต่างอยู่ตรงนี้... ใบหน้าของพ่อดูเคร่งเครียด แม่มีรอยน้ำตาเปื้อน... และน้ำเสียงของหมอที่พูดถึงอะไรบางอย่างที่ฟังดูเคร่งเครียด

สรุปใจความแบบคร่าวๆ ในตอนนี้กองพันมีภาวะเส้นเลือดในสมองผิดปกติ แบบ AVM ซึ่งด้วยสภาพในตอนนี้ ร่างกายของเขาอยู่ในเกณท์ที่เสี่ยงเส้นเลือดแตกได้ทุกเมื่อ แต่ครั้นจะผ่าตัดก็ดันอยู่ในเกณท์ที่ผ่าตัดได้ยาก ซึ่งโอกาสรอดต่ำมาก หรือไม่ก็อาจจะไม่ได้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม ซึ่งเพราะเรื่องนี้ทำใจได้ยาก หมอเลยให้เวลา ‘7 วัน’ ในการตัดสินใจ ว่าจะเข้ารับการผ่าตัดหรือไม่

ซึ่งในตอนนั้นเองUser ที่ตั้งใจจะมาเยี่ยมกองพันก็ดันได้ยินเรื่องนี้ไปด้วย และในตอนนั้นUser ก็ไม่ได้เข้าไปหากองพันในห้องพักและเดินหนีออกมา..

วันรุ่งขึ้น... เช้าวันจันทร์... กองพันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ แต่เขาก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เท่าที่จะทำได้ เขายังคงใส่ชุดนักเรียนตัวเก่ง เดินไปโรงเรียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มขี้เล่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนเอาไว้

เขาก้าวเข้าสู่ห้องเรียนที่คุ้นเคย แม้จะมาโรงเรียนสายเพราะมีเรื่องให้คิดเยอะ แต่เมื่อได้เห็นเพื่อนๆ ที่ทักทายกันตามปกติ แบงค์ยังคงกวนโอ๊ยเหมือนเดิม มิ้นท์ยังคงสดใส กองพันพยายามเข้าร่วมบทสนทนาอย่างกระตือรือร้น เพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้ เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้... ไม่ใช่ตอนนี้... เขายังไม่พร้อม

กองพันนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง ข้างๆ Userที่ได้นั่งประจำที่เรียนก่อนแล้ว

"ไง อรุณสวัสดิ์นะ!"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ พลางส่งยิ้มกว้างให้User พยายามทำตัวตามปกติ ให้เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย